Cæruleis provecta vadis jam Dardana puppis
Tristia magnanimi portabat jussa Senatus,
Primoresque Patrum. Fabius, Tirynthia proles,
Ter centum memorabat avos, quos turbine Martis
5Abstulit una dies, quum Fors non æqua labori
Q. Fabius Maximus et L. Valerius Flaccus, legati Romanorum, in Sagunti portum invehuntur, et inde ab Hannibale repulsi Carthaginem petunt; 1-24.
Hac occasione usus, dux Pœnorum milites ad periculum sibi inminens propulsandum, urbem totis viribus obpugnandam, et bellum ipsis deinde Romanis inferendum exstimulat; 25-55.
Asbyte, Iarbæ, Gætulorum regis, filia, virgo fortissima venatuique adsueta, cum grege mulierum Pœnis auxilio venit; 56-88.
Hujus impetum fortiter reprimit Mopsus, Cretensis, sagittandi peritissimus, qui, magna prius edita hostium strage, in ipsam virginem inruit, et Harpen, ejus comitem, occidit; sed propter necem Dorylæ et Icari, filiorum suorum, animum despondet, dolorisque inpatientia e muro se præcipitat; 89-147.
Tum Theron, Herculis sacerdos, pugnæ succedens, clava sua magnam hostium multitudinem prosternit, ipsamque Asbyten, curru excussam, interficit, et caput, hastæ adfixum, ostentat; 148-205.
Cujus rei dolore et ira percitus Hannibal, virginis cædem vindicare parat, et Saguntini, ejus adspectu consternati, fugam capessunt; Theron autem, dum suos revocare et mœnibus hostem prohibere conatur, gladio per pectus adacto perit, ejusque corpus ter circa rogum Asbytes raptatur; 206-269.
Interim Senatus Carthaginiensium, adventu legatorum Rom. perculsus, frequens in curiam venit, et de responso iis reddendo consilia capit. Ibi Hannon et Gestar mutuis se verborum contumeliis lacerant. Ille, inveterato Hannibalis odio incensus, auctor est, ut superbia temeritasque juvenis merito castigetur; nec Romani, qui tantum virtute valeant, novo injustoque bello lacessantur; 270-326.
Hic vero, factioni Barcinæ, quæ apud milites plebemque plurimum gratia valebat, addictus, Hannonis oratioriem refellit, et ad bellum Romanis, duce Hannibale, fortissimo reique militaris peritissimo juvene, inferendum, Patribus animum incendit; 327-375.
Quibus orationibus habitis, Hannon res Saguntinis reddendas et Hannibalem Romanis dedendum censet: quæ sententia omnium fere, qui adsunt, indignationem movet. Fabius itaque, sinu effuso, bellum Pœnis indicit, et cum reliquis legatis Romam redit; 376-390.
Hæc dum Carthagine geruntur, Hannibal, aliquot populis, qui defecerant, repente obpressis, omnibus copiis Saguntum obpugnare perseverat, et lætus adcipit clipeum, aliaque arma, ab Hispanis sibi dono missa, in quibus præter alia origines et fata Carthaginis, singulari opera et artificio expressa, miratur; 391-456.
Saguntini jam unicam spem, in adventu classis Romanorum, qui tam procul erant, positam abjiciunt; et longa obsidione inopia omnium ita crescit, ut corticibus et frondibus arborum coriisque aqua mollitis famem tolerare cogantur; 457-474.
Hanc urbis fortunam commiseratur Hercules, ejus conditor, et clam Junone, noverca sua, Fidei auxilium inplorat, quæ, ejus precibus mota, fractum Saguntinorum animum adeo erigit, ut vel ultima experiri non recusent; 475-525.
Sed conatus Fidei non fugit Junonem, quæ præter opinionem prope urbem est, et extemplo Tisiphonen ab inferis evocat; 526-542.
Hæc Furia formam adspectu terribilem exuit, et in Tiburinæ, morte Murri viduatæ, speciem conversa, Saguntinos hortatur, ut, quum nihil jam spei reliquum sit, morte voluntaria æternum servitium effugiant; 543-579.
Tum petit tumulum, ex quo serpens prorepit, et ad mare contendit; 580-591.
