1641. Animarum crudele tormentum, dolor inexplicabilis, tinea non solum ossa, sed corda pertingens, perpetuus carnifex, vires animae consumens, jugis nox, et tenebrae profundae, tempestas et turbo et febris non apparens, omni igne validius incendens; longior, et pugnae finem non habens—Crucem circumfert dolor, faciemque omni tyranno crudeliorem prae se fert.

1642. Nat. Comes Mythol. l. 4. c. 6.

1643. Tully 3. Tusc. omnis perturbatio miseria et carnificina est dolor.

1644. M. Drayton in his Her. ep.

1645. Crato consil. 21. lib. 2. moestitia universum infrigidat corpus, calorem innatum extinguit, appetitum destruit.

1646. Cor refrigerat tristitia, spiritus exsiccat, innatumque calorem obruit, vigilias inducit, concoctionem labefactat, sanguinem incrassat, exageratque melancholicum succum.

1647. Spiritus et sanguis hoc contaminatur. Piso.

1648. Marc. vi. 16. 11.

1649. Maerore maceror, marcesco et consenesco miser, ossa atque pellis sum misera macritudice. Plaut.

1650. Malum inceptum et actum a tristitia sola.

1651. Hildesheim, spicel. 2. de melancholia, maerore animi postea accedente, in priora symptomata incidit.

1652. Vives, 3. de anima, c. de maerore. Sabin. in Ovid.

1653. Herodian. l. 3. maerore magis quem morbo consumptus est.

1654. Bothwallius atribilarius obiit Brizarrus Genuensis hist. &c.

1655. So great is the fierceness and madness of melancholy.

1656. Moestitia cor quasi percussum constringitur, tremit et languescit cum acri sensu doloris. In tristitia cor fugiens attrahit ex Splene lentum humorem melancholicum, qui effusus sub costis in sinistro latere hypocondriacos flatus facit, quod saepe accidit iis qui diuturna cura et moestitia conflictantur. Melancthon.

1657. Lib. 3. Aen. 4.

1658. Et metum ideo deam sacrarunt ut bonam mentem concederet. Varro, Lactantius, Aug.

1659. Lilius Girald. Syntag. l. de diis miscellaniis.

1660. Calendis Jan. feriae sunt divae Angeronae, cui pontifices in sacello
      Volupiae sacra faciunt, quod angores et animi solicitudines
      propitiata propellat.

1661. Timor inducit frigus, cordis palpitationem, vocis defectum atque
      pallorem. Agrippa, lib. 1. cap. 63. Timidi semper spiritus habent
      frigidos. Mont.

1662. Effusas cernens fugientes agmine turmas; quis mea nunc inflat cornua
      Faunus ait? Alciat.

1663. Metus non solum memoriam consternat, sed et institutum animi omne et
      laudabilem conatum impedit. Thucidides.

1664. Lib. de fortitudine et virtute Alexandri, ubi prope res adfuit
      terribilis.

1665. Sect. 2. Mem. 3. Subs. 2.

1666. Sect. 2. Memb. 4. Subs. 3.

1667. Subtil. 18. lib. timor attrahit ad se Daemonas, timor et error multum
      in hominibus possunt.

1668. Lib. 2. Spectris ca. 3. fortes raro spectra vident, quia minus
      timent.

1669. Vita ejus.

1670. Sect. 2. Memb. 4. Subs. 7.

1671. De virt. et vitiis.

1672. Com. in Arist. de Anima.

1673. Qui mentem subjecit timoria dominationi, cupiditatis, doloris, ambitionis, pudoris, felix non est, sed omnino miser, assiduis laborius torquetur et miseria.

1674. Multi contemnunt mundi strepitum, reputant pro nihilo gloriam, sed timent infamiam, offensionem, repulsam. Voluptatem severissime contemnunt, in dolore sunt molliores, gloriam negligunt, franguntur infamia.

1675. Gravius contumeliam ferimus quam detrimentum, ni abjecto nimis animo sinius. Plut. in Timol.

1676. Quod piscatoris aenigma solvere non posset.

1677. Ob Tragoediam explosam, mortem sibi gladio concivit.

1678. Cum vidit in triumphum se servari, causa ejus ignominiae vitandae
      mortem sibi concivit. Plut.

1679. Bello victus, per tres dies sedit in prora navis, abstinens ab omni
      consortio, etiam Cleopatiae, postea se interfecit.

1680. Cum male recitasset Argonautica, ob pudorem exulavit.

1681. Quidam prae verecundia simul et dolore in insaniam incidunt, eo quod a literatorum gradu in examine excluduntur.

1682. Hostratus cucullatus adeo graviter ob Reuclini librum, qui inscribitur, Epistolae obscurorum virorum, dolore simul et pudore sauciatus, ut seipsum interfecerit.

1683. Propter ruborem confusus, statim cepit delirare, &c. ob suspicionem, quod vili illum crimine accusarent.

1684. Horat.

1685. Ps. Impudice. B. Ita est. Ps. sceleste. B. dicis vera Ps. Verbero. B. quippeni Ps. furcifer. B. factum optime. Ps. soci fraude. B. sunt mea istaec Ps. parricida B. perge tu Ps. sacrilege. B. fateor. Ps. perjure B. vera dicis. Ps. pernities adolescentum B. acerrime. Ps. fur. B. babe. Ps. fugitive. B. bombax. Ps. fraus populi. B. Planissime. Ps. impure leno, coenum. B. cantores probos. Pseudolus, act. 1. Scen. 3.

1686. Melicerta exclaims, "all shame has vanished from human transactions." Persius. Sat. V.

1687. Cent. 7. e Plinio.

1688. Multos vide mus propter invidiam et odium in melancholiam incidisse:
      et illos potissimum quorum corpora ad hanc apta sunt.

1689. Invidia affligit homines adeo et corrodit, ut hi melancholici penitus
      fiant.

1690. Hor.

1691. His vultus minax, torvus aspectus, pallor in facie, in labiis tremor, stridor in dentibus, &c.

1692. Ut tinea corrodit vestimentum sic, invidiae eum qui zelatur consumit.

1693. Pallor in ore sedet, macies in corpore toto. Nusquam recta acies, livent rubigine dentes.

1694. Diaboli expressa Imago, toxicum charitatis, venenum amicitiae, abyssus mentis, non est eo monstrosius monstrum, damnosius damnum, urit, torret, discruciat macie et squalore conficit. Austin. Domin. primi. Advent.

1695. Ovid. He pines away at the sight of another's success——it is his
      special torture.

1696. Declam. 13. linivit flores maleficis succis in venenum mella
      convertens.

1697. Statuis cereis Basilius eos comparat, qui liquefiunt ad praesentiam solis, qua alii gaudent et ornantur. Muscis alii, quae ulceribus gaudent, amaena praetereunt sistunt in faetidis.

