300... 302. Marmaridæ, vid. ad II, 57. —medicum vulgus, qui ὀφιοδήκτοις medentur. Vid. de toto h.l. ad I, 412.

303. Banjuræ, Βανίουραι, populus Mauretaniæ Cæsar., ap. Ptol. IV, 1, et Plin. V, 2, ubi vid. Hard. —Bajuræ dicuntur Ammian. Marcell. XXIX, 5, aliis Βανιουροι et Βανιουρβαι. —cruda, vid. ad I, 405. —306. Autololes, vid. ad II, 63; vagi, dicuntur Lucan. IV, 677. —ignea, ut VI, 209; et ap. Virg. Æn. XI, 718, ubi vid. Heyne. —308. certant pennæ, vid. ad I, 234. —pennæ, cum avibus, ut v. 344. —campum rapuere, vid. ad I, 569. —volatu, cursu. —309. pedum, etc., ut ap. Virg. Æ. VII, 808 sq. Plura exempla desideranti suppeditabit Drak. ad IV, 147.

310. Intell. Lotophagi, non longe a Syrti minore et Meninge ins. quæ inde Λωτοφαγῖτις dicitur Ptol. IV, 3; Strab. I, p. 25, al. 44; III, p. 157, al. 233; XVII, p. 834, al. 1191; Plin. V, 7; et ἡ τῶν Λωτοφάγων νῆσος, Polyb. I, 39. —311. lotos nimis hospita, tam dulcis, ut vescentes non nisi inviti discedant et patriæ obliviscantur. Cf. Virg. Culic. v. 123 sq. (Impia lotos... quæ hospita nimis tenuit dulcedine captos); et Plin. XIII, 17. Loca class. Hom. Odyss. ι, 84 seq.; et Herodot. IV, 177, 178. Conf. et Athenæus XIV, 18; et de loto, quæ Arab. Seedra vocatur et in Barbaria abundat, vid. Salmas. Exerc. Plin. p. 728 sq.; Riccii Diss. Hom. T. III, p. 74. sq.; Spanh. de U. et P. N. VI, p. 301 sq.; Wesseling ad Diodor. T. I, p. 40; et Shaw Voyages, T. I, p. 292 seq., et n. 270 coll. Travels of M. Bruce in Præf.

313. Dipsas, serpens, διψὰς, vel πρηστὴρ et καῦσος dicta, quoniam ejus morsu oritur tumor quidam solutus sitisque inexplebilis, unde indesinenter bibentes mox dissiliunt. Vid. Dioscor. VIII, 119; Cæl. XXV, c. ult. Ælian. H. A. VI, 51; Lucan. IX, 610, 718, 738 seq.; Plin. XXIII, 8; XXXV, 5.

314 sq. Fabula satis nota vel ex Ovid. Met. IV, 616 sq., et, quos alii laudant, Lucan. IX, 619 sq.; et Apollon. IV, 1513 sq.

318. Meninx, ins. maris mediterr. postea Girba, nunc Zerbi dicta. Cf. ad v. 310. —Neritia, Ulyssis ara et adventu inclita. Vid. Strabo XVII, p. 834; Eustath. ad Hom. Iliad. β, 632; et Odyss. ρ, 217; cf. ad II, 317.

320. Cf. I, 408 seq. —321. naufragia, naufragas naves. —323. Vid. Heyne ad Virg. Æn. II, 171; et ad Apollod. p. 40 et 747. Cf. inf. IX, 297; et ad II, 65. —324. De olivo a Minerva invento, vid. Bentl. et Jani ad Hor. Od. I, vii, 7; et Spanh. ad Callim. H. in Pall. v. 26. Confusæ h.l. vulgari poetarum errore Pallas Libyca et Ἀθήνη Atheniensium.

325. Recensentur populi Hispaniæ, et quidem 325... 377, Hisp. Tarrac., seu citerioris (mentione simul insularum v. 362... 365 inserta); 378... 383, Lusitaniæ; et 384... 405, Hisp. Bæticæ, vel hodiernæ Andalusiæ et Granadæ. —vesper populus Hesperiæ, h.e. Hispaniæ.

326. Cantaber invictus, cf. V, 195 sq.; et Jani ad Hor. Od. II, vi, 2; III, viii, 22.

328 seq. Cf. I, 225 sq.; et Lucan. II, 105. —329. prævertere, vid. ad IV, 804, in V.L. —331. damnatum vivere paci, dedecori est et contemtui, in pace vivere, ut VI, 448; vel nolunt, recusant, ut V, 60; vel inprobant, ut XI, 285. —vivere paci (dat comm.), ut pacis artes exerceant.

332. Venerunt et Astures, oriundi ab Astyre, Memnonis armigero, post domini mortem ex Oriente in Hispaniam profecto: quod poeta propter nominis similitudinem, ut solet, comminiscitur. —334. lacrimis, cf. Ovid. Met. XIII, 621, 622. —Auroræ lacrimis perfusus, vivens in extremis orientis partibus. —De Memnone, Tithoni et Auroræ f. Æthiopum duce, vid. Quint. Cal. lib. II; et Heyne ad Apollod. p. 756; et Exc. XIX, ad Virg. Æn. I, 489. —335. Plinius VIII, 42: «In Hispania, inquit, Gallaica gens et Asturica equini generis, quos Thieldones vocamus, minori forma adpellatos Asturcones, gignunt, quibus non vulgaris in cursu gradus, sed mollis alterno crurum explicatu glomeratio: unde equis tolutim (h.e. volutim, volubiliter, si fides habenda Nonio I, 12, nec potius volutim substituendum) carpere incursus traditur arte.» Ejusmodi Asturco, gradarius, seu tolutarius equus, βαδιστὴς, Gallis dicitur guilledin, vel haquenée, qui va l’amble, nobis Passgänger, Zelter. Cf. XVI, 349 sq., et 584; Martial. XIV, ep. 199, et, quos Drak. laudat, Ulit. ad Grat. v. 514; Gron. et Burm. ad Petron. c. 86. —336. inconcusso dorso, molli lenique incessu. —glomerat vestigia, ut ap. Plin. l.c., et Virg. Ge. III, 117, ubi vid. Intpp. —glomerat vestigia equus, quum passibus brevioribus incedit, ut faciunt parvi equi; Ern. —337. Conferenda et ex h.l. explicanda sunt verba Virg. Ge. III, 204. —pacatum, pacis usui inserviens, essedum, cujus contr. currus bellicus.

338. Cydnus Asturas agit, h.e. ducit, ut mox v. 354. —acer metiri, δεινὸς διοδεύειν, ut ap. Lucan. I, 146. —metiri juga, ut metiri æquor, Virg. Ge. IV, 389; et μετρεῖν πέλαγος, Hom. Odyss. γ, 179, dixit. —339. jaculo Mauro, vid. Heins. ad Ovid. Fast. V, 580; Bentl. et Jani ad Hor. Od. I, xxii, 2. —extendere prælia, eminus pugnare; Schmid.

340. Celtiberos in parte australi Hispaniæ Tarrac., qui a Celtis, dextram Iberi fl. ripam occupantibus, nomen originemque habent, περιφράζει, ut Lucan. IV, 9, nam versus natura ipsum nomen non admittit. Celtas autem et Iberos, seu Hispanos post multas pugnas postremo in unum nomen populumque coaluisse, nota res est. V. quos laudant Appian. Hisp. c. 2 (ubi vid. Schweigh. V. Cl.); Strab. I, p. 33; Diodor. V, pag. 309. —341. Nefas iis videtur, corpus tale, h.e. ejus, qui pugna cecidit, cremari, Drak. coll. XIII, 471 seq. —342. cælo credunt referri, etc., in cælum redire putant animam, si, etc. Quare? forte quia aves cælo diisque adeo propiores esse fingebantur, ex qua rudi notione auguria quoque orta, et quod in apotheosi Cæsarum aquila animam defuncti in cælum portare credebatur. Caspii, teste Strab. XI, si mortuos ab avibus dilaniari viderent, prædicabant beatos, sin a feris aut canibus, non item. Stob. Ecl. 122, Diogenem dixisse testatur, si canes cadaver suum dilacerarent, Hyrcanam fore sepulturam; si vultures, Iberam. Barcæi Iberi, seu Hispani eos, qui in prælio ceciderant, ut summa virtute ornatos, vulturibus objiciebant, quod eas aves sacras putabant, de quo vid. Ælianus H. A. X, 22. Conf. Kirchman. de funer. Rom. Append. c. 2, p. 595 sq.