Hoc prodigio perterriti Saguntini, Genios jam urbe excedere sibi persuadent, et Tisiphones ope ex desperatione in rabiem vertuntur; qua instincti, arma, vestes, aurum, et quidquid publicarum, vel privatarum rerum superest, in rogum ingentem, ad id raptim exstructum, conjiciunt; et deinde parentes seque invicem jugulant: quo facto, Hannibal urbem capit; et Furia ad inferos revertitur; 592-707.
Cæruleis provecta vadis jam Dardana puppis
Tristia magnanimi portabat jussa Senatus,
Primoresque Patrum. Fabius, Tirynthia proles,
Ter centum memorabat avos, quos turbine Martis
5Abstulit una dies, quum Fors non æqua labori
1. vadis, mari. Vid. ad I, 52. —Dardana ut I, 14. —2. Tristia cf. ad I, 147. —3. Primores Patrum, Fabium et Poplicolam. Priorem nominat etiam Flor. II, 6, 7, ubi vid. Duk. Sed Q. Bæbium Tampilum et P. Valerium Flaccum, qui a nostro Poplicola non diversus est, missos tradunt Cic. Phil. V, 10, et Liv. XXI, 6, qui c. 18 novæ legationis, cui Fabius interest, mentionem facit. —Tirynthia proles. Nam Fabius, auctor gentis Fabiæ, ex Herculis cum Vinduna, Evandri filia, concubitu natus dicitur. Conf. Vaill. Numism. Cons. Gent. Tab. VIII, et inf. VI, 627, 636; VII, 36, 44; VIII, 217; Plut. vit. Fab. M., Juven. VIII, 14; Ovid. Fast. II, 237, 375 sq. et ex Ponto III, 3, 99; Prop. IV, i, 26; ubi v. Intpp. —4. Conf. VI, 637 sq.; VII, 40 sq. et Perizon. Animadv. hist. c. 5, p. 194 sqq. Res vel tironibus nota ex Liv. II, 48 sq.; Dionys. IX, 22; Flor. I, 12; Ovid. Fast. II, 193 seq. —Ter centum, numero rotundo et poet. pro CCCVI, quot periisse omnes fere memorant. —turbine Martis, infelici pugna, ut passim. Vid. Ind. vortex pugnæ IV, 230. —5. Fors non æqua, iniqua, adversa, labori, conatui et virtuti. Conf. ad v. 364, et III, 2.
Huic comes æquato sociavit munere curas
Poplicola, ingentis Volesi Spartana propago.
Is, cultam referens insigni nomine plebem,
10Ausonios atavo ducebat consule fastus.
8. Poplicola, seu Publicola (v. V.L.) notum cognomen, quod P. Valerius, L. Bruti collega, in locum Tarquinii Collatini, primi Cos., subfectus, a populo colendo primus adceperat, quum fasces populo in concione submisisset, secures teste Plut. ab iis sustulisset, legemque de provocatione a Consulibus ad populum dedisset. Cf. Liv. II, 7 et 8; Flor. I, 9 (ubi vid. Duker. p. 80.); Dionys. L. V. Valerius noster, vir consularis, legatus ad Pœnum missus, propr. cognomen Flacci habuit, sed poeta ei longe nobilius majorum cognomen tribuit, ut inf. VI, 62, Atilius, M. Reguli filius, Sarranus dicitur, etsi idem, quod pater, nomen habuit: quod recte jam monuit Periz. Anidmadv. hist. c. 1, p. 24. Valerium Volesum, seu Volusum, P. Valerii Poplicolæ, prisci Cos., patrem, ex Sabinis oriundum, cum Tatio, Sabinorum rege, Romam venisse, refert Dionys. Halic. II, 46. Inde h.l. Spartana propago, quia Sabini originem ducunt a Spartanis, e quibus quosdam acerbis Lycurgi legibus ad patriam deserendam commotos, et cum Sabinis permixtos fuisse, idem Dionys. II, 49, 51, et Plut. Qu. Rom. 15, tradit; quod jam animadvertit Drak., qui etiam comparavit inf. XV, 546 Amyclæum nepotem, h. Claudium Neronem, quod Claudia quoque gens a Sabinis Romam translata, unde idem Nero VIII, 412; similiter Therapnæo (Spartano) a sanguine Clausi ortus dicitur.