1698. Misericordia etiam quae tristitia quaedam est, saepe miserantis
      corpus male afficit Agrippa. l. 1. cap. 63.

1699. Insitum mortalibus a natura recentem aliorem felicitatem aegris
      oculis intueri, hist. l. 2. Tacit.

1700. Legi Chaldaeos, Graecos, Hebraeos, consului sapientes pro remedio
      invidiae, hoc enim inveni, renunciare felicitati, et perpetuo miser
      esse.

1701. Omne peccatum aut excusationem secum habet, aut voluptatem, sola
      invidia utraque caret, reliqua vitia finem habent, ira defervescit,
      gula satiatur, odium finem habet, invidia nunquam quiescit.

1702. Urebat me aemulatio propter stultos.

1703. Hier. 12.1.

1704. Hab. 1.

1705. Invidit privati nomen supra principis attolli.

1706. Tacit. Hist. lib. 2. part. 6.

1707. Periturae dolore et invidia, si quem viderint ornatiorem se in
      publicum prodiisse. Platina dial. amorum.

1708. Ant. Guianerius, lib. 2. cap. 8. vim. M. Aurelii faemina vicinam
      elegantius se vestitam videns, leaenae instar in virum insurgit, &c.

1709. Quod insigni equo et ostro veheretur, quanquam nullius cum injuria,
      ornatum illum tanquam laesae gravabantur.

1710. Quod pulchritudine omnes excelleret, puellae indignatae occiderunt.

1711. Late patet invidiae foecundae pernities, et livor radix omnium malorum, fons cladium, inde odium surgit emulatio Cyprian, ser. 2. de Livore.

1712. Valerius, l. 3. cap. 9.

1713. Qualis est animi tinea, quae tabes pectoris zelare in altero vel
      aliorum felicitatem suam facere miseriam, et velut quosdam pectori
      suo admovere carnifices, cogitationibus et sensibus suis adhibere
      tortores, qui se intestinis cruciatibus lacerent. Non cibus talibus
      laetus, non potus potest esse jucundus; suspiratur semper et gemitur,
      et doletur dies et noctes, pectus sine intermissione laceratur.

1714. Quisquis est ille quem aemularis, cui invides is te subterfugere
      potest, at tu non te ubicunque fugeris adversarius tuus tecum est,
      hostis tuus semper in pectore tuo est, pernicies intus inclusa,
      ligatus es, victus, zelo dominante captivus: nec solatia tibi ulla
      subveniunt; hinc diabolus inter initia statim mundi, et periit
      primus, et perdidit, Cyprian, ser. 2. de zelo et livore.

1715. Hesiod op dies.

1716. Rama cupida aequandi bovem, se distendebat, &c.

1717. alit ingenia: Paterculus poster. Vol.

1718. Grotius Epig. lib. 1. "Ambition always is a foolish confidence, never a slothful arrogance."

1719. Anno 1519. between Ardes and Quine.

1720. Spartian.

1721. Plutarch.

1722. Johannes Heraldus, l. 2. c. 12. de bello sac.

1723. Nulla dies tantum poterit lenire furorem. Aeterna bella pace sublata gerunt. Jurat odium, nec ante invisum esse desinit, quam esse desiit. Paterculus, vol. 1.

1724. Ita saevit haec stygia ministra ut urbes subvertat aliquando, deleat populos, provincias alioqui florentes redigat in solitudines, mortales vero miseros in profunda miseriarum valle miserabiliter immergat.

1725. Carthago aemula Romani imperii funditus interiit. Salust. Catil.

1726. Paul 3. Col.

1727. Rom. 12.

1728. Grad. I. c. 54.

1729. Ira et in moeror et ingens animi consternatio melancholicos facit. Areteus. Ira Immodica gignit insaniam.

1730. Reg. sanit. parte 2. c. 8. in apertam insaniam mox duciter iratus.

1731. Gilberto Cognato interprete. Multis, et praesertim senibus ira impotens insaniam fecit, et importuna calumnia, haec initio perturbat animum, paulatim vergit ad insaniam. Porro mulierum corpora multa infestant, et in hunc morbum adducunt, praecipue si que oderint aut invideant, &c. haec paulatim in insaniam tandem evadunt.

1732. Saeva animi tempestas tantos excitans, fluctus ut statim ardescant oculi os tremat, lingua titubet, dentes concrepant, &c.

1733. Ovid.

1734. Terence.

1735. Infensus Britanniae Duci, et in ultionem versus, nec cibum cepit, nec
      quietem, ad Calendas Julias 1392. comites occidit.

1736. Indignatione nimia furens, animique impotens, exiliit de lecto,
      furentem non capiebat aula, &c.

1737. An ira possit hominem interimere.

1738. Abernethy.

1739. As Troy, saevae memorem Hunonis ob iram.

1740. Stultorum regum et populorum continet astus.

1741. Lib. 2. Invidia est dolor et ambitio est dolor, &c.

1742. Insomnes Claudianus. Tristes, Virg. Mordaces, Luc. Edaces, Hor.
      moestae, amarae, Ovid damnosae, inquietae, Mart. Urentes, Rodentes.
      Mant. &c.

1743. Galen, l. 3. c. 7. de locis affectis, homines sunt maxime
      melancholici, quando vigiliis multis, et solicitudinibus, et
      laboribus, et curis fuerint circumventi.

1744. Lucian. Podag.

1745. Omnia imperfecta, confusa, et perturbatione plena, Cardan.

1746. Lib. 7. nat. hist, cap. 1. hominem nudum, et ad vagitum edit, natura. Flens ab initio, devinctus jacet, &c.

1747. (Greek: Dakru cheon genemin, kai dakrutas epithukoko, to genos anthropon poludakruton, asthenes hoikzoun.) Lachrymans natus sum, et lachrymans morior, &c.

1748. Ad Marinum.

1749. Boethius.

1750. Initium caecitas progressum labor, exitum dolor, error omnia: quem tranquillum quaeso, quem non laboriosum aut anxium diem egimus? Petrarch.

1751. Ubique periculum, ubique dolor, ubique naufragium, in hoc ambitu
      quocunque me vertam. Lipsius.

1752. Hom. 10. Si in forum iveris, ibi rixae, et pugnae; si in curiam, ibi
      fraus, adulatio: si in domum privatam, &c.

1753. Homer.

1754. Multis repletur homo miseriis, corporis miseriis, animi miseriis, dum dormit, dum vigilat, quocunque se vertit. Lususque rerum, temporumque nascimur.

1755. In blandiente fortuna intolerandi, in calamitatibus lugubres, semper
      stulti et miseri, Cardan.

1756. Prospera in adversis desidero, et adversa prosperis timeo, quis inter
      haec medius locus, ubi non fit humanae vitae tentatio?