344. pennæ, aves, ut ἀγαθαὶ πτέρυγες, ap. Callim. H. in Lav. Pall. v. 124. —345. dives Callæcia, vid. ad II, 397. Triplex divinandi genus jungitur, extispicium, vel haruspicina, augurium ex volatu, cantu ac tripudio avium, et auspicium ex tonitru et divinis flammis, h. fulmine. Drak. jam comparavit Virg. Æ. X, 179 sq.; Lucan. I, 587 sq.; Val. Fl. I, 231 sq., ubi vid. Burm. et Tibull. I, viii, 3, ubi vid. Broukh. Strabo, III, p. 232, de Lusitanis in genere similia habet; Ern. —346. Hæc, quod jam Drak. monuisse video, spectant ad morem barbarorum, quo saltantes et cætras percutientes virorum fortium, seu heroum laudes canunt, quum prælium ineunt, vel eo finito quiescunt et Diis sacra faciunt, vel sacras epulas festis diebus celebrant. Conf. VIII, 420 seq.; Liv. XXXVIII, 17; et Virg. Æn. VII, 698, ubi vid. Heyne. Drak. ad X, 230, comparat Liv. XXI, 28; Val. Fl. VI, 92 sq.; Lucan. I, 447 sq.; Tac. Ann. II, 88, et Mor. Germ. 2; Ammian. Marcell. XV, 9. Observa autem h.l. dilectum verborum. —346. Cf. Lips. analect. ad mil. rom. III, 1; Opp. T. III, p. 430; ubi etiam similis Diodori locus de Hispanis laudatur: Ἐν δὲ τοῖς πολέμοις πρὸς ῥυθμοὺς ἐμβαίνουσι, καὶ παιᾶνας ᾄδουσιν, ὅταν ἐπίωσι τοῖς ἀντιτεταγμένοις. —carmina barbara, more barbarorum incondita ad celebrandum auctorem stirpis. —347. pedis alterno verbere, pede in numerum, alterne posito. —348. Ad numerum, πρὸς ῥυθμὸν, ut VI, 363; et ap. Virg. Ecl. VI, 27; et Ge. IV, 175: ἀμβολαδὶς τετύποντες, Cyclopes ferrum cudentes ap. Callim. H. in Dian. v. 61, ubi vid. Spanh. —cætras plaudere, saltare Pyrrhichen, τὴν ἐνόπλιον χορείαν, de qua vid. D. Heins. ad h.l. Ern. et Spanh. ad Callim. H. in Jov. v. 52, 53; in Dian. v. 241, 242; et in Del. v. 136, 137; Cf. inf. X, 230 sq.; et Lucret. II, 635 sq. Armati in numerum pulsarent æribus æra, etc.

349. ludus, παιδιὰ, animi relaxatio. —sacra, in sacris epulis et festis diebus.

350 sq. Idem de Scythis, Celtis, Thracibus et Artabris memorant Strab. III, p. 250, et alii quos laudat Dausq. 356.

354. Viriathus Lusitanus, qui serius cum Romanis bellum gessit, notus ex Liv. Epit. 52; Flor. II, 17; Cic. Off. II, 11 al. Vid. V.L. —356. Silius forte eo respexit, quod Viriathi nomen ignobile antea fuit, quia ex pastore venator, ex venatore latro, et mox justi exercitus dux factus est; Ern. Cf. X, 220 sq.

357. Cerretani et Vascones, populi Hisp. Tarrac. in hodierna Catalonia et Navarræo regno, ad Pyrenæi radices habitantes. Plin. III, 3. —Tirynthia castra, quod Hercules tradebatur per Cerretanos ad Pyrenæos versus iter fecisse; Ern. Coll. v. 421 sq. —358. insuetus galeæ Vasco, cf. V, 197; IX, 232.

359. Ilerda, urbs Hispaniæ Tarrac., hod. Lerida, ad Sicorim fl. (Segre) quæ mala belli civilis, a Cæsare et Pompeio gesti, experta est. Vid. Cæs. b. Civ. I, 43... 59; Lucan. IV, 11 sq.; Flor. IV, 2. —360, 361. Concani (vid. V.L.) imitantur morem Massagetarum vel Scytharum, qui sanguinem equinum bibunt, de quo vid. Dausq. ad h.l. VV. DD. ad Martial. spect. 3, 4; Barth. ad Claud. in Rufin. I, 311, et Stat. Achill. I, 307; Cerda ad Virg. Ge. III, 463, et Burm. ad Val. Fl. II, 157. Lætum equino sanguine Concanum, dixit Hor. Od. III, iv, 34, ubi vid. Jani. —parentem, conditores urbis, teste Tarapha, Dausq. —Massagetæ, inclita Scythiæ orientalis gens, Parthis vicina. Plin. VI, 19; Herodot. II, 201.

362. Pityusæ, Πιτυοῦσαι, insulæ maris Balearici prope Hispaniam, a piceis, quibus abundant, sic dictæ (nam πίτυς est pinus) quarum major Ebusus, minor Ὀφιοῦσα, hodie Iviça et Formentara. Posterior tam parva est, ut a quibusdam nulla ejus ratio habeatur. Livius XXVIII, 37, Pityusam sing. num. dixit, et Plin. III, 5, extr. Pityusæ a Græcis dictæ: nunc Ebusus vocatur utraque. Phœnissa, Phœnicum, vel Pœnorum colonia, quibusיכושה, Jebuso, a siccatis ficubus, dictam suspicabatur Bochartus. —Ebusus Diodoro V, 16, Ἔρεσος, et Dioni Cass. XLIII, p. 258, Ἔβεσος dicitur; Ern. Ἄρταβροι, seu Ἄρταβραι, memorantur etiam Eunap. p. 99. Cf. d’Orville ad Chariton VI, 7, p. 549; ed. Lips. —363. Verutum, jaculi genus, de quo vid. Lips. Pol. IV, 4; Heyne ad Virg. Ge. II, 168; Æ. VII, 665. —364, 365. Moverunt arma Baliares, qui a Rhodiis originem ducunt. Nam τινὲς μετὰ τὴν ἐκ Τροίας ἔφοδον τὰς Γυμνησίας νήσους (h. Baliares, hod. Majorca et Minorca) ὑπὸ τῶν Ῥοδίων κτισθῆναι λέγουσιν, teste Strab. XIV, quocum consentiunt Timæus et alii. —Tlepolemus, Herculis f. qui, Licymnio Argis occiso, exsul venit Rhodum ins. ibique Lindum, Jalyssum et Camirum condidit, quæ loca in unam postea urbem, Rhodum, coaluere, vid. Hom. Iliad. β, 653... 671; Pind. Ol. VII, 49 sq.; Strab. XIV, p. 655, al. 749 sq.; Diodor. IV, 58... 60; V, 19, et Heyne ad Apollod. II, vii, 6, et II, viii, 2. Verba cui Tlepol. s. Dausq. et Cell. ad Rhodam, Ῥόδην, (nunc Roses) Hisp. Tarrac. urbem, ad Pyrenæum sitam, referunt; paulo durius, opinor, etsi hoc oppidum a Rhodiis conditum, et postea a Massiliensibus restitutum tradit Strabo l.c. —366, 367. Gravios dicit nomen et originem habere a Graiis s. Græcis, quorum dux Diomedes, Ætoliæ rex, Tydei f. et Œnei nepos, Hispaniam quoque adiit (cf. Dionys. Perieg. v. 483 sq.), Tydenque, Graviorum urbem, condidit et ex patris nomine vocavit; vid. ad I, 235, et cf. XVI, 369, ubi Tinde, quæ Diomedis Thracis regia fuit, pro Tyde reponebant Salmas. ad Solin. p.m. 631, al. 898, et Gronov. Diatr. Stat. c. 55, p. 364, ut Sil. Diomedem Ætolum cum Thracio confuderit. Refragantur Drak. et N. Heins. ad l.c. et Voss. ad Mel. p. 133. Cf. de Diomede Heyne ad Apollod. I, viii, 4... 6, et Exc. I, ad Virg. Æn. XI. Τοῦδαι urbs Γρουΐων in Hispania ap. Ptol. III, 6; Tyde eorum castellum Plin. IV, 20. Tude Antonin. hodie Tuy in Gallicia.