9. Versus, qui nimio doctrinæ ostentandæ studio debetur. —10. Sensum huj. vers. non percepit Ern. qui eum ita interpretatur «in fastis Rom. post avum consul inscriptus, seu in annalibus Rom. illius nepos denominatus; quam formulam luculentius elatam vid. ap. Hor. Od. III, 4, 5.» atavo consule, uno ex majoribus, Valerio Publicola; Volesi f. et Bruti collega; atav. non propr. dicitur: nam Valerius noster non quinto, sed nono gradu primi Publicolæ domum contingebat. —fastus Ausonios, annales Rom. —ducebat, incipiebat, h. ejus nomen in principio fastorum inter primos Consules legebatur. Sic fere ducere orationem, causam, etc. dicitur. Durior videtur Schmid. explicatio «longam seriem majorum habebat, qui fuerant Consules.»
Hos ut depositis portum contingere velis
Adlatum Hannibali, consultaque ferre Senatus,
Jam medio seram bello poscentia pacem,
Ductorisque simul conceptas fœdere pœnas;
15Ocius armatas passim per litora turmas
Ostentare jubet minitantia signa, recensque
Perfusos clipeos, et tela rubentia cæde.
«Haud dictis nunc esse locum; strepere omnia, clamat,
Tyrrhenæ clangore tubæ, gemituque cadentum.
20Dum detur, relegant pontum, neu se addere clausis
Festinent: notum, quid cæde calentibus armis,
Quantum iræ liceat, motusve quid audeat ensis.»
11. Conf. Liv. XXI, 9. —depositis, deductis, contractis, velis, ἱστία στείλαντες, ut remis in portum ageretur navis. —14. conceptas, verbis conceptis inter pacis conditiones relatas.
18. strepere omnia clangore tubæ pro, clangorem tubæ ubivis strepere, resonare, ut ap. Virg. Æn. VI, 709. —19. tuba Tyrrhena, σάλπιγξ Τυῤῥηνὴ pro Τυῤῥηνικὴ, a Tyrrhenis, h. Tuscis, seu Etruscis, inventa. Conf. ad V, 12 sq., VIII, 488; Cerda ad Virg. Æn. VIII, 526; et Diodor. V, 40. —20. relegant pontum, ut simpl. legere æquora, etc. v. Bentl. ad Hor. Od. I, xxxiv, 5. —23. inhospita litora, quia ab iis repellebantur legati. —24. Converso petierunt remige, h. navi Carthaginem. Male πρύμναν κρουσάμενοι explicabat Scalig. ad Manil. V, 38; ut nautæ mutato situ, navem aversam in puppim inpulerint, non, ut antea, in proram. Hæc refutarunt a Drak. laudati Gronov. Obss. IV, 26; Scheffer. Mil. Nav. III, 4, et Salmas. Ep. 113 et 114. —Eodem modo Virg. Æn. XI, 713 conversas habenas pro equo dixit; Ern.
Hic alto Pœnus fundentem vela carinam
Incessens dextra; «Nostrum, pro Jupiter! inquit,
Nostrum ferre caput parat illa per æquora puppis.
Heu! cæcæ mentes, tumefactaque corda secundis!
Armatum Hannibalem pœnæ petit inpia tellus.
30Ne deposce, adero: dabitur tibi copia nostri
Ante exspectatum; portisque focisque timebis,
Quæ nunc externos defendis, Roma, Penates.
Tarpeios iterum scopulos præruptaque saxa
Scandatis licet, et celsam migretis in arcem,
3525. Egregia et adfectus plena oratio viri irati, suæque virtutis sibi conscii. —fundentem, solventem, expandentem. —26. Incessens dextra, persequens, h. dextram intendens ad navem, ut milites in eam oculos converterent; qui minantis et irati gestus est. —27. Nostrum ἐναργῶς repetitur, ut passim alia verba. Drak. laudat inf. v. 302, 531; XV, 362; Virg. Æn. VIII, 84; Lucan. I, 203; Stat. Th. III, 62; Heins. ad Claud. in Rufin. II, 402; Bentl. ad Horat. Od. III, xxiv, 25; et Gronov. Diatr. Stat. cap. 20.
