7. Sævior ante oculos alios servasse, vel alios iras servasse r. Oxon. unde Sævior ante oculos animos (iras, adfectus) servasse repostos conj. Barth. Adv. III, 10. —8. revocare Put. —9. fata Col. Vulgo facta. —10. Bruttius, non Brutius, Col. vid. ad VI, 15; Apulus Col. Conf. Dausq. Orth. P. II. —11. Irpini Col. prob. N. Heins. propter verba Festi: Irpini adpellati lupi nomine, quem Irpum Samnites dicunt. Sed conf. Dausq. l.c. Sigon. ad Liv. XXIII, 1, et de lupo, fabuloso Hirpinorum, coloniæ Samnitium, deductore Strab. V, extr. ubi ἵρπος legitur, ut hirpus ap. Serv. ad Virg. Æn. XI, 785; Irpinum Parm. et Med. indocilisque quieti (h.e. inquieti) Col. ut I, 237, et Juvenal. XIV, 40; quietis frustra reposuit Lefeb. coll. XII, 726. Vulgo quietem. —12. Erupisse Ox. dura Put. et priscæ edd. præter R. 2. —14. Calatia scripti, adegit scripti, R. 1, 2, 3, Parm. Med. Vulgo Gallatia abegit. —22. lavitur (a voc. lavere pro lavare) conjicit Burmann. —23. in Marte quatuor scripti et priscæ edd. sed Marti mox denuo sequitur, in morte Mars. et plerique eum sequuti, errore Basil. Dausq. Cellar. et alii; e more emend. Barth. Adv. III, 10. —26. Italum omnes scripti. Vulgo iterum, prob. Dausq. Sed duarum inimicissimarum gentium nomina jungi, plus energiæ habet, judice Barth. Adv. III, 10, veteresque doloris Puteol. et Tell. veteresque dolores R. 1, Med. al. Vulgo veterisque doloris.

28. fas sit R. 1, Parm. Mediol. Idem conj. N. Heins. vel fas, Di, Celtis. —31. Nomadum est ex emend. N. Heins. et Gron. Obss. III, 9; jam tum Marsi Ven. In aliis libris numquam, vel tandem, sed in plerisque nondum legitur sine sensu; demum corrig. Barth. l.c. —32. mutatos emend. Dausq. perperam. Gronovius l.l. versum hunc, inquit, qui languor et sopor est ipse, atque enervem reddit iratam admirationem, si persuadere possim ὑποβολιμαῖον esse, cancellaverim libens. Sic tota oratio, quod Drak. monuit, est admirantis, quæ per verbum infinitivum proferri solet; quod genus constructionis quum librarii non intelligerent, explendo, ut putabant, sensui addiderunt versum subditicium, de quo vid. idem Gronov. Obss. II, 14. Ipse quoque non dissimulo, hunc versum, quem Ernesti et reliqui interpp., præter Drak., silentio quod mireris, prætermittunt, semper me obfendisse; quod tamen non poetæ, sed librariorum culpa factum videtur. Vix enim dubito, quin legendum sit: Quis, nisi mutato tantum nunc tempore, credat? h.e. quisnam hoc credat, nisi nunc, quo tempora tantopere mutata sunt, vel, nisi tantum nunc tempora mutata essent? Ita hæc vel ad tempora poetæ, vel ad ea, quibus Capua a Romanis defecit, spectant, et optime cohærent cum verbis sqq., quibus ratio continetur, cur tanta rerum morumque mutatio facta sit. —41. madidis, hoc est, viris ebriis, pro manibus legendum putabat Barth. Adv. III, 10. Sed vox madefacta proxime præcessit; madefacta veneno Assyrio jam bis vestis tentabat N. Heins. ut vestis murice bis tincta, seu dibapha innuatur, et τὸ jam eleganter atque adposite hic positum sit, ut passim apud Silium, v.c. XIV, 23, 661; maribus, quod minus a vulg. scriptura recedit, conj. Gronov. ut poeta Campanos traducat, apud quos ipsi etiam viri purpureis vestibus usi sint, quæ vix feminis concedendæ essent. Id probavit Drak. et recepit Lefeb. coll. XIII, 353, et XV, 116, 117. Sed veste purpurea et dibapha non tam molles, quam summi viri solent esse ornati. Forte legendum madefacta veneno A. (κατὰ) manicas vestis, et hæc non differt a lato clavo, ad manus fimbriato, quo Cæsarem, delicatorum hominum more. usum tradit Sueton. Jul. c. 45, conf. not.