368. Carthago Nova, quæ, Polybio Καινόπολις Polyæno Phœnissa, et a sparti copia in vicinis campis Spartaria et ἡ Σπαρταγενὴς Plin. XXXI, 8; Anton. Itin. p. 396, ed. Wess. et Appian. Hisp. c. 12, nobis vero Cartagena dicitur, ab Hasdrubale paulo ante b. Punicum II condita; vid. Polyb. II, 13; Strab. III, p. 157 sq., Bochart. Chan. I, 35; Hard. ad Plin. XIX, 2, et Schweigh. V. Cl. ad Appian. t. III, p. 218 sq.; Silius vero h.l. et XV, 192, Teucrum urbis conditorem facit, ut Justin. XLIV, 3. Quosdam Teucri comites, non ipsum huc venisse tradit Strabo l.c. De Teucro ejusque exsilio vid. Heynii Exc. XXIII, ad Virg. Æn. I, et Jani ad Hor. Od. I, vii, 21. De situ, dignitate, et interitu urbis vid. Livius XXVI, 42. —369. Emporiæ, Ἐμπορίαι Ptol. II, 6, nunc Ampurias, urbs Hisp. Tarrac. prope Pyrenæos et mare mediterr. sita. —Phocaicæ; cf. Liv. XXVI, 19. A Massiliensibus eam conditam memorant Strab. III, p. 110, al. 159; Scylax in Periplo p. 2; Steph. Byz. et alii: nam Massilia etiam Phocæensium colonia fuit. Cf. omnino Liv. XXXIV, 9, et Plin. III, 3, seu 4, ex quibus etiam intelligitur, cur Emporiæ in plur. dicantur et Ἐμπορεῖον Δίπολις Strab. l.c. —Tarraco, hod. Tarragona, in ora Cataloniæ, unde pars Hispaniæ olim Tarraconensis dicta: nam fuit quondam urbs in his oris maritimarum opulentissima, teste Mela II, 6, ævoque Strabonis numero civium ne ipsi quidem Carthagini cessit. —370. Cf. Plin. XIV, 6. —Tarraco Campano tantum cessura Lyæo iisdem fere verbis dixit Martial. XIII, 118. Lyæo Latio, vinis Latii, quæ olim generosa fuere, ut Falerna, Massica, etc.

371. Thoracis linei, Drak. ad IX, 587; cf. ad v. 270. —372. Sedetani prope Celtiberiam, cujus gentis caput Cæsaraugusta, nunc Saragossa. Plin. II, 3; Ptol. II, 6. —Sucro oppidum apud Antonin. et Liv. XXVIII, 24 (hod. Alzira), sed fluvius inter Saguntum et Carthaginem, nunc Xucar, ap. Plin. III, 3; Ptol. II, 6, et Strab. III, p. 159. —rigentibus undis, ut v. 671. —373. Sætabis, hod. forsan Xativa in regno Valentiæ, ad fluvium ejusdem nominis, qui in Sucronem influit. —altrix, vid. ad I, 218. —celsa arce, quia in colle sita. —374. A Sætabi tertia in Europa lino palma, etc. Plin. XIX, 1. Hinc sudaria Sætaba, ap. Catull. epigr. XXV, cf. Casaub. ad Strab. III, p. 99. —Cf. ad v. 24, 25, et Plin. l.c. —375. filum componere, vid. ad I, 39.

376. domitor equorum, ut apud Virg. Æ. VII, 651 et 691, ubi vid. Heyne. —377. socio stant castra labore, vid. ad v. 173.

378. Vettones populus Lusitaniæ circa Tagum, inter Durium et Anam. —probat, pro ducit, ut sup. agit, rapit, raptat, trahit; (nam poeta variat) propr. forte lustrat. Probare certe est examinare, inspicere v.c. opus, athletas, hostias apud Cic. Agr. II, 34; Verr. I, 54; Off. I, 40; p. villam publicam, ap. Liv. IV, 22, ubi vid. Drak. Schmidius interpretatur: re ipsa demonstrat, egregios esse in planis campis milites.

379. Cf. XVI, 365, 366. Constat, in Lusitania, circa Olisiponem opp. (Lisbonam) et Tagum amnem, equas Favonio flante obversas animalem concipere spiritum, idque partum fieri et gigni pernicissimum ita: sed triennium vitæ non excedere. Ita Plin. VIII, 42; cf. Varr. R. R. II, i, 9; Colum. VI, xxvii, 3 sq., et Solin. c. 23. Silius pro triennio septem annos habet exemplo Virg. Ge. III, 271 sqq., ubi vid. Cerda et Heyne. Verba Justini XLIV, 3, hæc sunt: «Fabula ex equarum fecunditate et gregum multitudine nata, qui tanti in Gallæcia et Lusitania, ac tam pernices visuntur, ut non immerito vento ipso concepti videantur.» —380. servans, observans, ut VI, 384... 563; VII, 442... 522; VIII, 351; N. Heins. Add. V, 45; XV, 217; XVI, 317.

383. stabulis, h. equis stabulantibus, vel qui stabulis quam bello aptiores sunt, ut naufragia, servitia, aucupia, etc. Ita Dausq. cujus altera ratio: his equis in stabulis, minus probanda.

384. Quæ de vitæ genere et armis notantur, Sarmatica sunt; Ern. coll. Strab. VII, p. 480; ubi et equi Scythici ὀξεῖς καὶ δυσπειθεῖς adpellantur, unde h.l. crudus vigor, ferocitas et contumacia nondum arte domita. —385. Tam levibus, ad cursum agilibus; nam equi Ἴβηρες ἔασι θοοὶ πόδας ἠνεμόεντας teste Oppiano, quem laudat Dausq. cf. ad v. 379. —persultant proprie equi. —386. crudo, vid. ad I, 405. —387. Cf. Virg. Ge. III, 208. —jussis magistris, vid. ad I, 173, et Heins. ad Ovid. Epist. XV, 83.

388. sparus, ut VIII, 521, εἶδος ἀκοντιοῦ in Gloss. Labb. Drak., qui laudat Donat. ad Liv. XXXIV, 15, et Pontan. in Gloss. prisco Gall. h.v. cf. Heyne ad Virg. Æ. XI, 682. —ore ferarum, etc.; cf. II, 156. —390. rapta pascunt Sarmatas et Iberos, Dausq.

391. Parnasia Castulo, vid. sup. ad v. 97. —392. Hispal, seu Hispalis, nunc Sevilla, Andalusiæ caput, urbs Hisp. Bæticæ, ad dextram ripam Bætis, qui non procul ab ea in sinum Gaditanum fluit, et hinc æstum marinum statis vicibus adcipit. —Hispalis ad Bætin fl. ubi sunt æstuaria ex oceano Gaditano confluentia, de quibus, vid. Strab. III, p. 206 sq., et Plin. II, 97; Ern. —celebre Oceano, h. magna, quam faciebat, mercatura. —alternis æstibus, ἀψοῤῥόῳ ὕδατι, ut ap. Prop. II, xxvi, 54; cf. XV, 226... 237. —393. Nebrissa, hodie Lebrixa, inter Hispalin et mare sita. Quæ de sacris, vel orgiis Bacchi, ibi agitatis, memorantur, ad lusum ingenii, ex similitudine voce. Nebrissa et nebris ortum, referenda videntur. cf. tamen ad v. 101 sq., et ad VII, 171. Res, vel loca conscia dicuntur eorum, quæ in ipsis fiunt, vel quæ in se continent. cf. mox v. 399; (ubi vid. Drak.) V, 23; VIII, 531; Heyne ad Tibull. I, vii, 48, et Burm. ad Val. Fl. I, 5. —394. Satyri leves, agiles et veloces, vel leviter saltantes ac salientes, ἐλαφροὶ, κοῦφοι, vel etiam hilares, læti, jocosi, φιλοπαίγμονες, quibus graves, βαρεῖς, obponuntur. cf. Jani ad Hor. Od. I, i, 31; II, xi, 6, et Burm. ad Val. Fl. I, 389. —395. Nebris, νεβρίς, pellis hinnuli, νεβρου, quam Bacchus et Bacchæ gestabant, unde ille βασσαρεὺς, νεβρώδης, νεβριδόστολος, seu νεβριδόπεπλος, hæ βασσαρίδες dicuntur. vid. Cl. Hermann. Mythol. Lyricorum p. 261, 262, et Jani ad Hor. Od. I, xviii, 11. —Mænas nocturna Lyæo, sacra nocturna celebrans, νυκτελοῦσα τὰ Ὄργια, in honorem Bacchi, qui inde Νυκτέλιος, νύκτερος Orph. H. LI, 4, et Virg. Georg. IV, 521, nocturnus vocatur. Sed vid. V.L. —Lyæo arcano, ut ἄῤῥητος et κρύφιος apud Orph. H. XXIX, 3, cujus τελετὰς effari nefas est, vel cujus sacra secreto et noctu aguntur, cujusque orgiis et mysteriis secessus, a profanis remoti et phantasiæ incendendæ apti, conveniunt. Forte et poeta respexit ad λικνοφόρους, vel κανηφόρους, quæ vannum mysticam Iacchi pluresque cistas (λίκνα, seu κανᾶ) ferebant, in quibus τὰ μυστικα Bacchi, vel Cereris erant recondita, de quibus vid. Spanh. ad Callim. H. in Cer. v. 127.