1757. Cardan. consol. Sapientiae Labor annexus, gloriae invidia, divitiis
      curae, soboli solicitudo, voluptati morbi, quieti paupertas, ut quasi
      fruendoriun scelerum causa nasci hominem possis cum Platonistis
      agnoscere.

1758. Lib. 7. cap. 1. Non satis aestimare, an melior parens natura homini,
      an tristior noverca fuerit: Nulli fragilior vita, pavor, confusio,
      rabies major, uni animantium ambitio data, luctus, avaritia, uni
      superstitio.

1759. Euripides. "I perceive such an ocean of troubles before me, that no
      means of escape remain."

1760. De consol. l. 2. Nemo facile cum conditione sua concordat, inest
      singulis quod imperiti petant, experti horreant.

1761. Esse in honore juvat, mox displicet.

1762. Hor.

1763. Borrheus in 6. Job. Urbes et oppida nihil aliud sunt quam humanarum aerumnarum domicilia quibus luctus et moeror, et mortalium varii infinitique labores, et omnis generis vitia, quasi septis includuntur.

1764. Nat. Chytreus de lit. Europae. Laetus nunc, mox tristis; nunc sperans, paulo post diffidens; patiens hodie, cras ejuians; nunc pallens, rubens, currens, sedens, claudicans; tremens, &c.

1765. Sua cuique calamitas praecipua.

1766. Cn. Graecinus.

1767. Epist. 9. l. 7. Miser est qui se beatissimum non judicat, licet imperet mundo non est beatus, qui se non putat: quid enim refert qualis status tuus sit, si tibi videtur malus.

1768. Hor. ep. 1. l. 4.

1769. Hor. Ser. 1. Sat. 1.

1770. Lib. de curat. graec. affect. cap. 6. de provident. Multis nihil placet atque adeo et divitias damnant, et paupertatem, de morbis expostulant, bene valentes graviter ferunt, atque ut semel dicam, nihil eos delectat, &c.

1771. Vix ultius gentis, aetatis, ordinis, hominem invenies cujus felicitatem fortunae Metelli compares, Vol. 1.

1772. P. Crassus Mutianus, quinque habuisse dicitur rerum bonarum maxima, quod esset ditissimus, quod esset nobilissimus, eloquentissimus, Jurisconsultissimus, Pontifex maximus.

1773. Lib. 7. Regis filia, Regis uxor, Regis mater.

1774. Qui nihil unquam mali aut dixit, aut fecit, aut sensit, qui bene semper fecit, quod aliter facere non potuit.

1775. Solomon. Eccles. 1. 14.

1776. Hor. Art. Poet.

1777. Jovius, vita ejus.

1778. 2 Sam. xii. 31.

1779. Boethius, lib. 1. Met. Met. 1.

1780. Omnes hic aut captantur, aut captant: aut cadavera quae lacerantur,
      aut corvi qui lacterant. Petron.

1781. Homo omne monstrum est, ille nam susperat feras, luposque et ursos
      pectore obscuro tegit. Hens.

1782. Quod Paterculus de populo Romano durante bello Punico per annos 115, aut bellum inter eos, aut belli praeparatio, aut infida pax, idem ego de mundi accolis.

1783. Theocritus Edyll. 15.

1784. Qui sedet in mensa, non meminit sibi otioso ministrare negotiosos, edenti esurientes, bibenti sitientes, &c.

1785. Quando in adolescentia sua ipsi vixerint, lautius et liberius voluptates suas expleverint, illi gnatis impenunt duriores continentiae leges.

1786. Lugubris Ate luctuque fero Regum tumidas obsidet arces. Res est inquieta felicitas.

1787. Plus aloes quam mellis habet. Non humi jacentem tolleres. Valer. l. 7. c. 3.

1788. Non diadema aspicias, sed vitam afflictione refertam, non catervas satellitum, sed curarum multitudinem.

1789. As Plutarch relateth.

1790. Sect. 2. memb. 4. subsect. 6.

1791. Stercus et urina, medicorum fercula prima.

1792. Nihil lucrantur, nisi admodum mentiendo. Tull. Offic.

1793. Hor. l. 2. od. 1.

1794. Rarus felix idemque senex. Seneca in Her. aeteo.

1795. Omitto aegros, exules, mendicos, quos nemo audet felices dicere. Card. lib. 8. c. 46. de rer. var.

1796. Spretaeque injuria formae.

1797. Hor.

1798. Attenuant vigiles corpus miserabile curae.

1799. Plautus.

1800. Haec quae crines evellit, aerumna.

1801. Optimum non nasci, aut cito mori.

1802. Bonae si rectam rationem sequuntur, malae si exorbitant.

1803. Tho. Buovie. Prob. 18.

1804. Molam asinariam.

1805. Tract. de Inter. c. 92.

1806. Circa quamlibet rem mundi haec passio fieri potest, quae superflue diligatur. Tract. 15. c. 17.

1807. Ferventius desiderium.

1808. Imprimis vero Appetitus, &c. 3. de alien. ment.

1809. Conf. l. c. 29.

1810. Per diversa loca vagor, nullo temporis momento quiesco, talis et talis esse cupio, illud atque illud habere desidero.

1811. Ambros. l. 3. super Lucam. aerugo animae.

1812. Nihil animum cruciat, nihil molestius inquietat, secretum virus, pestis occulta, &c. epist. 126.

1813. Ep. 88.

1814. Nihil infelicius his, quantus iis timor, quanta dubitatio, quantus
      conatus, quanta solicitudo, nulla illis a molestiis vacua hora.

1815. Semper attonitus, semper pavidus quid dicat, faciatve: ne displiceat
      humilitatem simulat, honestatem mentitur.

1816. Cypr. Prolog. ad ser. To. 2. cunctos honorat, universis inclinat, subsequitur, obsequitur, frequentat curias, visitat, optimates amplexatur, applaudit, adulatur: per fas et nefas e latebris, in omnem gradum ubi aditus patet se integrit, discurrit.

1817. Turbae cogit ambitio regem inservire, ut Homerus Agamemnonmem
      querentem inducit.

1818. Plutarchus. Quin convivemur, et in otio nos oblectemur, quoniam in
      promptu id nobis sit, &c.

1819. Jovius hist. l. 1. vir singulari prudentia, sed profunda ambitione,
      ad exitium Italae natus.

1820. Ut hedera arbori adhaeret, sic ambitio, &c.

1821. Lib. 3. de contemptu rerum fortuitarum. Magno conatu et impetu moventur, super eodem centro rotati, non proficiunt, nec ad finem perveniunt.

1822. Vita Pyrrhi.

1823. Ambitio in insaniam facile delabitur, si excedat. Patritius, l. 4. tit. 20. de regis instit.

1824. Lib. 5. de rep. cap. 1.

1825. Imprimis vero appetitus, seu concupiscentia nimia rei alicujus,
      honestae vel inhonestae, phantasiam laedunt; unde multi ambitiosi,
      philauti, irati, avari, insani, &c. Felix Plater, l. 3. de mentis
      alien.