43. inclita Col. et Oxon. nulli maculam non i. v. emend. N. Heins. ut sit græcismus, nec sonus quatuor vocum similiter desinentium aures obfendat; nulli maculis corrig. Withof. 44. Lef. huic versui præposuit v. 51... 55; Quin etiam... mensis, quod suaserant Barth. Ad. III, 10, et Drak. ut Silius Campanorum luxuriæ et conviviis adjungat crudelitatem cædesque in iisdem usitatas, et inde transeat ad causas defectionis a Romanis, quæ eos in perniciem conjecerit, ad juvenum senumque crimina, ad ægrum statum ipsius reipubl. et denique ad occasionem adgrediundi dominii, ab Hannibale captam. Non male: sed poeta non semper hanc ordinis subtilitatem curat, quod jam monuit Ern. populo aversi, vel potius populo servi Patres (quos plebi et Pacuvio obnoxios fuisse, non uno loco testatur Livius) malebat N. Heins. quem vid. ad Ovid. Amor. I, vi, 74. —45. læta Col. Vulgo lacera. Sed elata, h.e. adrogans et potens facta, conj. N. Heins. coll. v. 493. Invida lautitiæ corrig. Withof. —46. pubis pro pubes ex emend. Barthii; sed enim teneris, vel in teneris temeraria ephebis (ut ap. Martial. IX, 9, et Stat. Th. I, 423) legendum putabat N. Heins. Si quid mutandum, teneræ reponerem pro interea. —48. dispectaque Col. —50. imperio primus edidit Marsus et post eum alii. —52. diro præstiterit judice etiam N. Heins.

55. Hac (qua patebat resp. Capuana, per viros nimirum humili stirpe et pravis moribus) corrig. Barth. loco citato. Sed vid. Gron. Obss. IV, 4. Versum 58, huic versui præposuit Lefeb. Male! —56. que priscæ edd. quæ Put. Tell. Mars. quod recte forsan revocavit Lefeb. —57. Verba neque e. i. volebat et fuit haud o. c. nomen parenthesibus inclusit Barth. temperata pro impetrata contra metri leges edidere Mars. et Mart. Herbip. ut sensus sit: excedebat modum in votis et petitione. —58. Pacuvio Marsi ed. Ven. Conf. Gronov. l.c. Paculo Col. Vulgo Pactulo. —62. gemino fascique securique, vel fasci geminæque securi conj. N. Heins. Sed per solas secures hic consulatum innui, ut per solos fasces inf. v. 152, et XIII, 269, nec opus esse, ut simul et fasces et secures memorentur, jam monuit Drak. Præterea fascium modo mentio facta. Ego totum potius versum ejiciendum putarem, ne eadem res et notio quinque modis varietur, nisi in poeta luxuriantis ingenii versaror. —65. Virrius Col. ut et inf. passim Virrhius Med. Virruis R. 1. Vulgo Virius. In marmm. et inscriptt. nunc Virrius, nunc Virius legitur; confer Gron. et Drakenb. ad Liv. XXIII, 6. —67. Hunc versum primus ejecit Marsus, quem plerique editores perperam sequuti sunt. —68. ac Col. Vulgo et. Neutrum legitur in Put. R. 1. Med. et Marsi edd. —71. concilio scripti. Vulgo consilio. Forte h.l. legendum: Toto e concilio clamor, quem quisque fatigat I., vel quod (scilicet concilium) quisque fatigat I. (clamore, seu increpatione) vel denique quo quisque fatigat, scilicet concilium, vid. de his formulis not. ad I, 63, 675, et II, 75. In vulgata certe lectione constructio verborum paulo inpeditior est, et vox tum minus apta, quoniam nihil novi traditur, sed idem aliis verbis enunciatur.

74. Capuæ dicta malebat N. Heins. Sed junge: ex Capua portantes. —75. Romuleos muros scribendum suspicor; vid. ad X, 596. —77. offerre Tell. efferre R. 2. —81. apportabat Col. Tell. R. 1, Parm. Med. quod etiam ex conj. reposuit Cell. quoniam vulg. lectio asportabat auferendi vim habet. —87. Rabidum, Ald. Vulgo Rapidum, quod perperam restituit Lef. hinc, non hunc, Col. —90. Pro, non proh, Col. et R. 2, ut semper in optimis libris, prope juncta conj. N. Heins., et Burm. pro monstra! pudendi, etc. ut pudendum bellum sit, quod tam male gesserit Varro, cujusque culpa interemtus sit Paulus, ac sedes consularis vacet. —94. ante alias, scilicet sortes, e Col. recepit Lefeb. —100. Quo conj. N. Heins. tam pro quam e duobus scriptis, nescio quibus, reposuit Lefeb. —102. perferre, non præferre, libri vetusti; furibunda examina suspicabatur N. Heins. ut legati Capuani ita dicantur; furibundi somnia conj. Burm. Ego leviori mutatione furibundi insomnia legendum arbitror. —111. e foribus tacite edidit Lefeb. —112. ipsa Col. cum priscis edd. illa Put. Vulgo acta, quod servavit Lefeb. tantoque Parm. tacitoque conj. Livin.

114. nam, non jam, Col. —117. nostris Oxon. et vett. edd. devictum Marsi Ven. sec. et inde plures. —118. agis Col. Vulgo agas: sed illud concinnius, judice N. Heins. qui v. 119, hortor maluerit pro oro.

125. et per arma R. 1, Parm. Mediol. sed ad marg. R. 1, per et arma quod etiam N. Heinsio in mentem venit. —126. referet Colon. referret Tell. et R. 1. Vulgo referat. —130. fata primum legitur in Marsi Ven. 2. —132. Turbatis, non Turbati, R. 1. Parm. et Med. —133. Ita scripti cum R. 1, Parm. et Med. Cf. Heins. ad Ovid. Met. XI, 377. Alterum arma perperam omissum est in edd. Marsi, Nicandri, R. 2, et al. Arma sibi ed. Gryph. et al. —135. ut vicerit Put. R. 2, edd. Mars. et inde al. prob. Lefeb. qui Alpes pro incolis Alpium adcipit. —137. refecta edd. Marsi reverta et a m. sec. cruenta in R. 1. —140. Ut, non Et, R. 1, 2, Parm. Med. Gryph. Asul. —142. dimiserit scripti, vid. ad I, 439.