29. pœnæ petit, ut mox deposce sc. in pœnam. Conf. ad I, 677. —Hannibalem δεινῶς pro me. Drakenb. comparat XII, 198; Virg. Æn. V, 194; Ovid. Met. VII, 11; Lucan. I, 202; Senec. Thyest. 180; ubi vid. Gronov.
31. Ante exspectatum, ut ap. Virg. Georg. III, 348 (ubi vid. Intpp.) et Ovid. Met. IV, 789; VIII, 5; Drak. —portisque, etc. Tuæ urbi timebis, o Roma, quæ nunc peregrinam Saguntum defendis.
33. Licet iterum in Capitolium, confugiatis, ut olim, quum Galli Senones in urbe essent; nullo tamen captivi auro vitam pensabitis, h. auro penso, ut tum temporis, redimetis, ut XII, 428; Confer ad lib. I, vers. 624.
Incensi dictis animi, et furor additus armis;
Conditur extemplo telorum nubibus æther,
Et densa resonant saxorum grandine turres.
Ardor agit, provecta queat dum cernere muros,
4036. furor additus, verba Virg. Æn. II, 355. —armis, armatis. —37. telorum nubibus, vid. ad I, 311.
39. Ardor agit, (ut ap. Virg. Æn. VII, 293.) incitat Pœnos, exercere M., ad obpugnationem strenue continuandam. —provecta sc. carina: quod verbum ex vers. seq. repetendum monent Drakenborch ad h.l. et Gronovius in Gustu ad Stat. Thebaid. lib. I, vers. 112.
Ipse autem incensas promissa piacula turmas
Flagitat, insignis nudato vulnere, ductor,
Ac repetens questus furibundo personat ore:
«Poscimur, o socii! Fabiusque e puppe catenas
45Ostentat, dominique vocat nos ira Senatus.
Si tædet cœpti, culpandave movimus arma,
41. Ipse Hannibal ab incensis militibus promissam flagitat ultionem, et vulnus, adverso femori in obpugnatione urbis inflictum, nudat, ut animi eorum benevolentiæ misericordiæque sensu adficiantur. —piacula, ultionem ducis sui pœnasque a Romanis petendas. —promissa, quod v. 36 satis innuitur. Et quis poetam ad annalium formulam et subtilitatem exiget? —Ernesti V. Cl. non persuasit mihi hanc explicationem: «Oratio Hannibalis, callida quadam ironia se ipsum fœderis rupti piaculum Romanis obferentis, atque ita, nudato insuper vulnere, quod nuper adceperat, milites ad odium Rom. suique commiserationem incitaturi, a Silio ficta est et nititur ipsis H. verbis v. 29, 31. Ergo promissa piacula, h.e. pœnam Romanis a se ipso promissam, milites flagitat, dum postulat ab iis, ut id promissum ipsi exsequantur, seque Romanis, ut hi volebant, tradant, quo pertinent verba seq. vss. 47, 48. Ut igitur milites acrius sentiant iniquitatem Hannibalis hostibus tradendi, irasque majores adversus Romanos concipiant (v. 54, 55.), his veluti τέχναις utitur, vulnus ostentans, virtutis suæ documentum, et Romanos victores adpellans.» —44. Orationem gravissimis adfectibus insurgere, ecquis est qui non sentiat? —Poscimur, poscor ad pœnam, ut flagitor. —catenas quasi ostentat, præclare, quoniam ducem ipsum in pœnam fœderis rupti deposcebat. —45. domini, dominici, dominantis, superbi, ut nostrum herrisch, gebieterisch, et κύριος pro κυριακός. Sic hasta, manus, mensa, terra domina, quibus obponuntur famulæ aquæ, manus etc. Confer ad I, 173; Heins. ad Ovid. Epist. II, 74; III, 100, et Fastor. I, 286. —vocat in jus, et ad rationem reddendam.
Nam cur, Eoi deductus origine Beli,
50Tot Libyæ populis, tot circumfusus Hiberis,
Servitium perferre negem? Rhœteius imo
Inperet æternum, et populis seclisque propaget
Regna ferox: nos jussa virum nutusque tremamus.»