1826. Aulica vita colluvies ambitionis, cupiditatis, simulationis,
      imposturae, fraudis, invidiae, superbiae Titannicae diversorium aula,
      et commune conventiculum assentandi artificum, &c. Budaeus de asse.
      lib. 5.

1827. In his Aphor.

1828. Plautus Curcul. Act. 4. Sce. 1.

1829. Tom. 2. Si examines, omnes miseriae causas vel a furioso contendendi studio, vel ab injusta cupiditate, origine traxisse scies. Idem fere Chrysostomus com. in c. 6. ad Roman. ser. 11.

1830. Cap. 4. 1.

1831. Ut sit iniquus in deum, in proximum, in seipsum.

1832. Si vero, Crateva, inter caeteras herbarum radices, avaritiae radicem
      secare posses amaram, ut nullae reliquiae essent, probe scito, &c.

1833. Cap. 6. Dietae salutis: avaritia est amor immoderatus pecuniae vel
      acquirendae, vel retinendae.

1834. Ferum profecto dirumque ulcus animi, remediis non cedens medendo
      exasperatur.

1835. Malus est morbus maleque afficit avaritia siquidem censeo, &c. avaritia difficilius curatur quam insania: quoniam hac omnes fere medici laborant. Hib. ep. Abderit.

1836. Qua re non es lassus? lucrum faciendo: quid maxime delectabile? lucrari.

1837. Extremos currit mercator ad Indos. Hor.

1838. Hom. 2. aliud avarus aliud dives.

1839. Divitiae ut spinae animum hominis timoribus, solicitudinibus, angoribus mirifice pungunt, vexant, cruciant. Greg. in hom.

1840. Epist. ad Donat. cap. 2.

1841. Lib. 9. ep. 30.

1842. Lib. 9. cap. 4. insulae rex titulo, sed animopecuniae miserabile mancipium.

1843. Hor. 10. lib. 1.

1844. Danda est hellebori multo pars maxima avaris.

1845. Luke. xii. 20. Stulte, hac nocte eripiam animam tuam.

1846. Opes quidem mortalibus sunt dementia Theog.

1847. Ed. 2. lib. 2. Exonerare cum se possit et relevare ponderibus pergit magis fortunis augentibus pertinaciter incubare.

1848. Non amicis, non liberis, non ipsi sibi quidquam impertit, possidet ad hoc tantum, ne possidere alteri liceat, &c. Hieron. ad Paulin. tam deest quod habet quam quod non habet.

1849. Epist. 2. lib. 2. Suspirat in convivio, bibat licet gemmis et toro
      molliore marcidum corpus condiderit, vigilat in pluma.

1850. Angustatur ex abundantia, contristatur ex opulentia, infelix
      praesentibus bonis, infelicior in futuris.

1851. Illorum cogitatio nunquam cessat qui pecunias supplere diligunt.
      Guianer. tract. 15. c. 17.

1852. Hor. 3. Od. 24. Quo plus sunt potae, plus sitiunter aquae.

1853. Hor. l. 2. Sat. 6. O si angulus ille proximus accedat, qui nunc deformat agellum.

1854. Lib. 3. de lib. arbit. Immoritur studiis, et amore senescit habendi.

1855. Avarus vir inferno est similis, &c. modum non habet, hoc egentior quo plura habet.

1856. Erasm. Adag. chil. 3. cent. 7. pro. 72 Nulli fidentes omnium formidant opes, ideo pavidum malum vocat Euripides: metuunt tempestates ob frumentum, amicos ne rogent, inimicos ne laedant, fures ne rapiant, bellum timent, pacem timent, summos, medios, infinos.

1857. Hall Char.

1858. Agellius, lib. 3. cap. 1. interdum eo sceleris perveniunt ob lucrum, ut vitam propriam commutent.

1859. Lib. 7. cap. 6.

1860. Omnes perpetuo morbo agitantur, suspicatur omnes timidus sibique ob aurum insidiari putat, nunquam quiescens, Plin. Prooem. lib. 14.

1861. Cap. 18. in lecto jacens interrogat uxorem an arcam probe clausit, an capsula, &c. E lecto surgens nudus et absque calceis, accensa lucerna omnia obiens et lustrans, et vix somno indulgens.

1862. Curis extenuatus, vigilans et secum supputans.

1863. Cave quenquam alienum in aedes intromiseris. Ignem extinqui volo, ne causae quidquam sit quod te quisquam quaeritet. Si bona fortuna veniat ne intromiseris; Occlude sis fores ambobus pessulis. Discrutior animi quia domo abeundum est mihi: Nimis hercule invitus abeo, nec quid agam scio.

1864. Ploras aquam profundere, &c. periit dum fumus de tigillo exit foras.

1865. Juv. Sat. 14.

1866. Ventrocosus, nudus, pallidus, laeva pudorem occultans, dextra siepsum strangulans, occurit autem exeunti poenitentia his miserum conficiens, &c.

1867. Luke XV.

1868. Boethius.

1869. In Oeconom. Quid si nunc ostendam eos qui magna vi argenti domus inutiles aedificant, inquit Socrates.

1870. Sarisburiensis Polycrat. l. 1. c. 14. venatores omnes adhuc institutionem redolent centaurorum. Raro invenitur quisquam eorum modestus et gravis, raro continens, et ut credo sobrius unquam.

1871. Pancirol. Tit. 23. avolant opes cum accipitre.

1872. Insignis venatorum stultitia, et supervacania cura eorum, qui dum nimium venationi insistunt, ipsi abjecta omni humanitate in feras degenerant, ut Acteon, &c.

1873. Sabin. in Ovid. Metamor.

1874. Agrippa de vanit. scient. Insanum venandi studium, dum a novalibus arcentur agricolae subtrahunt praedia rusticis, agricolonis praecluduntur sylvae et prata pastoribus ut augeantur pascua feris.—Majestatis reus agricola si gustarit.

1875. A novalibus suis arcentur agricolae, dum ferae habeant vagandi libertatem: istis, ut pascua augeantur, praedia subtrahuntur, &c. Sarisburiensis.

1876. Feris quam hominibus aequiores. Cambd. de Guil. Conq. qui 36 Ecclesias matrices depopulatus est ad forestam novam. Mat. Paris.

1877. Tom. 2. de vitis illustrium, l. 4. de vit. Leon. 10.

1878. Venationibus adeo perdite studebat et aucupiis.

1879. Aut infeliciter venatus tam impatiens inde, ut summos saepe viros acerbissimis contumeliis oneraret, et incredibile est quali vultus animique habitu dolorem iracundiamque praeferret, &c.