150. Ita Col. Vulgo Fastus et exsanguis, contra leges metri, et fœdere jungi Fas sit, ut exsanguis, etc., vel Fastum an ut exsanguis conj. N. Heins. et Fastum et exsanguis Lefeb. —151. urbi Col. —154. ut fugit, hoc est quoniam, seu a quo tempore fugit, etc. Tell. recepit Lefeb.

163. Magnam atque in magnis positam populisque virisque Adversam ostentare fidem non male edidit Lefeb., qui tamen post fidem non punctum, sed exclamandi signum posuit, (ut ostentare fidem! sit pro, quasi an ostendetis, etc.) et interrogationis notam, quæ v. 162, post recti in cunctis libris reperitur, servavit. Ita legitur in omnibus codd. et scriptis et editis ante Basil. Wolfii, nisi quod Magna in Colon. R. 2, Marsi ed. Paris., Magnum in Oxon., Magnum in magnis positum in Marsi ed. Ven., in magnas in Puteol. in magnis rebus in Ald. et Paris. ed. Marsi, et ostendere in Ox. —Magnum utique in magnis rebus p. v. Adversis servare fidem Wolfii ed. Basil. quam scripturam, etsi non uno mendo inquinatam, præter Dausq. et Cell., retinuit Drak. qui, judice Lefeb., ineptit hic ineptissime, (hæc sunt lepidi viri verba) et, fas sit dixisse, ignarissime cum Heinsio, dum a veteribus omnibus discedit. Qua gravi tamen censura non deterritus est Ernesti, quo minus Draken. sequeretur. Ipsi enim in tanto librorum vett. dissensu, non vituperanda videtur modestia ejus, qui vulgatam scripturam servet, cujus hic sensus sit, quamvis moleste verbis expressus: in magnis rebus adversis magnum h.e. egregium, præclarum est, fidem servare. Sed inter veteres profecto libros parum discrepat, et, quamvis modestia criticus magnopere commendatur, tamen ab animo meo inpetrare non potui, ut, spreta fere omnium codicum auctoritate, adquiesceret in ea lectione, quæ non nisi in una alteraque, et quidem recent. editione exstat, adeoque ne pro vulgata quidem habenda, et præterea ex inepti omnino interpolatoris ingenio profecta est: quis enim umquam in magnis rebus adversis, vel magnum est, in magnis rebus, etc. dixit? Neque tamen mihi prorsus satis faciunt N. Heins. et Burm. conjecturæ. Hic legendum putbat Dignum atque in magnis positum, p. v. Adversis servare fidem, vel Haud versam ostentare fidem: ille vero Magnam, agite, inque manu positam p. v. Adversi ostentate fidem, vel Magnum atque in manibus positum (ut VII, 35; XII, 197, Val. Fl. VI, 460; Stat. Th. X, 29, et Lucan. VII, 253; IX, 388) p. v. Adversam ostentare fidem, vel denique, quod verum ei videbatur, Magnum a. in magnis positum p. v. Adversa ostentare fidem. Mea qualicumque sententia interrogationis nota, post voc. recti, v. 162, in omnibus libris posita, fraudi fuit viris doctis; qua sublata et in locum puncti post fidem substituta, non video, quid in lectione cod. Col., quocum reliqui, si librariorum errores exceperis, conspirant, displicere possit, præter voc. Magna, vel Magnam fidem, pro quibus Sacram fidem reposui, nisi Sanctam f., et pro Adversam forte Aversam, vel Inversam malis. Vox sacram facile in magnam mutari, vel hæc illam extrudere potuit, quum mox sequatur: neque etiam inprobabili judicio suspicari mihi videor, τὸ magnam esse interpretamentum verborum, in magnis positam, et e margine in contextum inrepsisse; Conf. not. Magnum atque hinc magnis solitum p. v. emend. Withof. —167. Sit, vel Fit, vel Est locus o. conj. N. Heins. coll. Stat. Th. XII, 302. —169. huc, non hic, scripti et primæ edd. —171. Cannas Col. Vulgo Cannæ. —173. nostris Oxon. R. 1; Parm. Med. —176. Verbis Terrore expulso ne mendum subesset metuebat N. Heins. —177. Ita scripti et priscæ edd. nisi quod auditis in Col. et odistisve pro quosve additis in Put. et R. 2; Quos f. socios odiis? quosve additis? ille Dardanius ed. Marsi et inde al. Quos fugietis? eho! sanguis vos edidit ille D. conj. Barth. Adv. III, 10. Male! —181. rictum pro ritus, et v. 186; vos pro nos primus edidit Marsus. Ibid. vivida conj. non nemo teste Dausq. qui tamen probat τὸ invida, noverca licet natura. —187. morti suspicari possis coll. Virgil. Æn. II, 661, vel Mortis, ut persona sit. —188. e vita ed. Mars. et inde al. ac Lefeb. vitam non æquam, vel vitæ non æqua (ut angusta loci V, 174, et alia) exire p. malebat N. Heins. non inprob. Drakenb. ut verbum exire cum quarto casu construatur, ut XIV, 455; Lucret. VI, 1217; Virg. Æneid, V, 438, et Tac. Ann. VI, 49.