396. Carteia, ad Calpen promont. in ora oceani Gaditani (Liv. XXVIII, 30), urbs olim inclita, metallis abundans (Diodor. VI, 9), et primum a Phœnicibus inhabitata, deinde a Pœnis capta, quæ Græcis quondam Tartessos dicta, si fides habenda Plin. III, 1; Mell. II, 6; Pausan. Hellad. VI, p. 378, et Strab. III, p. 148, C, et 151, B; quia forte post Tartessi excidium ejus mereatura et nomen Carteiam translatum, quod suspicatur P. Flores in Espanna Sagrada P. IX. Silius omnino utramque urbem distinguit, et Arganthonium Carteiæ regem facit, non, ut alii, Gaditanum, et, ut plerique, Tartessiorum regem: nam Carteiæ, Tartessi et Gadium nomina a veteribus permisceri solent. Wessel. ad Antonin. Itin. p. 407, Carteiam putat esse, quæ nunc Rocadillo adpellatur. Carteiam vero Calpen esse, et, Tartessus quæ fuerit, non constare, monet Vales. ad Exc. Peiresc. pag. 72. Confer Schweigh. V.C. ad Appian. Hisp. c. 2, et inpr. Carteri Itin. (Reise von Gibraltar nach Malaga), pag. 30... 69, ubi copiose de fatis et situ Carteiæ disputat. —396... 398. Arganthonium CL annos vixisse tradunt Anacr. ap. Plin. VII, 48; Strab. III, p. 225; Phlegont. de longævis c. 4 (ubi vid. Meurs.), Censorin. et Lucian. in Macrobiis; sed CXX annos memorant Herodot. I, 163 (ubi vid. Wessel.); Lycophr. Schol. p. 94; Cic. de Sen. c. 19, et Asin. Pollio ap. Val. Max. VIII, 13, ext. 4.

399. Tartessus, portos Hispaniæ, Phœnicum navigationibus celeberrimus, inter duo Bætis ostia, cujus ne vestigium quidem ullum Strabonis ætate reliquum fuit. Sed jam Salomonis ævo hæc urbs, vel, quod Carter l.c. probabilius fecit, Carteia, tum תרשׁישׁ dicta, mercatura inclaruit; vid. Bochart. Geogr. S. III, 7, p. 160... 165; et Michaelis Spicileg. Georg. ext. hebr. post Bochartum P. I. p. 82 sq. —stabulanti conscia Phœbo, ubi sol equorum stabula habet, et ad hæc eos disjunctos ducit, h.e. occidit. Cf. VI, pr. X, 538, et Ovid. Met. XIV, 416. —conscia stabulanti Phœbo, quia ad Oceanum occiduum ultra Hispaniam sita est; Ern. coll. v. 411, et Virgil. Æneid. lib. XI, v. 913. —conscia, vid. ad vers. 393. —400. Munda ab hodierna ejusdem nominis urbe tertio Hispanorum milliario aberat. De priscis ejus monumm. vid. Carter. l.c. p. 190 sqq. Prope eam Cæsar atroci prœlio cum Pompeii M. filiis conflixit, vid. Strab. III; Dion. XLIII, p. 233; Liv. Epit. CXV; Flor. IV, 2; Hirt. b. Hisp. c. 29 seqq. —labores Emathios, calamitatem, qualem experti sunt in Emathia, h.e. Macedonia, ad Philippos et Pharsalum, vid. Heyne ad Virg. Ge. I, 489 sqq. —401. Corduba, nunc Cordova, Lucani et utriusque Senecæ patria. —auriferæ terræ, Hispaniæ. Cf. I, 155... 228 sqq., et inpr. a Drak. laud. Martial. IX, 61.

402. flaventi vertice, juvenis, vel pulcher. vid. ad I, 438. —403. Spiciferis oris, cultis terris agrisque, quibus Hispania maxime Bætica excelluit, gravis, noxius et timendus, ut I, 412; aves cultis graves dixit Ovid. Fast. I, 683; de Bæticæ regionis fertilitate vid. Plin. III, 1; ibid. XVII, 12, olea non alia major in Bætica arbor. Ern. —405. Palladio ramo, oliva (vid. ad v. 324, et I, 238.) qua utraque Bætis ripa consita est. Bene comparant Martial. XII, 100. —cornua, vid. ad I, 415.

407. raptat, raptim ducit, ut rapit ap. Virg. Æn. VII, 725, et X, 178. —408. erat, ἐξῆν. —409. Longe umbram, h.e. densam pulveris nubem excitat, exercitu iter faciente.

410. Comparatio ad ducem, et, quæ eum sequuntur, copias spectat. Conf. Virg. Æn. V, 816 sqq. —perlabitur æquora curru, ut ibid. I, 147, 155, 156. —411. Extremam Tethyn, occident. Oceanum, cf. v. 60. —Phœbea cubilia, cf. Ovid. Met. II, 68 seq. —412. antris, ut v. 49.

415 sq. De transitu H. per Pyrenæum saltum cf. Polyb. III, 35, 40, et Liv. XXI, 22.

418. Prospectare et spectare de situ urbium montiumque; vid. Burmann. ad Phædr. II, 5. —Montes Pyrenæi Hispaniam a Gallia dirimunt. —419. æterna divortia, δεινῶς de tantis montibus.

420. Pyrenæi montes, quos Strabo III, fulminum ictu, et Diodor. V, 35 (ubi vid. Wessel.), ab igne pastorum, quo combusti sint, dictos tradit, nomen h.l. adcepisse finguntur a Pyrene, Bebrycis, in his montibus regnantis, filia, ab Hercule compressa, et a feris discerpta. «Quæ de Hercule ac Pyrene traduntur, fabulosa in primis arbitror,» Plin. III, 1. —422. Cf. I, 277 sq. —longa, longinqua, longo spatio remota, vid. Drak. ad IV, 374; V, 9; VI, 628, et ad Liv. IV, 18; Heins. ad Ovid. Rem. Am. vers. 595, et Broukh. ad Tibull. I, iv, 18. —423. Aula Bebrycis ultra Hispaniæ limitem in finibus Volcarum quærenda, cf. v. 443 sq., et XV, 497. Bebryces postea Narbonenses dicti, et diversi ab Asiaticis in Mysia. vid. Tzetz. ad Lycophr. Cassandr. v. 516, et 1305. —Possessus Baccho ebrius. Vox sæva vulgo refertur ad crudelitatem Amyci, Bebrycum ad Pontum Euxinum regis, de quo vid. Heyne ad Apollod. I, ix, 20, et II, v, 9. Tum poeta nomina fabulasque confudit, ut sup. v. 253, et forte mox v. 427. —424. formæ, ἕνεκα.

429. noctem, concubitiun, ut II, 503; solis pro sola; nisi malis antra deserta ab incolis, ut desolata XII, 12, et οἰοπόλος passim ap. Hom. interpretari cum Drak. qui laudat. IV, 560; Ovid. Epist. X, 129; XI, 84; ej. Am. III, vi, 50, et Rem. Am. 579; Val. Fl. IV, 5; Sen. Hippol. 66, et Agam. 436; Gifan. Ind. Lucret. et VV. DD. ad Tibull. I, ii, 35, et ad Prop. I, ii, 11; II, xv, 7. —430. Cf. Virg. Ecl. II, 5. —434. Dum remeat victor, occiso Geryone. Cf. I, 276, 283. —435. virgo, ut puella et Gr. παρθένος, quæcumque in flore ætatis est, etsi vel nupta est, vel jam peperit. vid. Gesner in Thes. hh. vv. Jani ad Hor. Od. II, viii, 23; III, xi, 35, et xxii, 2; quique a Drak. laudatur Serv. ad Virg. Ecl. VI, 47, et Æn. XI, 687. Sic et νύμφη pro nupta. vid. Cl. Kœppen ad Hom. Iliad. γ, 130, et Heyne Obss. ad Tibull. III, i, 21.