1880. Unicuique autem hoc a natura insitum est, ut doleat sicubi erraverit aut deceptus sit.

1881. Juven. Sat. 8. Nec enim loculis comitan tibus itur, ad casum tabulae, posita sed luditur arca Leinnius instit. ca. 44. mendaciorum quidem, et perjuriorum et paupertatis mater est alea, nullam habens patrimonii reverentiam, quum illud effuderit, sensim in furta delabitur et rapinas. Saris, polycrat. l. 1. c. 5.

1882. Damhoderus.

1883. Dan. Souter.

1884. Petrar. dial. 27.

1885. Salust.

1886. Tom. 3 Ser. de Allea.

1887. Plutus in Aristop. calls all such gamesters madmen. Si in insanum hominem contigero. Spontaneum ad se trahunt furorem, et os, et nares et oculos rivos faciunt furoris et diversoria, Chrys. hom. 17.

1888. Pascasius Justus l. 1. de alea.

1889. Seneca.

1890. Hall.

1891. In Sat. 11. Sed deficiente crumena: et crescente gula, quis te manet exitus—rebus in ventrem mersis.

1892. Spartian. Adriano.

1893. Alex. ab. Alex. lib. 6. c. 10. Idem Gerbelius, lib. 5. Grae. disc.

1894. Fines Moris.

1895. Justinian in Digestis.

1896. Persius Sat. 5. "One indulges in wine, another the die consumes, a third is decomposed by venery."

1897. Poculum quasi sinus in quo saepe naufragium faciunt, jactura tum pecuniae tum mentis Erasm. in Prov. calicum remiges. chil. 4. cent. 7. Pro. 41.

1898. Ser. 33. ad frat. in Eremo.

1899. Liberae unius horae insaniam aeterno temporis taedio pensant.

1900. Menander.

1901. Prov. 5.

1902. Merlin, cocc. "That momentary pleasure blots out the eternal glory of a heavenly life.".

1903. Hor.

1904. Sagitta quae animam penetrat, leviter penetrat, sed non leve infligit vulnus sup. cant.

1905. Qui omnem pecuniarum contemptum habent, et nulli imaginationis totius munsi se immiscuerint, et tyrannicas corporis concupiscentias sustinuerint hi multoties capti a vana gloria omnia perdiderunt.

1906. Hac correpti non cogitant de medela.

1907. Dii talem a terris avertite pestem.

1908. Ep ad Eustochium, de custod. virgin.

1909. Lyps. Ep. ad Bonciarium.

1910. Ep. lib. 9. Omnia tua scripta pulcherrima existimo, maxime tamen illa, quae de nobis.

1911. Exprimere non possum quam sit jucundum, &c.

1912. Hierom. et licet nos indignos dicimus et calidus rubor ora perfundat, attamen ad laudem suam intrinsecus animae laetantur.

1913. Thesaur. Theo.

1914. Nec enim mihi cornea fibra est. Per.

1915. E manibus illis, Nascentur violae. Pers. 1. Sat.

1916. Omnia enim nostra, supra modum placent.

1917. Fab. l. 10. c. 3. Ridentur mala componunt carmina, verum gaudent scribentes, et se venerantur, et ultra. Si taceas laudant, quicquid scripsere beati. Hor. ep. 2. l. 2.

1918. Luke xviii. 10.

1919. De meliore luto finxit praecordia Titan.

1920. Auson. sap. Chil. 3. cent. 10. pro. 97.

1921. Qui se crederet neminem ulla u re praestantiorem.

1922. Tanto fastu scripsit, ut Alexandri gesta inferiora scriptis suis existimaret, Io. Vossius lib. 1. cap. 9. de hist.

1923. Plutarch. vie. Catonis.

1924. Nemo unquam Poeta aut Orator, qui quenquam se meliorem arbitraretur.

1925. Consol. ad Pammachium mundi Philosophus, gloriae animal, et popularis
      aurae et rumorum venale mancipium.

1926. Epist. 5. Capitoni suo Diebus ac noctibus, hoc solum cogito si qua me
      possum levare humo. Id voto meo sufficit, &c.

1927. Tullius.

1928. Ut nomen meum scriptis, tuis illustretur. Inquies animus studio aeternitatis, noctes et dies angebatur. Hensius forat. uneb. de Scal.

1929. Hor. art. Poet.

1930. Od. Vit. l. 3. Jamque opus exegi. Vade liber felix Palingen. lib. 18.

1931. In lib. 8.

1932. De ponte dejicere.

1933. Sueton. lib. degram.

1934. Nihil libenter audiunt, nisi laudes suas.

1935. Epis. 56. Nihil aliud dies noctesque cogitant nisi ut in studiis suis laudentur ab hominibus.

1936. Quae major dementia aut dici, aut excogitari potest, quam sic ob gloriam cruciari? Insaniam istam domine longe fac a me. Austin. cons. lib. 10. cap. 37.

1937. "As Camelus in the novel, who lost his ears while he was looking for a pair of horns."

1938. Mart. l. 5. 51.

1939. Hor. Sat. 1. l. 2.

1940. Lib. cont. Philos. cap. 1.

1941. Tul. som. Scip.

1942. Boethius.

1943. Putean. Cisalp. hist. lib. 1.

1944. Plutarch. Lycurgo.

1945. Epist. 13. Illud te admoneo, ne eorum more facias, qui non proficere, sed conspici cupiunt, quae in habitu tuo, aut genere vitae notabilia sunt. Asperum cultum et vitiosum caput, negligentiorem barbam, indictum argento odium, cubile humi positum, et quicquid ad laudem perversa via sequitur evita.

1946. Per.

1947. Quis vero tam bene modulo suo metiri se novit, ut eum assiduae et immodicae laudationes non moveant? Hen. Steph.

1948. Mart.

1949. Stroza. "If you will accept divine honours, we will willingly erect and consecrate altars to you."

1950. Justin.

1951. Livius. Gloria tantum elatus, non ira, in medios hostes irruere, quod completis muris conspici se pugnantem, a muro spectantibus, egregium ducebat.

1952. "Applauded virtue grows apace, and glory includes within it an
      immense impulse."

1953. I demens, et suevas curre per Alpes, Aude Aliquid, &c. ut pueris
      placeas, et declamatio fias. Juv. Sat. 10.

1954. In moriae Encom.

1955. Juvenal. Sat. 4.

1956. "There is nothing which overlauded power will not presume to imagine of itself."

1957. Sueton. c. 12. in Domitiano.

1958. Brisonius.

1959. Antonius ab assentatoribus evectus Librum se patrem apellari jussit, et pro deo se venditavit redimitus hedera, et corona velatus aurea, et thyrsum tenens, cothurnisque succinctus curru velut Liber pater vectus est Alexandriae. Pater. vol. post.

1960. Minervae nuptias ambit, tanto furore percitus, ut satellites mitteret ad videndum num dea in thalamis venisset, &c.