190. jungebant, et mox aderant, R. 1, Parm. Mediol. Vulgo jungebat et aderat, prob. Lefeb. —198. replete Puteol. R. 1, Parm. Mediol. Vulgo præbete. —199. Aut sine Vel pro Et legendum crediderim; vid. not.

204. arcessere, non accersere, Putean. R. 1, Parm. Mediol. Conf. ad lib. I, v. 264. —208. minacia Colon. Vulgo minantia, vulgari errore. Vide, quos Drakenborch. laudavit, Heins. ad Claud. b. Gild. v. 39; Broukh. ad Propert. III, vii, 47, et Bentl. ad Horat. Od. II, xii, 12. —210. ductor R. 1, et Med. ferentes ed. Gryph. et sic conj. Barth. Adv. III, 10, h.e. omnem Hannibalis exercitum. Sed ferentis ἀρχαϊκῶς scriptum tantumdem est. —212. eheu, non heu, heu, Col. Conf. Pier. et Burm. ad Virgil. Ecl. II, 58; Broukh. ad Prop. II, xix, 22, et VV. DD. ad Horat. Epod. XV, 23. —214. ite scripti, R. 2, Mars. et Mart. Herbip, Vulgo inde. —215. pateatne, non pateatque, Col., vel, teste Lefeb., duo scripti. —218. diffuderat Oxon. —219. fulgebant Put. —220. rictus spumans, quatuor scripti, rictu spumans R. 1, Parm. Med. rictu spumante ed. Marsi Ven. Vulgo rictu spumas. —221. Versabat Parm. ad suspiria R. 1. Parm. Med. —222. invectus, non ingreditur, Col. Oxon. R. 2, Mars. et Mart. Herb. toto, non tanto, scripti.

232. Invadunt, non Invadit, Col. —233. sistunt ex emend. N. Heins. Vulgo sistit. —240. huc Put. —241. Magnanime o miles Tell. R. 1, Parm. Med. Ben. Magnanime miles Ox. et Put. Vulgo magnanimo miles, ut poeta inridens magnanimum dicat, quem modo inertem et inbellem vocaverit; Magnanime, i, miles malebat N. Heins. Magnanimo, miles, meritas, i, necte catenas conj. Bentl. ad Hor. Epod. XVII, 72, ubi docet, bonos scriptores numquam dixisse innectere alicui catenas, sed innectere aliquem catenis, vel nectere alicui catenas. Possis itaque et reponere hunc agedum, Magnanime o, vel i miles, meritis innecte catenis. —242. hæc in et primus Nicander, et nec dum in nondum Marsus mutavit. Hunc versum in vulg. edd. excipiunt duo alii, ab eodem Nicandro profecti, Quum fera gens Decii constanti pectore corpus Invadit, vincitque manus post terga catenis. Eos tamquam spurios ejeci, auctoribus N. Heins. et Draken., exemploque Lefeb. sed refrag. Ernesti, quo judice non commode possunt abesse, quum sequens ab iis pendeat comparatio. Eam ob causam quatuor, qui sequuntur, versus, Inlatus... juvencum, post v. 231, inseruit Lefeb. At verba hæc loco, quem in omnibus libris occupant, aptiora videntur, illa vero ratione admissa, constructio eorum inpeditior fit, et vox quum bis posita languet. Omnia forsan bene inter se cohærent, modo voc. Inlatus (v. 243) non ad leonem, sed ad militem (v. 241), vel ad ipsum adeo Hannibalem retuleris, ut sensus sit: Inlatus est, h.e. intulit se, inruit in Decium, velut leo, quum sese inposuit armentis, etc. Possis etiam lacunam, quam extrusis Nicandri versibus oriri putant, levi mutatione explere, si pro Illatus scripseris Illi (milites v. 241) tum, scilicet sese inposuere Decio, velut leo quum sese inposuit armentis, etc. —244. victorque inmanis ab ira non male opinabatur N. Heins. nec inprob. Drak. Cf. not. ad II, 139. —246. prendens ex Put. recepit Lefeb. Sic λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσι Hom. Iliad. ρ, 63. Præstiterit frangens, quod proprium in hac re verbum est, ut ἐξ αὐχέν᾽ ἔαξε ap. Hom. Iliad. λ, 175, et ρ, 63; conf. Heins. ad Claud. Stilic. II, 21, et Burm. ad Val. Fl. II, 459. Sed vulgata quoque lectio bene se habet.

249. præsul pro prorsus Put. pressus R. 1, Parm. Med. Pœnis emend. N. Heins. —250. cadit scripti et Ven. Marsi. —253. intranti a Marso innectum. —255. sub umbras Col. ut fere ap. Virg. Æn. IV, 387; conf. ad VI, 150. Vulgo umbris. —257. arte Veste conj. Drak.