436. percuti, feriri, quati, ici, pulsari, verberari dicuntur montes, vel loca clamore, voce, rumoribus, etc., vid. Drak. ad IV, 7, Burm. ad Val. Fl. I, 743; II, 91; V, 273, et ad Ovid. Fast. III, 741.

444. Hannibal, peragrato Volcarum agro, Rhodanum trajicit, cf. Polyb. III, 41... 43, et Liv. XXI, 26... 28. Volcæ in Gallia Narbonensi sunt vel Tectosages, vel Aricomici, qui posteriores ad Rhodanum usque, teste Strab. IV, p. 129, vel ad utramque ejus ripam habitarunt, si fides habenda Liv. l.c. —445. iter populatur, hoc est, facit cum vastatione agrorum, ut apud Virg. Æn. XII, 525. Lenz.

447. Ex Alpibus caput proserit, oritur, ut extrahit amnem. Cf. Virg. Æn. VI, 831, et V.L.

451. Rhodanus præter alios fluvios Ararim ad Lugdunum, (vid. Liv. XXI, 31; Polyb. III, 49) et, propior ostiis, Druentiam (v. 468 sq.) excipit. —Auget opes, confer ad I, 606. —452. Arar, vel Araris, (nunc Saone) ex Vogeso monte ortus, tanta lenitate, ut cernere non possis, in utram partem labatur, (vid. Cæs. b. Gall. I, 12.) Rhodanus vero rapido cursu fluit. Cf. XV, 504; Plin. III, 4; Claud. Cons. Mall. Theod. vers. 53, in Rufin. II, 111, et in Eutrop. II, 267; Lucan. I, 433; VI, 475. —454. Arar Rhodani nomen adcipit.

455. Conf. Polyb. et Liv. II. cc. —inimicum pontibus, inpatientem pontis.

458. Equorum pars magna nantes loris a puppibus trahebantur, Liv. l.l. —alno, scapha, ex trunco alni excavatæ, ut IV, 491, et XII, 522, ubi vid. Drak. —459. Bellua Libyssa, elephanti. —retinet, remoratur transitum. —460. vada, flumen, vid. ad I, 52. —461. trabes, naves, pontis in modum junctas, cf. Polyb. III, 46, et Liv. XXI, 28. —ducere in altum, alveum fluminis, aggere ripæ, ab rate, a terra in amnem porrecta, et parte superiore ripæ religata, resolutis vinculis, quibus altera ratis huic erat copulata; ita Liv. loc. laud. gregis fremebundo, fremebundi, inlapsu in fluvium (ut apud Liv. excidere sævientes quidam in flumen), vel potius in ratem, territus Rhodanus, stagnisque, etc., aquis e fundo fluvii erutis torquendo et agitando undas murmur emisit. Lenz.

463. Terror egregie ipsi fluvio tribuitur, cf. ad I, 48, et Virg. Æn. VIII, 240, et IX, 125. —gregis, ut gregem elephantorum dixit Plin. V, 1; equorum, Cic. Verr. II, 7; asinorum, Varr. R. R. II, 6; armentorum, Cic. Phil. III, 12; ducem gregis, taurum, Ovid. A. A. I, 326. Conf. Cerda ad Virg. Æn. I, 185. —acris Rhodanus, ut ferox IV, 61. —Tum acris est masc. gen. ut somnus acris dicitur Ennio ap. Priscian. Sed præstiterit jungere gregis acris, vel acris, h.e. acres, moles, fortes et magnos elephantos. —464. stagnis refusis, vid. N. Heins. ad XIV, 349; Burm. ad Val. Fl. V, 255; Heyne ad Virg. Georg. II, 163, et Æneid. I, 126. —465. murmura, fluctus sonantes.

466. Imitat. Liv. XXI, 31. —Tricastini et Vocontii inter Rhodanum et Druentiam, in Delphinatu, habitabant. —467. faciles campos, ubi iter facile est, nec montibus impeditur, ut facilem adiri planitiem XII, 163. Haud usquam impedita via, priusquam ad Druentiam fl. pervenit, Liv. l.c. —carpit, vid. ad I, 569.

468. Druentia (hod. Durance, cujus fons in Mont Genevre) non nisi ad Cabellionem (Cavaillon) navium patiens est. —Druentia hoc loco masculini generis, ut apud Strabonem ὁ Δρουεντίας. —lætum, hucusque prosperum et jucundum, iter vastavit, vastum, h.e. asperum et durum fecit, vel vexavit, turbavit, ut mentem vastare dixit Sallust. Cat. 15, ubi vid. Corte. Sed cf. V.L. —471. Fluctus et venti latrare, clamare, plangere, anhelare, gemitum edere dicuntur: κῦμα βοάα dixit Hom. Iliad. ξ, 394; μεγάλα βρέμει, Iliad. δ, 425; μεγάλ᾽ ἴαχε, Iliad. α, 482; Odyss. β, 428; στόνῳ βρέμουσιν ἀντιπλῆγες ἀκταὶ Sophocl. Antig. v. 603, cf. I, 592; V, 397, 398; IX, 516; Drak. ad hunc locum, et IV, 524; Burmann. ad Valer. Flacc. lib. I, vers. 590; Virgil. Georg. lib. III, vers. 261, et Æneid. lib. VII, vers. 588. —473. æquus, ut apud Virg. Georg. lib. III, v. 546. —474. Verba petita e Virg. Æn. I, 100 sq., et 116 sq. —sub armis, armata. —475. vertice, id. qd. vortice, quæ antiqua scriptura est, ut vorsus, vortere, etc. Drak. adscripsit verba Quintil. Inst. Or. VIII, ii, 7: «Vertex est contorta in se aqua, vel quidquid aliud similiter vertitur: inde propter flexum capillorum pars est summa capitis; et ex hoc, quod est in montibus eminentissimum.» Cf. eund. I, vii, 25; Var. L. ad II, 631; IV, 230; V, 513; VV. DD. ad Virg. Æn. I, 117; VII, 31; Cellar. Orthogr. lat. T. II, p. 85; ed. III. Harles. Drak. ad. h.l. et Heins. ad Val. Flacc. VIII, 332.

477. Memoriam priorum calamitatum delevit majus periculum novusque terror, conspectis Alpibus incussus, de quarum transitu cf. Liv. XXI, 32... 38, et Polyb. III, 49... 56.

479 sqq. Imago Alpium earumque altitudinis, quam pluribus, et nimiis fere passimque obviis, coloribus poeticis exornavit, commode præmittitur descriptioni periculosissimi et memoria dignissimi itineris, quod Hann. primus hominum ingressus est. —480. glaciem ævi, æternam, perpetuam. —481. surgenti obvia Phœbo, præclare ad summam altitudinem declarandam. Sol quam primum exoritur, et antequam adscendit, adspicit jam Alpes occidentales, nec tamen radiis suis, qui montem per totum diem feriunt, æternam glaciem liquefacit. Lenz.

483. Cf. Hom. Iliad. θ, 13 seq. Virg. Ge. II, 291, et Æn. VI, 577 seq. —486. cælum, lucis radios.

487. honores, munera, fruges ac proventus, ut ap. Virg. Ge. II, 404; Cf. Burm. ad Grat. 376; Bentl. et Jani ad Horat. Od. I, xvii, 16. Τῶν Ἄλπεων τὰ μὲν ἄκρα καὶ τὰ πρὸς τὰς ὑπερβολὰς ἀνήκοντα, τελέως ἄδενδρα καὶ ψιλὰ πάντ᾽ ἐστὶ, διὰ τὸ συνεχῶς ἐπιμένειν τὴν χιόνα καὶ θέρους καὶ χειμῶνος· τὰ δ᾽ ὑπὸ μέσην τὴν παρώρειαν ἐξ ἀμφοῖν τοῖν μεροῖν, ὑλοφόρα καὶ δενδροφόρα, καὶ τὸ ὅλον οἰκήσιμά ἐστιν. Polyb. III, 55 extr.

492. Iterum poeta in altitudine Alpium exprimenda ingenio suo indulget. —caligat obtutus, ut fere caligans fenestra, quæ tam alta est, ut despici vix sine oculorum vertigine possit, ap. Juvenal. VI, 31.

494. Mimas altissimus Ioniæ mons, prope Chium ins. vid. Hom. Odyss. γ, 172; Strab. XIII, pag. 645; Plin. V, 29; Ptol. V, 2, et inpr. Spanh. ad Callim. H. in Del. v. 67. —495. cesserit Alpibus altitudine.