1961. Aelian. li. 12.

1962. De mentis alienat. cap. 3.

1963. Sequiturque superbia formam. Livius li. 11. Oraculum est, vivida saepe ingenia, luxuriare hac et evanescere multosque sensum penitus amisisse. Homines intuentur, ac si ipsi non essent homines.

1964. Galeus de rubeis, civis noster faber ferrarius, ob inventionem instrumenti Cocleae olim Archimedis dicti, prae laetitia insanivit.

1965. Insania postmodum correptus, ob nimiam inde arrogantiam.

1966. Bene ferre magnam disce fortunam Hor. Fortunam reverenter habe,
      quicunque repente Dives ab exili progrediere loco. Ausonius.

1967. Processit squalidus et submissus, ut hesterni Diei gaudium
      intemperans hodie castigaret.

1968. Uxor Hen. 8.

1969. Neutrius se fortunae extremum libenter experturam dixit: sed si necessitas alterius subinde imponeretur, optare se difficilem et adversam: quod in hac nulli unquam defuit solatium, in altera multis consilium, &c. Lod. Vives.

1970. Peculiaris furor, qui ex literis fit.

1971. Nihil magis auget, ac assidua studia, et profundae cogitationes.

1972. Non desunt, qui ex jugi studio, et intempestiva lucubratione, huc devenerunt, hi prae caeteris enim plerunque melancholia solent infestari.

1973. Study is a continual and earnest meditation, applied to something
      with great desire. Tully.

1974. Et illi qui sunt subtilis ingenii, et multae praemeditationis, de
      facili incidunt in melancholiam.

1975. Ob studiorum solicitudinem lib. 5. Tit. 5.

1976. Gaspar Ens Thesaur Polit. Apoteles. 31. Graecis hanc pestem relinquite quae dubium non est, quin brevi omnem iis vigorem ereptura Martiosque spiritus exhaustura sit; Ut ad arma tractanda plane inhabiles futuri sint.

1977. Knoles Turk. Hist.

1978. Acts, xxvi. 24.

1979. Nimiis studiis melancholicus evasit, dicens se Biblium in capite
      habere.

1980. Cur melancholia assidua, crebrisque deliramentis vexentur eorum animi
      ut desipere cogantur.

1981. Solers quilibet artifex instrumenta sua diligentissime curat, penicellos pictor; malleos incudesque faber ferrarius; miles equos, arma venator, auceps aves, et canes, Cytharam Cytharaedus, &c. soli musarum mystae tam negligentes sunt, ut instrumentum illud quo mundum universum metiri solent, spiritum scilicet, penitus negligere videantur.

1982. Arcus et arma tibi non sunt imitanda Dianae. Si nunquam cesses tendere mollis erit. Ovid.

1983. Ephemer.

1984. Contemplatio cerebrum exsiccat et extinguit calorem naturalem, unde cerebrum frigidum et siccum evadit quod est melancholicum. Accedit ad hoc, quod natura in contemplatione, cerebro prorsus cordique intenta, stomachum heparque destituit, unde ex alimentis male coctis, sanguis crassus et niger efficitur, dum nimio otio membrorum superflui vapores non exhalant.

1985. Cerebrum exsiccatur, corpora sensim gracilescunt.

1986. Studiosi sunt Cacectici et nunquam bene colorati, propter debilitatem
      digestivae facultatis, multiplicantur in iis superfluitates. Jo.
      Voschius parte 2. cap. 5. de peste.

1987. Nullus mihi per otium dies exit, partem noctis studiis dedico, non
      vero somno, sed oculos vigilia fatigatos cadentesque, in operam
      detineo.

1988. Johannes Hanuschias Bohemus. nat. 1516. eruditus vir, nimiis studiis
      in Phrenesin incidit. Montanus instances in a Frenchman of Tolosa.

1989. Cardinalis Caecius; ob laborem, vigiliam, et diuturna studia factus
      Melancholicus.

1990. Perls. Sat. 3. They cannot fiddle; but, as Themistocles said, he
      could make a small town become a great city.

1991. Perls. Sat.

1992. Ingenium sibi quod vanas desumpsit Athenas et septem studiis annos dedit, insenuitque. Libris et curis statua taciturnius exit, Plerunque et risu populum quatit, Hor. ep. 1. lib. 2.

1993. Translated by M. B. Holiday.

1994. Thomas rubore confusus dixit se de argumento cogitasse.

1995. Plutarch. vita Marcelli, Nec sensit urbem captam, nec milites in
      domum irruentes, adeo intentus studiis, &c.

1996. Sub Furiae larva circumivit urbem, dictitans se exploratorem ab
      inferis venisse, delaturum daemonibus mortalium pecata.

1997. Petronius. Ego arbitror in scholis stultissimos fieri, quia nihil
      eorum quae in usu habemus aut audiunt aut vident.

1998. Novi meis diebus, plerosque studiis literarum deditos, qui disciplinis admodum abundabant, sed si nihil civilitatis habent, nec rem publ. nec domesticam regere norant. Stupuit Paglarensis et furti vilicum accusavit, qui suem foetam undecim pocellos, asinam unum duntaxat pullam enixam retulerat.

1999. Lib. 1. Epist. 3. Adhuc scholasticus tantum est; quo genere hominum, nihil aut est simplicius, aut sincerius aut melius.

2000. Jure privilegiandi, qui ob commune bonum abbreviant sibi vitam.

2001. Virg. 6. Aen.

2002. Plutarch, vita ejus. Certum agricolationis lucrum, &c.

2003. Quotannis fiunt consules et proconsules. Rex et Poeta quotannis non nascitur.

2004. Mat. 21.

2005. Hor. epis. 20. l. 1.

2006. Lib 1. de contem. amor.

2007. Satyricon.

2008. Juv. Sat. 5.

2009. Ars colit astra.

2010. Aldrovandus de Avibus. l. 12. Gesner, &c.

2011. Literas habent queis sibi et fortunae suae maledicant. Sat. Menip.

2012. Lib. de libris Propriis fol. 24.

2013. Praefat translat. Plutarch.

2014. Polit. disput. laudibus extollunt eos ac si virtutibus pollerent quos
      ob infinita scelera potius vituperare oporteret.

2015. Or as horses know not their strength, they consider not their own
      worth.

2016. Plura ex Simonidis familiaritate Hieron consequutus est, quam ex
      Hieronis Simonides.

2017. Hor. lib. 4. od. 9.

2018. Inter inertes et Plebeios fere jacet, ultimum locum habens, nisi tot artis virtutisque insignia, turpiter, obnoxie, supparisitando fascibus subjecerit protervae insolentisque potentiae, Lib. I. de contempt. rerum fortuitarum.

2019. Buchanan. eleg. lib.

2020. In Satyricon. intrat senex, sed culta non ita speciosus, ut facile appararet eum hac nota literatum esse, quos divites odisse solent. Ego inquit Poeta sum: Quare ergo tam male vestitus es? Propter hoc ipsum; amor ingenii neminem unquam divitem fecit.

2021. Petronius Arbiter.

2022. Oppressus paupertate animus nihil eximium, aut sublime cogitare potest, amoenitates literarum, aut elegantiam, quoniam nihil praesidii in his ad vitae commodum videt, primo negligere, mox odisse incipit. Hens.

2023. Epistol. quaest. lib. 4. Ep. 21.

2024. Ciceron. dial. lib. 2.

2025. Epist. lib. 2.

2026. Ja. Dousa Epodon. lib. 2. car. 2.

2027. Plautus.

2028. Barc. Argenis lib. 3.

2029. Joh. Howson 4 Novembris 1597. the sermon was printed by Arnold Hartfield.

2030. Pers. Sat. 3.

2031. E lecto exsilientes, ad subitum tintinnabuli plausum quasi fulmine territi. I.

2032. Mart.

2033. Mart.

2034. Sat. Menip.

2035. Lib. 3. de cons.

2036. I had no money, I wanted impudence, I could not scramble, temporise, dissemble: non pranderet olus, &c. vis dicam, ad palpandum et adulandum penitus insulsus, recudi non possum, jam senior ut sim talis, et fingi nolo, utcunque male cedat in rem meam et obscurus inde delitescam.

2037. Vit. Crassi. nec facile judicare potest utrum pauperior cum primo ad
      Crassum, &c.

2038. Deum habent iratum, sibique mortem aeternam acquirunt, aliis
      miserabilem ruinam. Serrarius in Josuam, 7. Euripides.

2039. Nicephorus lib. 10. cap. 5.

2040. Lord Cook, in his Reports, second part, fol. 44.

2041. Euripides.

2042. Sir Henry Spelman, de non temerandis Ecclesiis.

2043. 1 Tim. 42.

2044. Hor.

2045. Primum locum apud omnes gentes habet patritius deorum cultus, et geniorum, nam hunc diutissime custodiunt, tam Graeci quam Barbari, &c.

2046. Tom. 1. de steril. trium annorum sub Elia sermone.

2047. Ovid. Fast.

2048. De male quaesitis vix gaudet tertius haeres.

2049. Strabo. lib. 4. Geog.

2050. Nihil facilius opes evertet, quam avaritia et fraude parta. Et si enim seram addas tali arcae et exteriore janua et vecte eam communias, intus tamen fraudem et avaritiam, &c. In 5. Corinth.

2051. Acad. cap. 7.

2052. Ars neminem habet inimicum praeter ignorantem.

2053. He that cannot dissemble cannot live.

2054. Epist. quest. lib. 4. epist. 21. Lipsius.

2055. Dr. King, in his last lecture on Jonah, sometime right reverend lord bishop of London.

2056. Quibus opes et otium, hi barbaro fastu literas contemnunt.

2057. Lucan. lib. 8.

2058. Spartian. Soliciti de rebus minis.

2059. Nicet. 1. Anal. Fumis lucubrationum sordebant.

2060. Grammaticis olim et dialecticis Jurisque Professoribus, qui specimen eruditionis dedissent eadem dignitatis insignia decreverunt Imperatores, quibus ornabant heroas. Erasm. ep. Jo. Fabio epis. Vien.

2061. Probus vir et Philosophus magis praestat inter alios homines, quam rex inclitus inter plebeios.

2062. Heinsius praefat. Poematum.

2063. Servile nomen Scholaris jam.

2064. Seneca.

2065. Haud facile emergunt, &c.

2066. Media quod noctis ab hora sedisti qua nemo faber, qua nemo sedebat, qui docet obliquo lanam deducere ferro: rara tamen merces. Juv. Sat. 7.

2067. Chil. 4. Cent. 1. adag. J.

2068. Had I done as others did, put myself forward, I might have haply been as great a man as many of my equals.

2069. Catullus, Juven.

2070. All our hopes and inducements to study are centred in Caesar alone.

2071. Nemo est quem non Phaebus hic noster, solo intuitu lubentiorem reddat.

2072. Panegyr.

2073. Virgil.

2074. Rarus enim ferme sensus communis in illa Fortuna. Juv. Sat. 8.

2075. Quis enim generosum dixerit hunc que Indignus genere, et praeclaro nomine tantum, Insignis. Juve. Sat. 8.

2076. I have often met with myself, and conferred with divers worthy gentlemen in the country, no whit inferior, if not to be preferred for divers kinds of learning to many of our academics.

2077. Ipse licet Musis venias comitatus Homere, Nil tamen attuleris, ibis
      Homere foras.

2078. Et legat historicos auctores, noverit omnes Tanquam ungues digitosque
      suos. Juv. Sat. 7.

2079. Juvenal.

2080. Tu vero licet Orpheus sis, saxa sono testudinis emolliens, nisi plumbea eorum corda, auri vel argenti malleo emollias, &c. Salisburiensis Policrat. lib. 5. c. 10.

2081. Juven. Sat. 7.

2082. Euge bene, no need, Dousa epod. lib. 2.—dos ipsa scientia sibique
      congiarium est.

2083. Quatuor ad portas Ecclesias itus ad omnes; sanguinis aut Simonis,
      praesulis atque Dei. Holcot.

2084. Lib. contra Gentiles de Babila martyre.

2085. Praescribunt, imperant, in ordinem cogunt, ingenium nostrum prout ipsis vicebitur, astriugunt et relaxant ut papilionem pueri aut bruchum filo demitturit, aut attrahunt, nos a libidine sua pendere aequum censentes. Heinsins.

2086. Joh. 5.

2087. Epist. lib. 2. Jam suffectus in locum demortui, protinus exortus est adversarius, &c. post multos labores, sumptus, &c.

2088. Jun. Acad. cap. 6.

2089. Accipiamus pecuniam, demittamus asinum ut apud Patavinos, Italos.

2090. Hos non ita pridem perstrinxi, in Philosophastro Commaedia latina, in Aede Christi Oxon, publice habita, Anno 1617. Feb. 16.

2091. Sat. Menip.

2092. 2 Cor. vii. 17.