262. muri Med. Qui ed. Lef. pator, vel, quoniam hæc vox non nisi inferioris ævi scriptoribus in usu fuit, positor (ut ap. Ovid. Fast. II, 63) emend. Burm. auctor e Virg. Æn. VIII, 134, reposuit Lefeb. qui neminem id vidisse miratur, et Burm. ineptire dicit; conf. Bentl. ad Hor. Od. III, iii, 65, qui et structor legi posse putabat. Ego potius miror, viros doctos non vidisse, omnibus his conjecturis metri leges adversari. Si quid mutandum, pater rescriberem; conf. Virg. l.l., Ovid. Metam. XV, 861; Prop. IV, x, 17, et sup. II, 654; ubi tamen Drak. monet, τὸ sator tantumdem esse, et æternûm mœrûm sator Pacuv. in Peribœa ap. Nonium Marcell. cap. de Numeris et Casibus dici ex emend. Gulielm. Verisim. I, 17; conf. Bentl. l.c. —263. Ita Col. et Ox. cum R. 1, (nisi quod in hac ed. errore typogr. argentique æris t.) unde cum Lefeb. recepi, etsi poetam aurique pro ærisque scripsisse suspicor: Quot b. p. auri argentique talenta Put. Parm. Med. forte rectius; conf. Virg. Æneid. X, 531; Quotque auri pateant bello argentique t. ed. Marsi, quem sequuti sunt alii, etiam Draken. armisque pro ærisque conj. N. Heins. et lateant, scilicet in ærario Burm.

266. Stellantisque, vel Stallentesque (quos Voss. Inst. Or. IV, vi, 3, floriferos exponit) in scriptis et priscis edd.

268. Hesperos, enuntiatione Græca, Tell. R. 1, 2, Parm. Med. Non opus erat tot exemplis, quot congessit Drak. —269. obfusa conj. Draken. Vid. ad V, 678. —273. Præcipuus R. 2, quod recepit Lefeb. coll. Virg. Æneid. VIII, 177. Non male, judice quoque Ern. —277. Nec non certatim, vel nec non et Cereri emend. N. Heins.

279. Pro moventum, scilicet se (vid. ad I, 539), legendum crediderim vocantum, ut de sermonibus clamoribusque inter vina ortis agatur, quemadmodum ap. Virg. Æn. I, 725; strepitusque moventum Murmure tecta sonant conj. Withof. —285. At cum pro Donec refinxit Nicander, quem alii sequuti sunt. —286. Tum frontis Col. Oxon. R. 1, Parm. Ben. Lefeb. Cum frontis Put. fronte R. 2; Cum fronti primus edidit Marsus; dedita Put. et R. 2.

288. Theucras Oxon. Teutras Med. —291. Namque (ut inf. v. 453, et ap. Virg. Ecl. VI, 31) ex scriptis recepi, auctore N. Heins. Vulgo Jamque, prob. Lefeb. quoniam hic incipiat Musicus. —297. primus Marsi ed. et inde aliæ; confer ad lib. II, v. 235. —300. Nummis (Dianæ, numinis tutelaris Campanorum) emendat. Dausq. coll. XIII, 124, et Eustath. ad Homer. Iliad. λ, Καὶ φασὶν ἐν Καπύῃ πόλει Καμπανῶν ἀνακεῖσθαι Αρτέμιδι ποτήριον ἐν τοιούτῳ σχήματι, ὅ λέγεται εἶναι τοῦ Νέστορος. Non male; nec tamen necesse. Idem honori augusto jungebat. Præstiterit forte: honori Nominis augusti (ut in cod. Tell. nisi augusto doctius pro augusti positum censeas) libat carchesia rite, ut ap. Virg. Æn. V, 77. —301. e pro vulg. ex recepi ex scriptis et priscis edd.

307. uni recte, puto, corrig. N. Heins. nec male mox venenis Potanti (confer ad III, 580), et (v. 308) pœnæque pro pugnæque. In ed. Parm. τὸ decus conjungitur τῷ exarmata, noto græecismo. —310. tam R. 1, Med. et Ben. Vulgo tum. —311. Facunio Put. Parm. Ven. Marsi et Ben. Pacullo Col. Vulgo Pactulo; conf. sup. ad v. 58.

323. lapso e c. Tell. reposuit Lefeb. coll. XVII, 427, et ævo pro in ævo positum putat. Sed vid. not. —324. At non Et, Col. et Ven. Marsi securus, vel secretis conj. N. Heins. En tu securis confide emend. Lefeb. quia jam fuerit in penetralibus domus sive penatibus; quasi illuc iterum concedere non potuerit. —325. tu pro quod primus substituit Marsus. —337. non mœnia R. 1, 3; Parm. Med. nec m. scripti Mars. et Mart. Herb. neque m. Nicander et deinde alii. —343. virûm tot cædibus, vel ultro t. c. armat, scilicet inermem, (h.e. quantumvis, ut inf. v. 516.) scribendum videbatur N. Heins. quonium viri præcessit: sed interjectis demum tribus versibus. —347. tanta in rabie suspicari possis, coll. Liv. XXIII, 9, quid tot dextræ? torpescentne in amentia illa? —348. desine belli (ut X, 84, ubi vid. not.) conj. N. Heins. et Quum nequeas Dausq.

