Post APnvysd2nI90rMYAi0 by tatiana_papan@kolektiva.social
 (DIR) More posts by tatiana_papan@kolektiva.social
 (DIR) Post #APnvysd2nI90rMYAi0 by tatiana_papan@kolektiva.social
       2022-11-20T19:13:28Z
       
       0 likes, 1 repeats
       
       Μεγάλο🧵για την #ΚιβωτοςτουΚοσμου Καταρχάς θέλω να ξεκινήσω με μία βασική αρχή: κανένα παιδί δεν πρέπει να μπαίνει σε ίδρυμα. Παιδιά που κακοποιούνται ή εγκαταλείπονται ή κάπως μένουν μόνα μπορούν να μπουν σε ίδρυμα για 1-2 μήνες μάξιμουμ, μέχρι να βρεθεί κάποια ανάδοχη οικογένεια. Κανένα παιδί δεν επιτρέπεται να μένει σε οποιοδήποτε ίδρυμα παραπάνω από αυτό, κι αν γίνεται να μην μένει και καθόλου, ακόμα καλύτερα. Ισχύει βέβαια ότι αυτά τα παιδιά είναι πολύ τραυματισμένα και χρειάζονται ουσιαστική στήριξη. Αυτή τη στήριξη μόνο σε οικογένεια μπορούν να τη βρουν. Όμως οι ανάδοχες οικογένειες χρειάζονται στήριξη και πλαισίωση από τις κρατικές υπηρεσίες, για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στην στήριξη σε τόσο τραυματισμένα ψυχικά και σωματικά παιδια. Αυτό δεν υπάρχει, δυστυχώς. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν διαφόρων ειδών ιδρύματα. Παγκοσμίως, σχεδόν σε όλα τα ιδρύματα κάποια στιγμή γνωστοποιούνται περιστατικά κακοποίησης, σεξουαλικής κακοποίησης ή σεξουαλικής εκμετάλλευσης (η διαφορά των δύο τελευταίων είναι ότι το ένα γίνεται χωρίς αντάλλαγμα ενώ το άλλο με κάποιο αντάλλαγμα που το παιδί έχει ανάγκη, φαγητό, στέγη, χρήματα κ.λπ.). Γι’ αυτό και όλα τα σχετικά ιδρύματα (πρέπει να) πληρούν κάποια κριτήρια: 1. Να έχουν προσωπικό εξειδικευμένο όχι απλά στην στήριξη παιδιών, αλλά στην στήριξη τόσο κακοποιημένων παιδιών 2. Να έχουν προσωπικό στο οποίο γίνονται πολλοί έλεγχοι πριν προσληφθεί 3. Να έχουν κώδικες δεοντολογίας και διάφορους κανόνες λειτουργίας για την αποτροπή τέτοιων περιστατικών, π.χ. να είναι δύσκολο για ένα άτομο να μένει μόνο του με ένα παιδί 4. Να υπόκειται σε τακτικούς ελέγχους από τρίτο ανεξάρτητο φορέα, στους οποίους να συμπεριλαμβάνεται και η δυνατότητα των παιδιών να εκφραστούν μέσω διαφορετικών τρόπων (ανώνυμα, γραπτά, προφορικά κ.λπ.)Διάβασα κάπου ότι ο Αρχιεπίσκοπος είχε προτείνει στον π. Αντώνιο να ελέγχει κάπως η Αρχιεπισκοπή την «Κιβωτό του Κόσμου». Δεν λέω ότι θα το έκανε επιτυχημένα. Όμως η άρνηση του π. Αντωνίου (που είναι και ο ίδιος παπάς) θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά προβληματική. Επιπλέον, θεωρώ άκρως προβληματικό πως η πρωτη αντίδραση του π. Αντωνίου σε όλο αυτό ήταν να κάνει victim blaming στα παιδιά, παρουσιάζοντας τον εαυτό του και τους συνεργάτες του ως «αγίους». Συγκεκριμένα είπε «Είναι πάρα πολύ λυπηρό, εμείς που κάνουμε αυτή τη δουλειά, αυτά τα παιδιά δεν πρόκειται να συγχωρέσουν ότι εμείς είμαστε στη ζωή τους και όχι οι γονείς του». Άρα πριν μάθει ακριβώς τί έχει γίνει (ή έτσι είπε) προσπάθησε να ακυρώσει εκ των προτέρων τις μαρτυρίες των παιδιών (τώρα νεαρών ενηλίκων), λέγοντας ότι έχουν θυμό απέναντι στο προσωπικό της δομής επειδή έχουν υποστεί κακοποίηση από τους γονείς τους. Εκτός του ότι αυτό γενικά δεν στέκει, πρόκειται για κανονικό victim blaming. Φαίνεται από τις μαρτυρίες που ως τώρα έχουν δημοσιευθεί ότι οι μέθοδοι πολλών υπαλλήλων της «Κιβωτού του Κόσμου» δεν ήταν παιδαγωγικές, αλλά ιδιαίτερα κακοποητικές για τα παιδιά. Φαίνεται ότι κυριαρχούσε η λεκτική βία, η σωματική βία και η στέρηση φαγητού, νερού κ.λπ., ενώ υπήρχαν και περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης. Τα παιδιά φαίνεται πως φοβούνταν να καταγγείλουν γιατί ή κανείς δεν θα τα πίστευε τα «παραβατικά» (αυτή ακριβώς τη ρητορική που προωθεί ο π. Αντώνιος) ή τα απειλούσαν με αντίποινα, που συχνά έτσι κι αλλιώς τα βίωναν. Για όλους αυτούς τους λόγους, αυτές οι δομές (που έπρεπε να είναι για 1-2 μήνες μάξιμουμ) δεν πρέπει να ελέγχονται απο ιδιώτες, αλλά να υπόκεινται σε πολλαπλούς ελέγχους και να έχουν διαφορετικούς μηχανισμούς αναφοράς και feedback. Για εμένα, μέρος στους ελέγχους θα πρέπει να παίρνουν εκτός από τους σχετικούς ειδικούς, και νεαροί ενήλικες που ως παιδιά είχαν φιλοξενηθεί σε άλλη δομή (καλύτερα όχι στην ίδια) και που ξέρουν να αναγνωρίσουν τα είδη βίας ή κακοποιητικής συμπεριφοράς που βίωσαν τα ίδια. Αν δεν γίνουν αυτά, δεν θεωρώ ότι θα αποτραπούν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον. Δεν εξετάζω ακριβώς τί έγινε γιατί δεν έχω αυτή τη δυνατότητα, δεν γνωρίζω όλα τα δεδομένα. Όμως ανέφερα κάποιες βασικές αρχές που θεωρώ ότι δεν εφαρμόζονται, καθώς και την εξαιρετικά προβληματική αντίδραση του πατέρα Αντωνίου. Και σε περίπτωση που πάλι ειπωθεί κάτι για υποτιθέμενη συναίνεση ατόμων άνω των 15 ετών, να θυμίσω ότι οποιαδήποτε σεξουαλική σχέση με παιδιά κάτω των 18 και άτομα που τα φροντίζουν *απαγορεύεται* από το νόμο. Το ίδιο ισχύει για ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς κ.λπ. Μηδέν συναίνεση.