# taz.de -- Köşe- Oksijen Tüpü: Cezasızlık, bir hilkat garibesi
       
       > Gazeteci Nedim Türfent cezaevindeki 1000. gününü geride bırakırken
       > devletin cezasızlık geleneğini yazdı.
       
 (IMG) Bild: Nedim Türfent 1006 gündür tutuklu.
       
       Kapatılan Özgür Gündem Gazetesi’ne destek verdiği için PKK’ye üye olmak
       gerekçesi ile 2016 yılında tutuklanıp 4 ayı aşkın süre cezaevinde kalan
       bilim insanı ve edebiyatçı Aslı Erdoğan: “Cinayetten, katliamdan,
       soykırımdan daha ağır bir suç olabilir mi?“ diye soruyor. Cevabı kendisi
       veriyor: “Elbette, bunların şu ya da bu yolla aklanması, haklı
       gösterilmesi, meşru kılınması.“
       
       Gittikçe otoriterleşen, hukukla bağını koparan iktidarlar, varlıklarını
       sürdürmelerine katkı yapan kurum ya da kişileri cezadan muaf tutup,
       dokunulmazlık tanır. Gazeteci Mehveş Evin: “Türkiye’de iktidarlar hak ve
       özgürlüklerin korunması, yaşam ve güvenlik haklarının sağlanması,
       soruşturma ve yüzleşme konularında riyakar davranmaktan çekinmedi“ diyor.
       
       Osmanlı’dan Cumhuriyet’e uzanan ve günümüze dek ulaşan gelenekte, söz
       konusu devlet olunca hukuk, demokrasi, adalet gibi kavramlar ayrıntı oldu.
       “Cezasızlık örnekleri“ sıkça karşımıza çıktı. Suçu işleyen devlet kurumları
       ya da iktidara yakın işbirlikçi ve yandaşlar olunca, yargı üç maymunu
       oynadı. Kamuoyu baskısı sonucu dava açılsa bile dosyalar çoğu zaman tozlu
       raflarda kaldı.
       
       Yargı, mağdur/kurban yerine faille empati kurdu. Öyle ki Türkiye’de
       1993-1996 yılları arasında Başbakanlık görevi yürüten Tansu Çiller, “Bu
       devlet için kurşun sıkan da yiyen de şereflidir, evladımızdır“ sözlerini
       çekinmeden söyleyebildi. Bu bakış açısı ile kolluk görevlisi potansiyel
       olarak nerede, ne zaman, kime patlayacağı belli olmayan serseri bir mayına
       döndü.
       
       ## Kurumsallaşan cezasızlık
       
       Cezasızlık kültürünün kimi güncel örnekleri üzerinden, uygulamanın devlet
       refleksine dönüştüğünü anlayabiliriz:
       
       • 2004’te Mardin’in Kızıltepe ilçesinde, polisin açtığı yaylım ateşi ve 13
       kurşunla katledilen 12 yaşındaki Uğur Kaymaz’ın dosyası rafa kalktı.
       
       • 2005 yılında Hakkari’nin Şemdinli ilçesinde bulunan Umut Kitabevi’ne
       bomba atıldı. Olayın faillerinden olan 2 astsubay 2017’de tahliye edildi.
       Dönemin Genelkurmay Başkanı Yaşar Büyükanıt’ın “iyi çocuklar“ dediği
       failler, cezaevinden çıkar çıkmaz İçişleri Bakanı Süleyman Soylu ile
       fotoğraf çektirip paylaştı.
       
       • 2016’da Hakkari’nin Yüksekova ilçesinde, çarşıda zırhlı bir araçtan
       durduk yere açılan ateş ile biri çocuk, dört sivil katledildi. Ateş açan
       polis halen görevi başında.
       
       • 2011’de Şırnak’ın, Roboski ilçesinde 22’si çocuk 34 Kürt köylünün savaş
       uçaklarıyla katledilmesine ilişkin dava cezasız bırakıldı.
       
       • Tahir Elçi suikasti de 2015’ten bu yana sürüncemede bırakıldı.
       
       Özetle, devlet cezasızlığı kurumsallaştırdığı müddetçe; kolluk kuvvetleri
       bir tasarrufta bulundukları zaman “ellerini korkak alıştırmadan“ müdahale
       edeceklerdir. Devlet aklı “olur“ verdikçe, başta yaşam hakkı ihlali olmak
       üzere yeni hak ihlalleriyle karşılaşacağımız yadsınamaz, “iyi çocukların“
       orantısız şiddet ve aşırılıkları kaçınılmaz.
       
       04.02.2019, Van Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu
       
       11 Feb 2019
       
       ## AUTOREN
       
 (DIR) Nedim Türfent
       
       ## TAGS
       
 (DIR) taz.gazete
 (DIR) Özgürlükler
 (DIR) Politika
 (DIR) Opposition in der Türkei
 (DIR) taz.gazete
       
       ## ARTIKEL ZUM THEMA
       
 (DIR) Haftstrafen für türkische Journalisten: Das Ende von „Cumhuriyet“
       
       Nach dem Urteil im „Cumhuriyet“-Prozess müssen acht Angeklagte in Haft.
       Anderen steht noch eine Berufung offen. Die Zeitung aber ist tot.