352. timoris malebat N. Heins. coll. I, 692, et X, 553. —356. hæc, non hoc, Col. Oxon. R. 2, huc putabat N. Heins. —357. lenta pro ferrum substituit Nicander, læta conj. Dausq. Conf. not. ad II, 26. —366. tanta maluerit N. Heins.

370. Ita Col. rapidos undis Parm. rapidos omnis Oxon. Put. R. 1, et Med. rapidos omni Marsi ed. et inde plures, parabat Jam rapidos, imis curru ad marg. R. 1. a manu docta emend. —371. En tacite scripsit Lefeb. ut passim. At et crudas pro duras legendum videbatur N. Heins. —375. dereptæque, non direptæque, Col. cf. ad IX, 29. —379. indignum conj. N. Heins. qui tamen vulgatam scripturam non damnabat: cf. Heins. Burm. et Heyne ad Virg. Æn. VI, 332, et inpr. X, 686, et Gron. ad Minuc. Fel. in Octav. c. 28. —381. Pellæa pro Pellea scripsi. —389. tantas Oxon. tectas conj. Drakenborch. —391. aucta secundis corrig. D. Heins. et sic primæ edd. —394. it nullus ex. emend. N. Heins. edidit Lefeb. prob. Drakenb. Conf. not. ad IV, 205. —396. tædis maluerit N. Heins. Sed vid. not. ad V, 19. —399. immissis Put. R. 1, Parm. Med. et Marsi edd. in missis Tell. et R. 2; admissis etiam legi posse, ut apud Val. Fl. VI, 303, monuit N. Heins. Vulgo emissis. —400. elapsos Tell. —402. nitet pro pugnet R. 1, et Med. vitet emendat. ad marg. R. 1. Sed glossa esse videtur. —403. abducere Tell. se ducere recte, opinor, emend. Barth. Adv. III, 10. Litera s facile excidere potuit, quoniam proxime præcedit. Vile sub h. s. et ducere cælo Jure ratus emend. Withof. —404. Jactato Putean. Jactatus (h.e. qui vulgo fertur, dicitur) e cod. Tell. recepit Lefeb. et ita conj. Burmann. Non male! Lætatus corrig. N. Heins. ut sensus sit: Hannibal, qui olim tempore hiberno sub Jove frigido somnos capere gaudebat, etc. Sed τὸ jactator educere græcissantem et duriorem formulam esse pro gaudens et glorians existimat Ern. telis pro tectis Oxon. de.... Col. tædis conj. Barth. et dapibus N. Heins. qui et unum alterumque versum excidisse suspicabatur. Sed vulgata lectio commode se habet.

414. carmina pulsu Pieriæ liquefacta lyræ malebat N. Heins. et 417. nodatos, ut ad amentum referatur, quod Silius frequenter nodum adpellet. Sed in omnibus fere exercitiis, et inprimis jaculatoribus, brachia olim fuisse nudata, quis ignorat? —418. nymphæ Putean. —419. obruta virtus conj. N. Heins. et —423. sagina.

425. intectumque quædam edd. hoc est contra blanditias voluptatum non munitum: nam τὸ fortunæ casus dandi. Ita Cellar. —426. adlatrantia, non ad latrantia, priscæ edd. —430. ad Phrygiam Nilotica loton emend. N. Heins. et Phrygiæ ad Nilotida loton Dausq. male. Nilotida ed. Basil. —431. Verba explicatu difficillima passim lasciva silentio prætermittunt interpretes, exceptis Burm. et Draken., qui certe non dissimulant, se ad τὸ passim hæsisse, sed ipsum nodum non expediunt. Suspicari possis, poetam scripsisse, Memphis, h.e. Ægyptus, Amyclæi in fossa, vel ad fossam lasciva (h.e. lasciviens) Canopi; nisi malis, Amyclæo fossæ sive fossam insultante (vel simile quid pro lasciva, quod voc. ex margine in contextum inrepsisse videri potest) Canopo, h.e. incolis Canopi. Quam emendationem h.l. aptissimam esse, intelligitur ex loco classico Strabonis, qui de Canopo agit, lib. XVII, p. 801. A. Ἀντὶ πάντων δ᾽ ἐστὶν ὁ τῶν πανηγυριστῶν ὄχλος τῶν ἐκ τῆς Ἀλεξανδρείας κατίοντων τῇ διώρυγι. (in fossa) Πᾶσα γὰρ ἡμέρα καὶ νὺξ (adsidue) πληθύει τῶν ἐν τοῖς πλοιαρίοις καταυλουμένων (strepit) καὶ κατορχουμένων (insultante) ἀναίδην (lasciva) μετὰ τῆς ἐσχάτης ἀκολασίας καὶ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. —439. mollissima Musæ conj. N. Heins. Post hunc versum in recentt. edd. alius legitur, a Nicandro profectus, Facta antiqua virûm, placidas quîs mulceat aures, quem ejeci exemplo Cellar. et Lefeb.