496. Vid. ad II, 356. Verba scindentem, frangentem et domantem ad operosum ornatum spectant. —499. Intemerata gradu, nullis vestigiis humanis profanata, Drak. coll. XV, 532, et XVII, 501 seq. Perseus temeravit nubila volatu dixit Stat. Th. III, 463, et oculis temerare profanis Claud. b. Get. v. 102; temerato litore Lucan. III, 194; conf. ad I, 11, et II, 472. Intemerata, quoniam sacri sunt fines, v. 501. Sacra autem dicuntur maria, fontes, fluvii, arbores, et inpr. montes alti cæloque propiores, propter numina, quæ in iis habitare credebantur: homines enim, subtiliore quadam naturæ scientia destituti, totum hoc universum, sidera, aerem, flumina, etc. dæmonibus, seu numinibus, tanquam motus et agitationis auctoribus, plenum putant, cf. Spanh. ad Callim. H. in Apoll. v. 112, et inf. IV, 70.

501. Sacros fines Barth. Adv. X, 24, exponit, remotos ab usu hominum; Cell. in quos non liceat hominibus penetrare. Sic vetitas vias adcipio IV, 788, et inlicitas tentare vias, ap. Val. Fl. I, 197; vel inlicitas temerare undas, ib. v. 627, ubi vid. Intpp. —502. Natura prohibente, ipsa invita, quse hanc ob causam arduos montes esse jussit, ne pedibus humanis calcarentur. Lenz.

505. fovet, incendit, excitat, ut θάλπειν ἔρωτα, etc. —506 sq. Cf. Liv. XXI, 30. —obsequio Superum, etc., favore deorum perpetuaque rerum fortuna fessos, emollitos, ut f. luxu XII, 83. —507. dare terga, ut XII, 329, et ap. Prop. III, ix, 6, forma loquendi, a bellica re petita, ut mox (v. 508) submittere arma.

509 sq. Cf. Liv. XXI, 35; Polyb. III, 54, et inf. IX, 213 sqq. —510. Jovis culmen, arcem, Capitolium. —mœnia Romæ summumque Jovis culmen etiam ipsas Alpes dici posse existimat Lenz. coll. Polyb. III, 54, ἀκροπόλεως φαίνεσθαι διάθεσιν ἔχειν τὰς Ἄλπεις τῆς ὅλης Ἰταλίας. Sed Jovis culmen non bene Alpes dixeris, et sublimior est sensus ille, quem et Liv. XXI, 35, similiter expressit: mœnia eos jam (ita pro tum legendum crediderim) transcendere non Italiæ modo, sed etiam urbis romanæ: uno, aut summum altero prælio arcem et caput Italiæ in manu ac potestate habituros.

514. Adroganter jubet, asperis locis inferri pedem, et propriam a quovis sibi viam muniri. —crudis locorum græce pro, cr. locis, h. non perviis, seu nondum calcatis, cf. ad I, 405: cruda loca, nondum trita, ut rudis Amphitrite Catullo LXIII, 11, mare navibus intactum. —515. proprio, quem primus ipse aperuit; N. Heins.

516. Rumpit aditus, vid. ad I, 54. Graviter ita et prima et difficilis rei molitio exprimitur. —517. Summa rupes, non summum cacumen Alpium, sed primum, quod Hannibal adscenderat, montis jugum. Lenz.

518 seq. Bene comparant Petron. 123. «Sed postquam turmæ nimbos fregere ligatos, Et pavidus quadrupes undarum vincula rupit, Incaluere nives; mox flumina montibus altis Undabant modo nata; sed hæc quoque justa putares. Tum vero malefida prius vestigia lusit, Decepitque pedes: passim turmæque virique Armaque congesta strue deplorata jacebant.» Cf. et Liv. XXI, 35 et 36. —concreto frigore, ut ap. Virg. Ge. II, 376. —qua lubrica semita frustratur sc. pedem (nisi malis Hannibalem), certum vestigium terræ imponere non sinebat canens clivus, nive obductus, Hannibal premit glaciem sc. pedibus, incedit cum exercitu super glaciem, luctantem ferro, quæ armis et militibus resistebat, eos quasi subplantabat et prosternebat, etc., quas ærumnas Pœni in descensu potius passi sunt teste Liv. XXI, 36. Lenz. —524. fuscis alis, ut XII, 617, quæ atras nubes adducunt, unde et venti dicuntur nigri, picei, etc. Cf. Val. Fl. VI, 494, et quos ibi Ill. Harles. laudat, Broukh. ad Tibull. II, i, 89, et Stanley ad Æschyli Prom. v. 88. —525. Invertit Maroniana Æn. I, 102. —527. Contorta flatu, turbine.

530. altera moles, laboris species et molestia, nascitur, oritur, adparet. —531. Unde, ex qua altitudine; quæ tanta erat, ut vix sine quadam oculorum animique vertigine despicere possent. —altera moles, novus collis, unde, de quo. Lenz. —533. pruinæ, gelu, seu nivis, ut IV, 744, et ap. Virg. Ge. II, 376; III, 368; IV, 518. —534. permittere, mittere. Ubivis nil nisi nivem conspiciunt, qua totus mons obrutus est, et acies oculorum obtunditur: quod egregia comparatione illustratur. —536. inania, vento non inflata. —537. securo, a vi ventorum, quoniam hi quiescunt. —538, 539. Oculos lassare, vincere et consumere dicuntur æquora omniaque ea, quibus videndis diu intenti sunt, quia tum eadem semper rerum facies redit, nec quidquam novi et jucundi obfertur, cujus varietate oculi reficiantur quasi et recreentur: παπταίνων ἐμόγησα dixit Musæus Amor. Leandr. et Herus v. 78. Cf. v. 157, ad VII, 470; Burm. ad Val. Fl. III, 661, et VI, 174. —ἔκαμον δὲ μοι ὄσσε Πάντη παπταίνοντε πρὸς ἠεροειδέα πέτρην, dixit Homerus, Odyss. μ, 232. Lenz. —538. victa, fessa. —539. renovat, recreat. —cælo, ejus adspectu.

540 seq. Cf. Liv. XXI, 33; Polyb. III, 51... 53. —542. semiferi, barbari homines montani.

547. sanguine multo ob stragem Pœnorum Alpinorumque. —550 seq. Cf. Polyb. III, 55, et Liv. XXI, 36, extr. —premit vestigia, ut ap. Virg. Æn. XI, 788.

552, 553. Nec jumentorum lapsus unica calamitas fuit, sed adcessit etiam hæc, ut pedes, in acuta et rigida glacie hærentes, frangerentur.

554. Nono id die factum, Polyb. III, 53, et Liv. XXI, 35, tradunt, et forma orationis ut ap. Virg. Æn. III, 203. Drak. —per, inter, vulnera, quæ ad membra fracta et vulnerata, pugnasque cum montanis initas spectant. —555. optato vertice sidunt, ut ap. Virg. Æn. VI, 203. —556. suspendunt, vid. ad I, 128.

557 sqq. Similis oratio Veneris ap. Virg. Æn. I, 229 sq., et inpr. X, 16 sqq. Dea Romanis suis timet et de periculo ipsis inminente queritur, quasi hostis jam ad mœnia urbis esset. —mentem labefacta, ut ap. Virg. Æn. IV, 395. —558. rumpit querelas, vid. ad I, 95. —561. sedisse h.e. fixas sedes et pacem.

563. Libyen, παθητικῶς, pro exercitu Pœnorum, ut II, 311, et ap. Virg. Æn. I, 68. Auget rem, ut magis moveat Jovem; Mars.

565, 566. Hæc quoque δεινῶς et cum mœroris sensu dicta. Cf. Heyne ad Virg. Æn. V, 787; IX, 259, et Exc. IX, ad Æn. II. —sacra ruina, ut Trojæ cineres, vel potius Palladium διϊπετὲς, quod cum Penatibus et igne sacro etiam conjunxit Lucan. IX, 990 sq. Cf. ad I, 251. —568. Cf. Æn. III, 4.

569. Possis hæc ita explicare: An fata Trojæ bis captæ (vid. ad I, 43.) repetentur, Roma bis capta, quam primum Galli expugnarunt? an Romanis eadem, quæ Trojanis, obtingent? vel: an, Roma iterum capta, Troja restaurabitur et Pergama recidiva erunt? vel etiam: an iterum repetentur Pergama, h.e. an iterum Romani, a Trojanis oriundi, Trojam revertentur, Roma capta.