2093. Comment. in Gal.

2094. Heinsius.

2095. Ecclesiast.

2096. Luth. in Gal.

2097. Pers. Sat. 2.

2098. Sallust.

2099. Sat. Menip.

2100. Budaeus de Asse, lib. 5.

2101. Lib. de rep. Gallorum.

2102. Campian.

2103. As for ourselves (for neither are we free from this fault) the same guilt, the same crime, may be objected against us: for it is through our fault, negligence, and avarice, that so many and such shameful corruptions occur in the church (both the temple and the Deity are offered for sale), that such sordidness is introduced, such impiety committed, such wickedness, such a mad gulf of wretchedness and irregularity—these I say arise from all our faults, but more particularly from ours of the University. We are the nursery in which those ills are bred with which the state is afflicted; we voluntarily introduce them, and are deserving of every opprobrium and suffering, since we do not afterwards encounter them according to our strength. For what better can we expect when so many poor, beggarly fellows, men of every order, are readily and without election, admitted to degrees? Who, if they can only commit to memory a few definitions and divisions, and pass the customary period in the study of logics, no matter with what effect, whatever sort they prove to be, idiots, triflers, idlers, gamblers, sots, sensualists,

        ——"mere ciphers in the book of life
        Like those who boldly woo'd Ulysses' wife;
        Born to consume the fruits of earth: in truth,
        As vain and idle as Pheacia's youth;"

only let them have passed the stipulated period in the University, and professed themselves collegians: either for the sake of profit, or through the influence of their friends, they obtain a presentation; nay, sometimes even accompanied by brilliant eulogies upon their morals and acquirements; and when they are about to take leave, they are honoured with the most flattering literary testimonials in their favour, by those who undoubtedly sustain a loss of reputation in granting them. For doctors and professors (as an author says) are anxious about one thing only, viz., that out of their various callings they may promote their own advantage, and convert the public loss into their private gains. For our annual officers wish this only, that those who commence, whether they are taught or untaught is of no moment, shall be sleek, fat, pigeons, worth the plucking. The Philosophastic are admitted to a degree in Arts, because they have no acquaintance with them. And they are desired to be wise men, because they are endowed with no wisdom, and bring no qualification for a degree, except the wish to have it. The Theologastic (only let them pay) thrice learned, are promoted to every academic honour. Hence it is that so many vile buffoons, so many idiots everywhere, placed in the twilight of letters, the mere ghosts of scholars, wanderers in the market place, vagrants, barbels, mushrooms, dolts, asses, a growling herd, with unwashed feet, break into the sacred precincts of theology, bringing nothing along with them but an impudent front, some vulgar trifles and foolish scholastic technicalities, unworthy of respect even at the crossing of the highways. This is the unworthy, vagrant, voluptuous race, fitter for the hog sty (haram) than the altar (aram), that basely prostitute divine literature; these are they who fill the pulpits, creep into the palaces of our nobility after all other prospects of existence fail them, owing to their imbecility of body and mind, and their being incapable of sustaining any other parts in the commonwealth; to this sacred refuge they fly, undertaking the office of the ministry, not from sincerity, but as St. Paul says, huckstering the word of God. Let not any one suppose that it is here intended to detract from those many exemplary men of which the Church of England may boast, learned, eminent, and of spotless fame, for they are more numerous in that than in any other church of Europe: nor from those most learned universities which constantly send forth men endued with every form of virtue. And these seminaries would produce a still greater number of inestimable scholars hereafter if sordidness did not obscure the splendid light, corruption interrupt, and certain truckling harpies and beggars envy them their usefulness. Nor can any one be so blind as not to perceive this—any so stolid as not to understand it—any so perverse as not to acknowledge how sacred Theology has been contaminated by those notorious idiots, and the celestial Muse treated with profanity. Vile and shameless souls (says Luther) for the sake of gain, like flies to a milk-pail, crowd round the tables of the nobility in expectation of a church living, any office, or honour, and flock into any public hall or city ready to accept of any employment that may offer. "A thing of wood and wires by others played." Following the paste as the parrot, they stutter out anything in hopes of reward: obsequious parasites, says Erasmus, teach, say, write, admire, approve, contrary to their conviction, anything you please, not to benefit the people but to improve their own fortunes. They subscribe to any opinions and decisions contrary to the word of God, that they may not offend their patron, but retain the favour of the great, the applause of the multitude, and thereby acquire riches for themselves; for they approach Theology, not that they may perform a sacred duty, but make a fortune: nor to promote the interests of the church, but to pillage it: seeking, as Paul says, not the things which are of Jesus Christ, but what may be their own: not the treasure of their Lord, but the enrichment of themselves and their followers. Nor does this evil belong to those of humbler birth and fortunes only, it possesses the middle and higher ranks, bishops excepted. "O Pontiffs, tell the efficacy of gold in sacred matters!" Avarice often leads the highest men astray, and men, admirable in all other respects: these find a salvo for simony; and, striking against this rock of corruption, they do not shear but flay the flock; and, wherever they teem, plunder, exhaust, raze, making shipwreck of their reputation, if not of their souls also. Hence it appears that this malady did not flow from the humblest to the highest classes, but vice versa, so that the maxim is true although spoken in jest—"he bought first, therefore has the best right to sell." For a Simoniac (that I may use the phraseology of Leo) has not received a favour; since he has not received one he does not possess one; and since he does not possess one he cannot confer one. So far indeed are some of those who are placed at the helm from promoting others, that they completely obstruct them, from a consciousness of the means by which themselves obtained the honour. For he who imagines that they emerged from their obscurity through their learning, is deceived; indeed, whoever supposes promotion to be the reward of genius, erudition, experience, probity, piety, and poetry (which formerly was the case, but nowadays is only promised) is evidently deranged. How or when this malady commenced, I shall not further inquire; but from these beginnings, this accumulation of vices, all her calamities and miseries have been brought upon the Church; hence such frequent acts of simony, complaints, fraud, impostures— from this one fountain spring all its conspicuous iniquities. I shall not press the question of ambition and courtly flattery, lest they may be chagrined about luxury, base examples of life, which offend the honest, wanton drinking parties, &c. Yet; hence is that academic squalor, the muses now look sad, since every low fellow ignorant of the arts, by those very arts rises, is promoted, and grows rich, distinguished by ambitious titles, and puffed up by his numerous honours; he just shows himself to the vulgar, and by his stately carriage displays a species of majesty, a remarkable solicitude, letting down a flowing beard, decked in a brilliant toga resplendent with purple, and respected also on account of the splendour of his household and number of his servants. There are certain statues placed in sacred edifices that seem to sink under their load, and almost to perspire, when in reality they are void of sensation, and do not contribute to the stony stability, so these men would wish to look like Atlases, when they are no better than statues of stone, insignificant scrubs, funguses, dolts, little different from stone. Meanwhile really learned men, endowed with all that can adorn a holy life, men who have endured the heat of mid-day, by some unjust lot obey these, dizzards, content probably with a miserable salary, known by honest appellations, humble, obscure, although eminently worthy, needy, leading a private life without honour, buried alive in some poor benefice, or incarcerated for ever in their college chambers, lying hid ingloriously. But I am unwilling to stir this sink any longer or any deeper; hence those tears, this melancholy habit of the muses; hence (that I may speak with Secellius) is it that religion is brought into disrepute and contempt, and the priesthood abject; (and since this is so, I must speak out and use a filthy witticism of the filthy) a foetid. crowd, poor, sordid, melancholy, miserable, despicable, contemptible.