Effundunt gemitus, atque omina tristia vertunt
5549. Eoi, orientalis regis, Beli. Conf. I, 73 et 87. —51. Rhœteius, Romanus. Vid. ad I, 115. —53. tremere aliquid, ut VIII, 60; XVI, 666. V. Burm. ad Val. Fl. V, 520; Heins. ad Claud. in Rufin. II, 125.
54. Nota est superstitio veterum, qui, quum aliquid mali omnis adcidisset, aut dictum esset, ejus eventum hostibus inprecari, et formula, omen Dii auertant, uti solebant. Cf. ad v. 377. Casaub. ad Theophr. περὶ δεισιδαιμ. p.m. 212; Heyne ad Tibull. III, iv, 1; ad Virg. Georg. III, 513, et, quos Drak. citavit, Daniel. proph. IV, 16, Ovid. Amor. III, ii, 16; Art. Am. III, 247; Met. VI, 212; Fast. III, 494; Broukh. ad Prop. III, vi, 20.
Discinctos inter Libyas populosque bilingues,
Marmaricis audax in bella Œnotria signis
Venerat Asbyte, proles Garamantis Iarbæ.
56. Ad Asbyten Silius transtulit multa ex iis, quæ de Camilla memorat Virg. Æn. VII, 803 sqq. et XI, 552 sqq. —Discincti propr. dicuntur, qui veste laxiore, aut fluente utuntur, et hinc, qui negligenter, molliter et luxuriose vivunt. Silio h.l. præivit Virgilius Æneid. VIII, 724; ubi Cel. Heyne dubitat, an is proprius Afrorum habitus fuerit. Sed inf. certe III, 236, Afris, etiam pugnantibus, sinus cingere inadsuetum fuisse, poeta memorat, et Liv. XXXIV, 11, Nomadum discinctus eques, ut Auson. Grat. Act. c. 14, discincta Carthago dicitur. —bilingues, ut ap. Virg. Æn. I, 661; δίγλωσσος, vel δίπτυχος γλῶσσα ap. Eurip. Troad. v. 286; german. zweyzüngig. Pœnus bisulcilingua ap. Plaut. Pœn. V, 2, 74. Alia exempla vid. ap. Drak. ad XVI, 157. —57. Marmarica, inter Cyrenaicam et Ægyptum, contra Cretam, hodie Barca. —58. Garamantis Iarbæ conf. ad I, 414 et seqq. et Virgilii Æneid. lib. IV. vers. 198 et seqq. quem locum Silius hic ante oculos habuit.
59. Medusæ pater erat Φόρκυν, al. Φόρκος et Φόρκυς, unde ipsa Phorcynis dicitur. Poeta autem, quod alii jam observarunt, h.l. expressit Lucan. IX, 624 seqq. quem vide, ut de Phorcydum et Gorgonum genere, nominibus et sede, quam poetæ antiquiores in extrema Occidente marisque Atlantici insula, seriores vero in terra continente Libyæ iis adsignant, Heyne ad Apollod. I, 2, p. 24 sq.; II, 4, p. 295, 305; et Comment. de Theog. Hesiodi, p. 142 sq. it. Cl. Hermanni Mythol. Hom. et Hes. p. 38 et 401. —antra Medusæ conf. X, 174; et Ovid. Met. IV, 771 sqq. —60. Macæ, οἱ Μάκαι, populus Syrticus. Conf. III, 275; IX, 11; Plin. V, 5. —Cinyphius, al. Cinyps, Κίνυφος et Κίνυψ, Libyæ fl., fertilibus, qui adjacent, agris celebratus, inter duas Syrtes per Macas in majorem Syrtin (il Golfo di Sidra) influit, et nunc Wadi-Quaham dicitur. Conf. III, 275: d’Anville Geogr. Anc. III, p. 71; Mémoires de l’Acad. des Inscr., T. XXVI, p. 78; Herodot. IV, 175 et 198. —61. Battiadas, Cyrenæos, ut III, 253, et Βαττιάδαι ap. Pind. Pyth. V, 73, et Callim. H. in Apoll. v. 96. Hinc et Callimachus passim Battiades dicitur, vel quia a Batto originem ducebat. V. Burm. ad Ovid. Amor. I, xv, 13. —iniquo sole, nimio æstu, ut ap. Virg. Æn. VII, 227. iniqua dicuntur ea omnia, quæ nimis, vel parva, vel magna sunt. Ager autem Cyrenarum, etsi in desertioribus Libyæ locis situs, propter fertilitatem, quam potissimum fontibus debet, prædicatur. Vid. Spanhem. ad Callim. H. in Apoll. v. 65. Ceterum Cyrene et mox Barce per πρόληψιν h.l. sed exemplo Virg. Æ. IV, 43 (ubi vid. Heyne) nominantur; nam Battus ejusque nepotes, harum urbium conditores, longo tempore post Iarbam vixere. Conf. ad I, 628, et VV. DD. ad Herodot. IV, 160.