570. Manifesta imitatio Maronis Æn. I, 254 sqq., ubi vid. Heyne, et Exc. XIV, ad Virg. Æn. VI, p. 669. Silium tamen cum eo et novis sententiis imaginibusque, et verborum ornatu contendisse videbis. Forte et respexit Æ. VI, 766... 888. Conf. ad I, 125. —573, 574. Hoc tam gravi bello Romanorum virtutem exercere et explorare, vel ex ejus eventu æstimare constitui. Causam vid. inf. IV, 603, 604, et cf. sup. v. 163 sq., et Flor. I, 13.

575 seqq. Romani ab antiqua virtute et severiore majorum disciplina paulatim desciscunt. Conf. præclara loca Hor. Od. II, 15, tota, et Juven. XIV, 160 seq. —ferri, belli ejusque ærumnarum. —læta domare labores, φιλόπονος, φιλοκίνδυνος, φιλοπόλεμος. —578. sedendo, vid. ad v. 142. —579. Verba Maroniana, ex h.l. explicanda, Æn. XII, 397, ubi vid. Heyne in Exc. IV. Conf. sup. ad v. 123 et 145. —mutum, ut surdum et cæcum. Cf. ad VI, 75, et Ernesti clav. Cic. —volvens, doctius quam agens, ut apud Virgil. Georgic. lib. II, vers. 295. Proprie anni se volvere, seu volvi dicuntur v.c. Æneid. lib. I, v. 234, 269; et lib. IX, v. 7; περιτελλομένων ἐνιαυτῶν, Hom. Iliad. β, 551; θ, 404. —580. Blandum venenum præclare tribuitur desidiæ, quæ in mentes hominum, illecebris ipsius inretitas delinitasque, sensim, instar veneni, se insinuat. Cf. VII, 260; XI, 550; XIII, 536. —581. senescit, conf. ad II, 457.

584. Ad consilium Silii sufficiebat, non nisi viros bell. Pun. II claros, gentemque Flaviam, poetæ temporibus regnantem, laudasse. —maxima rerum, ut ap. Virg. Ge. II, 534, ubi vid. Burm. et Heyne. —585. Nobilior sit Roma malis, ipsis malis cladibusque animosior, major et illustrior. Drak. laudat Sidon. Apoll. V, 65; VII, 6 (ubi vid. Savar.), et verba Liv. XXVI, 41: «Ea fato quodam data nobis sors est, ut magnis omnibus bellis victi vicerimus.» Add. Liv. XXII, 37, pr. XXVII, 14, et inpr. splendid. loc. Hor. Od. IV, 53... 68, ubi vid. Jani. —586. Paulus, L. Æmilius Paulus, Macedonici pater, animæ magnæ prodigus, superante Pœno, Hor. Od. I, xii, 37. —587. gratusque mihi Marcellus opimis, vid. ad I, 133.

590 sq. Jam natus est P. Scipio Africanus; cf. var. lect. et VII, 487 sq.

593. Postea Imperatores, seu Augusti diu summæ rerum præerunt.

594. Sequitur nunc Flaviæ gentis elogium, splendidissimo verborum ornatu expressum, et v. 607 sqq. ubi de Domitiano agitur, quo regnante poeta carmen hoc composuit, in summam turpemque adulationem compositum, quæ eo magis displicet, quod Jupiter loquitur. Quodammodo tamen, si non defendi, certe excusari potest, si miseram illorum temporum hominumque doctorum conditionem reputaveris. Hinc similia poetarum loca v.c. Val. Fl. I, 7 sq., et inpr. Statii passim obvia. Huc adcedit, quod Silius h.l. res Romanas vaticinio exponit, unde facile ad graviorem spiritum adsurgere, resque amplificare et ad miraculum evehere poterat. —Tum regnabit «gens Flavia, obscura illa quidem, ac sine ullis majorum imaginibus, sed tamen reipubl. nequaquam pœnitenda,» ex Sabinis orta, quorum princeps urbs Cures, vid. Sueton. Vesp. c. 1, 2 et 12. —595. Augebit numerum sacrorum h.e. Divorum, consecratorum Cæsarum; nisi malis sacris pro substant. et Iulis pro Iuliis, seu Iuleis adcipere, ut sensus sit: augebit numerum sacrorum imperialium (ut Iuleæ olivæ et habenæ, ap. Martial. IX, xxxvi, 9, et civ, 15), vel flaminum, quales primum D. Julius Cæsar, et deinde Cæsares Juliæ gentis habuerunt, addito Flavialium collegio, quod una cum templo splendidissimo patri fratrique sacravit Domitianus. De utroque vid. Suet. Domit. 4, 15 et 17. VV. DD. ad Val. Fl. I, 15; Panuin. Civ. Rom. c. 27; Reines. Inscr. 49; et Spanh. de V. et P. N. p. 611 (T. II, p. 276). —596. Sabino agro baccifero, olivis abundante; cf. Martial. IV, iv, 10; Virg. Æn. VII, 711; Juven. III, 85. —Sabinum de Vespasiano, et mox patrem de Marte, vel Romulo adcipit Lefeb. Male!

597. pater, Vespasianus, vincet Caledonios (in Britannia barbara, nunc Scotia), h.e. Britannos. Vid. Sueton. Vespasian. cap. 4; Tacit. vit. Agricol. cap. 13 et 17; Valer. Flacc. lib. I, 7 seq. —donabit vincere, al. dabit, δώσει, Hom. Conf. supra vers. 136. —Thule extremi septemtrionis insula, veteribus ignota, quorum alii Schetlandiam, alii Islandiam, alii denique Scandinaviæ penins. (Sueciam et Norwegiam) intellexisse putantur. Cf. Ill. Voss. ad Virg. Ge. I, 30; Dietz. ad Mel. III, 6, p. 57, Schwedische Bibliotek, P. I, §. 12, p. 22 seq.; Cel. Schlözer. Allgem. Nord. Gesch. (Allgem. Welthistorie, T. XXXI), p. 14... 20, 62, 70, 160 seq., 201 sq. «Insulam Vecten, Britanniæ proximam, in ditionem redegit,» teste Suet. c. 4. Pro ea Thulen posuit poeta. —598. lucos, silvam Caledoniam, notam ex Ptol. Flor. I, 17; Plin. IV, 16; Cæs. b. Gall. III, 10. —599. «Legatus legionis in Germaniam missus est, et sortitus Africam integerrime, nec sine magna dignatione, administravit,» Sueton. c. 4. —Rhenum, ejus adcolas. —600. Senex Judæam in provinciæ formam rediget. Vid. Suet. c. 4; Tac. Hist. I, 10; III, 4; V, 10. —Palmiferam Idumen, cf. VII, 456; et Virg. Ge. III, 12, ubi vid. Heyne.

601, 602. Cf. Virg. Ge. I, 503; Æn. I, 289, 290; et Hor. Od. I, ii, 45 sq. —viduata lumine regna, ut ap. Virg. Cul. v. 372, ubi vid. Intpp.

603. juvenis, Titus. —præcellens robore mentis, cf. Suet. Tit. c. 3; Tac. Hist. II, 1. —604. molem patriam, paterni imperii; vel majestatem et potentiam patris. Vide Gronovii Observat. I, 21 extr. —606. Confer Sueton. ibid. cap. 5; Tacit. Histor. lib. V, i, 10 seq.; et Joseph. de b. Jud.

607. Laudes Domitiani, ut XIV, 687 sq. —Vers. 607, quod jam Drak. monuit, spectat ad expeditionem, quam anno Chr. LXX et ætatis circiter XIX, in Germanos suscepit, et ad duplicem de iis triumphum cognomenque Germanici propter victoriam imaginariam a. Chr. LXXXI, ab ipso sumtum. Vid. Dodwell. Annal. Stat. §. 8; Suet. Dom. 2, 6, 13; Tac. Agr. 39 sq.; et Hist. IV, 85 sq.; Martial. II, 2; VIII, 26 al.; Stat. Silv. I, 1; IV, 1 al. —transcendes, ut apud Sen. Troad. 702, et Thyest. 912. —608. puer ex usu Romanorum dicitur. Cf. IV, 130, 454; Duker. ad Flor. II, 6, p. 296, et simil. loc. Martial. II, 2. —auricomo Batavo, Germanis, quibus, æque ac Gallis, crinis tam a natura, quam ab arte rutilus est; cf. IV, 202, et Tac. Germ. c. 4, ubi vid. Lips.