441. Pro testudine forte legendum, vel (adeo) pectine, vid. not. felix Oxon. Put. R. 1, Parm. Med. Vulgo promta D. Heins. conj. lapidem promtum, ut mox saxa volentia. Præstiterit blanda Ducere, h.e. blando cantu ducens, ut apud Hor. Od. I, xii, 11. Sed τὸ felix etiam bene se habet, et promta glossam redolet. —442. in muris e c. Tell. R. 1. et Ben. recepit Lefeb. volentia saxa, non volantia, Col. —444. locatis suspicabatur N. Heins. et. —447. Detinuit, ut ap. Prop. III, i, 41, (al. III, ii, 2) ubi vid. Brouckh. Sed tenere pro detinere dicitur I, 640; XII, 474; Ovid. Fast. II, 84; Val. Fl. II, 406, et al. Drakenb. —449. Jam ex emend. Dausq. et Burm. recte, opinor. edidit Lefeb. refrag. N. Heins. Nam de alia, et quidem tertia, lyra agitur, ut taceam τὸ Nam mox sequi. Possis etiam Tum reponere, ut sup. v. 295 et 297, formabat Col. Oxon. R. 1, Parm. Med. Ven. Marsi et Ben. firmabat Put. Vulgo frenabat. —453. Jamque corrig. Dausq. Sed conf. ad v. 291. —455. discisset Col. discusset (pro discussisset) Put. R. 1, Parm. Med. Ben. quod et in mentem venerat Gron. Diatr. Stat. p. 112. dissepsset, vel discresset emend. N. Heins. ad Ovid. Metam. I, 69, disclusit conj. Cerda ad Virg. Ecl. VI, 35; sed sequitur locasset et dedisset. Vulgo discuissit; male, eamdem ob causam. —456. locasset, non ligasset, scripti.

459. quîs corrig. Scaliger ad oram ed. Raphel. Male! nervis Col. verbis Put. nervos rescripsit Cell. cui vulgaris vocum trajectio nimis dura videbatur. Rhipheum, Riphæum, Rhiphæum, Ryphæum multi h.l. scribunt, et XII, 7. Sed τὰ Ῥίπαια, vel Ῥιπαῖα ὄπη dicuntur. —461. cælo scripti et R. 2, seclo R. 1, Parm. Med. Vulgo Emerito Plectro, quod Dausq. ad cantum feriatum referebat, quo sensu dicuntur emerita stipendia, anni, etc. —465. moderante Put.

469. Pegasea Parm. Pangea R. 1, et Med. —470. terrenæ scripti, terrene R. 2; Tyrrhenæ R. 1, et Med. Cognitum iter terris, vel, quod propius ad lectionem MSS. adcedit, Cognita terrenis (ut loco simil. Lucan. VI, 400, 401 et al.) conj. N. Heins. negarent, scripti R. 1, 3, Parm. Med. negaret in vulg. Quin etiam, Pagasæa ratis quum cærula n. C. t. pontumque intrare (vid. ad VI, 498) negaret, Ad puppim... venit mare, corrig. Drak. cui inconcinnius videbatur, cærula et pontum jungi, sed a Silii stylo non alienum. P. ratis, quum c. n. C. t. pontumque i. negaret, Ad puppim... Adductum cantu vidit mare emend. Burm. Verbum vidit recepere Lefeb. et Ernesti, vetat pro venit, R. 2. Ego levissima mutatione verrit scribendum arbitror, ut nautæ dicuntur verrere cærula et vada, Virg. Æn. III, 208; V, 778; VI, 320, vel delphines æquora Æn. VIII, 674, et venti mare, vel nubila Lucan. V, 572; Lucret. I, 280. Vulgata lectione admissa, sermo erit ἀνακόλουθος, quoniam nihil est, ad quod τὸ Pagasæa ratis referri possit, ut adeo Silius, dum hanc periodum inciperet, aliter scribere in animo habuerit, aliter vero scripserit, de quibus locutionibus, vel potius vitiis et solœcismis, vid. Græv. et Ern. ad Cic. in Verr. I, 9, §. 25; Gronov. Obss. I, 12; Davis. ad Hirt. B. Afric. c. 25, et ad Cæs. B. G. I, 18. Ita Drak. —473. Bistonius scripti et vetustæ edd. Vulgo Bistonios. —477. utraque (scilicet parte) eleganter, judice N. Heinsio, scripti et R. 2, unde recepit Lefeb. ripis querentibus olim conji. Drak. coll. Ovid. Met. XI, 50 sq. sed postea prætulit vulg. lect., cujus sententia sit, ripas, sive arbores et feras in ripis, sequutas esse decisum Orphei caput, secundo flumine in mare labens.

483. adpulerant legendum putabat N. Heins. forte etiam placita flamina, quod probavit Drak. quia placida flamina sint lenia, quæ etiam adversa esse potuerint, placita autem secunda, quæ Magoni placuerint properanti. —487. ex scripti et ed. Gryph. Vulgo et, otiose et contra leges metricas, unde et in edidit D. Heins.

493. celebrat Col. et Oxon. —495. laudare ed. Bas. et inde al. —502. agit Colin. et Dausq.