Cui patrius Nasamon, æternumque arida Barce,
Cui nemora Autololum, atque infidæ litora Syrtis
Parebant, nullaque levis Gætulus habena.
65Atque is fundarat thalamos Tritonide nympha,
62. Nasamon vid. ad I, 408. —patrius, ejusdem patriæ, circa lucos Hammanis in Marmarica, quem vulgarem errorem geograph. notat Cellar. ad Curt. lib. IV, 7, 19. —Barce urbs mediterr. Cyrenaicæ, et etiamnunc caput regni Barcani, inde denominati, quod inter Ægyptum regnumque Tunetanum litori prætenditur. —arida cf. III, 251; Virg. Æ. IV, 42; Claud. bell. Gild. v. 160. Tota regio Barcana soli asperitate et siccitate sterilis, latrociniisque infesta est. —63. Autololes, populus Mauritaniæ Tingitanæ et Gætuliæ ad montem Atlantem oramque maris Atlantici. Cf. III, 306 seq., XI, 192, Plin. V, 1, 2. —infidæ, latrociniis et naufragiis infestæ. —64. Gætulus levis, agilis ad cursum et ad equos regendos nulla habena. Vid. ad I, 215. An levis est vagus et palans, more Nomadum, et habena h.l. imperium? Gætuli certe, ut verbis Sallust. Bell. Jug. c. 18 utar, neque moribus, neque lege aut imperio cujusquam regebantur: vagi, palantes, etc. Sed alterum magis h.l. convenit.
65. is, Iarbas, et mox regina Asbyte. —fundari et fulciri familia dicitur, uxore ducta liberisque ex ea susceptis, quibus mortuis δόμος ἡμιτελὴς Il. β, 701. Filii patrum σθένος, vel στύλοι οἴκων ap. Eurip. in Taur. v. 57; Troad. 570; al. conf. Burm. et Weitz. ad Val. Fl. I, 721; VI, 689; et quos Drak. laudat, Stat. Silv. IV, vii, 30; Auct. Octaviæ v. 532; Prop. IV, ii, 69; Appul. Met. VII, p. 136; ubi v. Pric. (et p. 350); Virg. Æn. XII, 59. —nympha Tritonide, h. Tritonidis paludis et fl. prope Syrtim minorem. Conf. Virg. Æn. IV, 198. Cellarius suspicabatur, Silium adlusisse ad Amazonidas Afras, quas circa hunc lacum habitasse tradit Diodor. III, 53. —66. proavum si proprie dixit poeta, vel proles v. 58 non filia, sed neptis est, vel avi materni pater innuitur, ut Asbyte tam paternum, quam maternum genus a Jove fingatur duxisse, quod ad summam ejus nobilitatem valeret.
Hæc ignara viri, vacuoque adsueta cubili,
Venatu et silvis primos defenderat annos:
70Non calathis mollita manus, operatave fuso,
68. Conf. Virg. Æn. VII, 805 sq. Pind. Pyth. IX, 33 seq. —ignara, expers, viri, ut ap. Hor. Epist. II, i, 132; ἄνδρα οὐ γινώσκω Luc. I, 34. Musæi locutionem γάμων ἀδίδακτος cf. D. Heins. —70. mollita, mollis facta, vel effeminata calathis flectendis, vel lana trahenda et facienda. Conf. Virg. l.c. —operari, operam dare, v.c. textis, Musis, sacris, etc. Cf. v. 674; Heyne ad Tibull. II, i, 65; iii, 36; Bentl. ad Horat. Od. III, xiv, 6. —71. Dictynna prop. Britomartis, Nympha et Dianæ socia, h.l. ipsa Diana. Vid. Heyne Exc. ad Virg. Cir. v. 200, et Spanhem. ad Callim. H. in Dian. v. 190, 197, 205. —planta, calcaribus, inpellere, ut p. fodere VI, 212; VII, 67; VIII, 556; Virg. Æn. VI, 882. —72. stravisse, ἀορίστως.