609. Cf. Suet. Dom. 1, ubi vid. Ern. et Tac. Hist. III, 69... 74. —culminis, templi, ut ap. Stat. Silv. III, 202; Claud. R. P. I, 68, et laud. Stil. II, 401. —610. Sacrilegas flammas, vid. Heyne Obss. ad Tibull. III, v, 11. —611. Mundus, totius universi compages, hic pro terra adcipitur, unde nostri mundi, Drak. Sed hanc ipsam ob causam præstiterit, cælum interpretari et longa, longinqua, sera, remota. Cf. mox v. 626, 627. —mundum pro cælo dici, observant Drak. ad XII, 336; Broukh. Vulp. et Heyne ad Tibull. III, iv, 18; Ill. Harles. ad Val. Fl. I, 246 (ipse suo voluit commercia mundo Jupiter, etc.), 563, et in Anthol. lat. poet. p. 9 et 164.

612, 613. Silius imitatur morem poetarum seculi Augustei, qui in Augusti gratiam de rebus ejus Parthicis Indicisque magnifice loquuntur; quorum tamen adulatio honestior est, quoniam Augustus arma certe contra Parthos paravit, eoque tantum iis metum incussit, ut signa militaria restituerent. De Domitiano ne hoc quidem constat. Cf. tamen Dio. Fragm. 49; Stat. Silv. IV, iii, 154 al. Dausq. mentionem facit nummi ap. Occonem, quo Domitianus Cos. V, et Parthus signa reddens cusus est.

614. Innuitur duplex triumphus de Cattis Dacisque, vid. Suet. c. 6; Stat. Silv. I, i, 7; ii, 180; iv, 89 sq.; Martial. VIII, 65. —currus triumphales, ut I, 616; VI, 546 (ubi vid. Heins. et Drak.); VII, 558; IX, 635. —615. Eoos de Indis et Parthis. —Baccho cedente, cf. XVII, 648; Herman. Mythol. Lyricorum, p. 262; et Virg. Æn. VI, 805.

616, 617. De Sarmatico bello vid. Suet. c. 6; Stat. Th. I, 19 al. Cf. var. lect.

618. Eloquentia iis quoque Romanis antecellet, qui ea maxime inclaruere, cf. Suet. c. 20. Minervæ filium se jactabat, teste Philostr. vit. Apoll. VII, 12; VIII, 10. Sapientia Palladi Jovique par dicitur Stat. Silv. I, i, 37 sq.; et Martial. VI, 10. —619. Studium ejus poeticum turpiter laudant multi v.c. Quintil. Inst. Or. IV; Proœm. et X, i, 91; Val. Fl. I, 12 sq. (ubi vid. Heins.); Tac. Hist. IV, extr. Plin. in Præf. Stat. Ach. I, 14. —huic sua Musæ Sacra ferent, poetæ in ejus honorem carmina scribent, vel tanquam fautor et princeps poetarum coletur. Sed proprie hæc intelligere, a reliqua adulatione vix abhorret. —620. melior lyra, etc., vincet ipsam Orphei Thracii lyram, quæ tamen fluviorum retardavit cursum, et montes silvasque secum duxit; cf. Hor. Od. I, xii, 7 sq., et a Drak. laudatum Occonis numisma XVII, cum duabus lyris.

622. Capitolium, incendio absumtum (v. 609), et a Vespasiano jam instauratum, (Suet. Vesp. 8; Tac. Hist. IV, 53) sed de cælo tactum iterum restituit. Vid. Suet. c. 5; Stat. Silv. I, 6, extr. IV, iii, 16. —623. Aurea Capitolia dixit exemplo Virg. Æn. VIII, 348, ubi vid. Heyne. —624. Hæc inprimis spectant ad splendida ingentiaque templa, quæ Flaviæ genti Jovique Custodi, in Capitolio, sacravit, vid. ad v. 595; Suet. c. 5; Tac. Hist. III, 74; Martial. IX, 4 (Addita quid Latio Flavia templa polo, etc.) et 35, ubi aliarum quoque ædium mentio fit. Cf. Virg. Æn. VIII, 99.

625. Comparant Virg. Æn. IX, 642, et Stat. Silv. I, i, 76. Statio et Martiali passim Deus, Jupiter, Tonans, dicitur. Vota Jovis personam dedecent. —dature, geniture, ut VII, 492. —626. Tarda senectam Hospitia excipient cæli, sero Dii senem in consortium recipient. Cf. Hor. Od. I, ii, 45 seq. Sed poeta iterum personæ, quam loquentem ipse induxit, inmemor fuisse videtur. Jupiter certe falsus fuit vates: nam Domitianus anno ætatis XLV occisus est. Nec Divos quoque dedit; sed unicum habuit filium. —627. Hospitia, ut XIII, 278. —solioque Q. Concedet, cedet, vel decedet, adsurget, honoris causa. —629. Post apotheosin, Cæsares eorumque liberi sidera nova fieri putabantur. Vid. Burm. ad Val. Fl. I, 19, et Ovid. Trist. V, ii, 52. Corona autem, vel caput radiatum divinitatis, sive consecrationis signum. Vid. Suet. Aug. 94; Flor. IV, 2; Plin. Paneg. c. 52, ubi vid. Schwarz. Lucan. VII, 458. Cf. Stat. Theb. I, 27 sq. —tempora, caput, nati, qui inmatura morte defunctus et consecratus est. Vid. Græv. et Ern. ad Suet. c. 3. Vocem nati pluraliter capiebat Dausq. qui Domitiano quoque filiam fuisse, Domitiam Longinam, cum Cell. et aliis putabat. Sed hanc potius uxorem ejus, ex Suet. Dom. c. 1 notam, fuisse, nec aliorum Domitiani liberorum mentionem facere Stat. Silv. I, i, 99 sq. aliosque, sed tantum patrem, filium, fratrem ac sororem memorare, jam monuit Drak. qui etiam h.l. exprimendum curavit nummum Domitiani, a Tristan. Comment. Hist. T. I, p. 348, illustratum, in quo filius stellatus conspicitur, orbique insidet, ut pater ap. Occonem, quem laudavit Dausq.

630. Cf. Liv. XXI, 36, 37, qui copiosius planiusque eadem memorat. —seriem al. ordinem. Vid. Burm. ad Val. Fl. II, 218; IV, 449. —633. humentia nive. —635. obvia forte contraria, adversa, cautibus, propter saxa aspera et abrupta; cf. VV. DD. ad Virg. Æ. III, 499. —rupes obvia cum cautibus, ad perpendiculum fere declivis; Lenz. Sed vid. var. lect.

638. Noctem operi jungunt, ut ap. Virg. Æn. VIII, 411, ne noctu quidem ab opere cessant. —coactis, densis, pluribus oneri submissis; vel incurvis, ut vertice coacto pinus, ap. Sen. Hippol. 1223.

640 sq. Montes nudari, exui, spoliari arboribus, ut contra amiciri iis et vestiri dicuntur. Vid. Burm. ad Val. Fl. III, 332. —Mireris Silium non fecisse mentionem rei multo mirabilioris, aceti, quo infuso ardens rupes refrixerit, et magis putrefacta sit: tota quoque hæc historia, propter silentium Polybii, difficultatem adgerendarum arborum, quæ in superioribus Alpium jugis frustra quæruntur, aliasque rationes, in dubium vocata est nuper a Matthiæ in Obss. ad Liv. lib. XXI, p. 40 sq. sed defensa a Boettigero in Ephemerid. Brunsvic. Lenz. —643. pondere, saxo, resoluto, diviso, vel putrefacto igni et infuso aceto; unde putris moles, montes igne exesi, πέτρα ψαφαρὰ, ap. Appian. b. Hannib. c. 4, quem vide et Liv. XXI, 37. —644. aperit regna Latini, ostendit Latium, et viam in hanc terram pandit. —646. Cf. Polyb. III, 60; et Liv. XXI, 38, 39. —Taurini in Italia Transpadana ad Alpium radices habitabant, eorumque urbs, Augusta Taurinorum, nunc Turinum vocatur et Pedemontii caput est. Plin. III, 17. —statuit tentoria, quinto vel sexto mense, postquam ex Hispania moverat, Alpibus die XV superatis. Vid. Appian. l.c. et Liv. XXI, 38 pr. Quanam parte Hannibal Alpes transierit, ne inter antiquos quidem scriptores constitit. Vide Liv. XXI, 38; Lips. Epist. ad Belgas Cent. I, Ep. 93; Opp. T. II, pag. 826 sqq., et Folard ad Polyb.