507. Umentes Col. Viventes Oxon. Uventes malebat N. Heins. vid. ad II, 469. —510. retrorsus scripti. Vulgo retrorsum, quod in leges metricas peccat. —511. magnum Latio e c. Tell. edidit Lefeb. et perperam illustravit. —512. Lumen conj. N. Heins. Sed in his repetitionibus frequenter ludere poetas, Drak. probavit ex Ovid. Fast. VI, 26, ej. Met. II, 604; XV, 30; Senec. Troad. 732, et al. Conf. inf. XII, 221; XIII, 116, et Harles. ad Ovid. Trist. V, x, 11. —518. Intremit et scripti. Vulgo Intremuit. Sed tacite et sine librorum auctoritate, ut solet, Intremit en tellus pulsusque inmugit O. reposuit Lef. qui tamen τὸ inmugit in c. Tell. legi testatur.

519. accendit priscæ edd. strage pro cæde primus substituit Nicand. —522. tonitru bellantis, vel bellanti maluerit N. Heins. Cf. ad I, 436, et Klotz. ad Tyrt. p. 126. —526. Strage pro Stare est ex emend. Dausq. Barth. et N. Heins. Conf. ad X, 587. —529. Quam tum Col. Vulgo Quantum. —530. Ita Col. et Tell. In reliquis libris Si redeat, populis certe sis Withof. opinabatur: Si talis redeat, populis eris omnibus una tum, C., caput, populosque (cur non terras?) colere per omnes. —531. colare ed. Ald. et Gryph. Vulgo colere, non inprob. Lefeb. quum haec mutatio modi frequens sit. —534. perfulgens ed. Parm. —536. restetne Put. —538. refovere Parm. Vulgo refovete. —539. ut Col. et sic Drak. Ego vulg. lect. retinui cum Lefeb. —540. bello, non bellis, Col. Oxon. R. 2. —540. desit Oxon. castris pro tristis conj. N. Heins. et cristis, h.e. cristatis militibus, Burm. qui acute id dictum putabat, quia cristæ ad terrorem incutiendum galeæ olim inpositæ sint. Sed vid. not. —541. fatiscunt, h.e. deficiunt, recte, opinor, emend. Burm.

544. Ductori e Col. edidit Lefeb. et exponit, in, adversus ductorem. —545. Jamne, non Jamque, Col. et ad marg. R. 1. —549. Hunc versum D. Heins. post v. 551, ponendum putabat, quod recte jam inprobavit Dausq. exorata Col. exoraata Tell. exornate R. 1, et Ben. Vulgo exornata. —550. dextra en, non d. hæc, Col. Ox. R. 2; conf. Heins. ad Ovid. Met. XV, 677. —552. Latios conj. N. Heins. —553. alebat, non habebat, scripti et R. 2. Pro haud in R. 2, a, unde originem falsæ lectionis An pro Haud sup. II, 299, patere monet Lefeb.

558. Quin ed. Ven. Marsi, prob. N. Heins. Nec tamen spernenda videtur vulg. lectio, Qui ne... credat, quam revocavit Lefeb. credat Col. Vulgo credas: non male, si τὸ Quin genuinum est. —559. orandum Col. et mox. reponendum R. 1, Parm. Med. Ben. Vulgo orandam et reponenda; vid. ad VIII, 36.

563. classes scripti et R. 2. Vulgo classis, quæ antiqua scriptura esse potest, modo post hanc vocem comma ponatur, quod in plerisque edd. omittitur. —564. victo ed. Raphel. prob. Barth. Adv. IV, 10, victis dedissem, vel victus, vel victis, vel victo num plura petisset, (hoc est Hannibali Mago) opinabatur N. Heins. Withof. malebat victis, scilicet Hannibali et Magoni, fratribus. —567. Hunc versum perperam omittunt R. 1, Parm. Med. —583. vicerit conj. N. Heins. Sed multo acerbius Hannon dicit, Hannibalem ne tantum quidem animi habuisse, ut Romam obpugnatum proficisceretur.

584. e, non a Col. —586. jussit Put. jussu primus edidit Marsus. Ceratas carinas etiam legi posse putabat N. Heins. Sed aptiores h.l. sunt naves æratæ, h.e. bellicæ et rostratæ vel ære præfixæ: nam rostra ex ære, et hoc olim ferri loco fuisse nota res est. —588. armatos annos scripti, ut ap. Iscan. bell. Troj. IV, 435, armatos in pacem reddidit annos, et sup. v. 405, inbellis dies, vel inf. XII, 104, inertes atque actos sine Marte dies; Drak. Vulgo armatus. —597. tuæ Col. Tell. R. 1, 2, Parm. Med. Ben.

603. ullis Tell. et Put. Sic, Libyæ... est iræ tibi? conj. Drakenb. Withof. ita interpungebat: Si, Libyæ decus, haud ulli s. armis H. est, iræ tibi d., etc., vel, Si, Libyæ decus haud ulli s. armis H. est iræ, tibi d., etc. Illud præcedentibus iræque Hannonis convenientius ipsi videbatur. —604. curæ, vel oneri pro iræ reponendum videbatur N. Heins. superabilis ira perperam tentabat Lefeb. coll. Val. Fl. III, 510, 648. Sed recte prætulit vulg. lect. vid. not. —605. opem Put. —608. Assentique R. 1, et Assensique a m. sec. sub corde Put. —611. aduitas Put. et R. 2, adtritas ductoris, vel ad justas ductorem c. l. putabat N. Heins. Possis et ad metas. Sed vid. not.