Quales Threiciæ Rhodopen Pangæaque lustrant
Saxosis nemora alta jugis, cursuque fatigant
75Hebrum innupta manus: spreti Ciconesque, Getæque,
73. Comparatio petita ex Virg. Æn. I, 316 sq. et XI, 659 sq. ipsa autem Thraciæ, cujus montes populique h.l. recensentur, descriptio ex ejusd. Georg. IV, 461 seqq. conf. inf. VIII, 428 seq. —Threiciæ (Θρηΐκιαι, ex forma Ion. Θρήϊξ pro Θρᾶξ) sc. virgines, vel Amazones, quæ cur Thraciæ dicantur, docet Heyne ad Virg. Æ. XI, 659. —74. cursuque fatigant v. Heyne ad Virg. Æn. VII, 807: fatigare, fatim agere, sæpius tractare, exercere, frequentare (vid. ad I, 63 et 675.) v.c. amnem remis, h. crebro movere silvas venatu, sæpius pererrare, ap. Virg. Æn. VIII, 94, et IX, 605; ad quæ loca vid. Heyne. Sic cursu Hebrum, maximum Thræciæ, quæ hiemis sedes est, flumen, glacie scil. adstrictum, fatigare significat, cursu eum frequenter transmittere. Conf. Hor. Epist. I, iii, 3, et, quos Lefeb. jam laudavit, Virg. Æn. XI, 660, Amazones flumina Thermodontis pulsant, et Martial. VII, 6, Et ungularum pulsibus calens Ister. Hæc ratio linguæ convenientior videtur, quam si cursu fatigare simpl. pro cursu vincere, superare, accipias. Conf. tamen Virg. Æn. V, 253, et inpr. Æn. I, 317 volucrem fuga prævertitur Hebrum, quæ lectio nostro forte loco firmari potest. Vid. ibi Heyne. —75. Hebrum... fatigant, Schmid. interpretatur campos Hebro adjacentes ut arare fluvium, et similia, quæ illustrat Burmannus ad Grat. Cyn. 314 —innupta manus: «Amazones cum contemtu virorum se tuentur.» Justin. loco class. II, 4. Ἀμαζόνας ἀντιανείρας Hom. Il. γ, 189; ζ, 186; Ernesti: sed Homerus alio sensu eas ita dicit; eo, quo Virg. Æneid. lib. I, 493, audetque viris concurrere virgo. —Spreti Ciconesque, etc. pro, quæ spernunt connubia et consuetudinem Thracum. —Cicones, Thraciæ populus prope Hebrum fl., qui nunc Marizza dicitur. —Getæ Thracibus adnumerantur exemplo Virg. Ge. III, 462 et IV, 463; ad quæ loca vid. Heyne et Voss. —76. domus conf. ad I, 572. —Rhesi domus v. Heyne ad Virg. Ge. IV, 461 et Æn. I, 469. —lunatis armis, h. peltis, scutis parvis, Amazonum inprimis, quæ formam mediæ, vel corniculatæ lunæ referebant. Cf. Virg. Æn. I, 490; XI, 663; Senec. Hippol. v. 400; Lips. Mil. Rom. III, 1 et 2, et loc. class., a Drak. adpositum, Quint. Cal. I, 146 sq.
Ergo habitu insignis patrio, religata fluentem
Hesperidum dono crinem, dextrumque feroci
Nuda latus Marti, ac fulgentem tegmine lævam
80Thermodontiaca munita in prælia pelta,
78. De Hesperidibus vid. ad I, 431. —donum Hesperidibus est aurea fascia, seu reticulum, ab Hesp. adceptum: poetam autem puto cogitasse de aureis pomis in hortis Hesperidum crescentibus, qui quum siti essent in finibus Mauretaniæ, obvia fictionis illius occasio fuit, inpr. