Verklaring bij rechtzaak ======================== 2025-11-24 Op 25 november 2024 heb ik samen met andere activisten van XR Justice Now! en Christelijke Collectief actiegevoerd bij het Israël Centrum van Christenen voor Israël in Nijkerk. We hebben daar geprotesteerd tegen hun steun aan het genocidale regime in Israël. Je kunt meer lezen over onze overwegingen op de website van Christelijk Collectief [1]. Bij deze demonstratie werd ik gearresteerd en urenlang vastgehouden. Ik had met afwasbare rode verf "Stop de genocide" op het pand gespoten en de politie ter plaatse besloot om een aantal activisten aan te houden, in plaats van de genocidesteunende misdadigers van CvI zelf. In april moest ik met vier mederebellen voorkomen voor de rechter in Arnhem. De aanklacht die ik had gekregen was "geweldpleging in vereniging". Het geweld in kwestie betrof de verf waarmee ik mijn mening op het Israël Centrum had geuit. Onze advocaat was Willem Jebbink en zijn verweer was voortreffelijk. De rechter kwam er niet uit en daarom kwam er een tweede zitting voor een meervoudige kamer. Er moesten maar liefst 3 rechters aan te pas komen om zich over deze zaak te buigen en een uitspraak te doen. Vandaag kreeg ik het bericht dat ik ben vrijgesproken. De rechtbank oordeelde dat het aanbrengen van de verf geen geweld was en dat een zekere mate van ordeverstoring inherent is aan demonstraties. Mijn kameraden zijn wel veroordeeld voor vernieling [2]. Ze gaan hiertegen in hoger beroep. Onderstaande verklaring heb ik uitgesproken bij de tweede zitting: Ik ben een christen. Ik probeer te leven in navolging van Jezus Christus. En dat is soms erg moeilijk. Op zondag fiets ik naar de kerk, waar ik ook vrijwilliger ben. Ik draag een groot deel van mijn inkomen af aan goede doelen en aan mijn gemeente. De dakloze bij mijn supermarkt stop ik een aalmoes toe. Ik voed mijn kinderen op om zich te bekommeren over zij die niet onze privileges delen. Ik blijf kalm als iemand ruzie zoekt. Ik heb zo’n knijper om zwerfvuil mee op te ruimen. Ik recycle voor het behoud van de schepping. Ik geef mensen voorrang in het verkeer, wens wildvreemden een fijne dag toe en blijf vriendelijk tegen gestresste callcentermedewerkers. Soms fiets ik in de winter door de stromende regen naar mijn kerk. Het is net boven het vriespunt, maar ik weiger met de auto te gaan, want ik geef om het klimaat, om onze aarde. Mijn regenpak is al jaren lek en ondanks ductape en veiligheidsspelden zit ik dan in de banken met een natte broek. Ik wil nog geen nieuw pak kopen, want de vervuiling van onze kledingindustrie doet me pijn en baart me veel zorgen. Daar zit ik dan met wit weggetrokken vingers. Een natte plek vormt zich naast mijn wandelschoenen. Met bibberende stem zing ik psalmen uit het liedboek. En dan besef ik: dit is makkelijk. Dit is het eenvoudige deel. Dit zijn de inspanningen die ik met een achteloos gebaar kan wegwuiven. Dit is niet wat mijn geloof ingewikkeld maakt. Dit is niet de type ontwrichtende openbaringen die je echt ineen laten zakken en lelijk laten huilen met snot en rimpels op toekomstige plekken. Wat ik écht moeilijk vind, is hier zitten. Hier zitten naar aanleiding van een vreedzame demonstratie. Een vreedzame demonstratie waarbij we met afwasbare verf en lijm stelling hebben gekozen. Stelling vóór de schepping. Vóór de mensheid. En vóór onze menselijkheid. Ik heb actiegevoerd tegen mijn geloofsgenoten. Tegen hun onverteerbare verdraaiing van het evangelie. Tegen hun steun aan een genocidaal regime. Tegen hun steun aan onderdrukking en apartheid. Ik heb actiegevoerd tegen mijn geloofsgenoten, in de hoop dat zij net als ik zich volledig onderworpen weten aan het oordeel van God. Het laatste oordeel. De totale optelling van je daden, je woorden, je kijken, maar óók je wegkijken. Ik zit hier om het oordeel van onze rechters af te wachten. Maar het enige oordeel dat ik echt vrees is dat van God zelf. Ik hecht enorm aan onze rechtstaat. Ik hecht aan onze wetten en aan alle internationale verdragen. Maar ik hecht nog het meest aan wat ze betekenen. De liefde waar ze voor staan, de absolute medemenselijkheid. Ik hecht aan het Genocideverdrag, waarin het allerbeste van de mens samenkomt om te voorkomen dat het allerslechtste nogmaals gebeurt. En het allerslechtste gebeurt nu! Het gebeurt weer, en mijn geloofsgenoten van Christenen voor Israël weigeren om in actie te komen. Ze weigeren om hun door God voorgeschreven deel te doen om het kwaad te stoppen. Ze maken zich onderdeel van het kwaad. De weg naar het paradijs op aarde is niet geplaveid met kinderlijkjes. Als christen is het niet alleen mijn taak om die weg niet te kiezen en mijn lijf een andere kant op te sturen. Het is mijn taak om te blijven staan en iedereen te waarschuwen die daarheen wil. Mijn taak is om de dwalers te herkennen die ongemerkt aan de leiband van het kwaad lopen. Mijn taak is om mijn dolende broeders en zusters tegemoet te treden met een zacht hart, maar met de noodzaak om ze wakker te schudden. Ik wil hier niet zitten. Ik wil thuis zijn. Ik wil zien hoe mijn kinderen opgroeien in een fijne, warme, harmonieuze en vreedzame wereld. En ik gun dit iedereen. Ik gun dat de mensen in Palestina en de mensen in Israël. Maar tot die tijd is gekomen zal ik mijn verkleumde, rouwende lichaam oprapen en aan de bel trekken voor God, opdat het gehoord mag worden. Opdat Zijn boodschap van radicale naastenliefde luid mag klinken. In onze harten, in de harten van onze machthebbers en in de harten van al mijn dwalende broeders en zusters. Vrede, en alle goeds. Hyperlinks: [1]: https://christelijkcollectief.nl/2024/11/25/waarom-een-actie-bij-christenen-voor-israel/ [2]: https://www.rechtspraak.nl/organisatie-en-contact/organisatie/rechtbanken/rechtbank-gelderland/nieuws/geldboetes-voor-demonstranten-voor-bekladden-israel-centrum-nijkerk ----------------------------------------------------------- Tags: nederlands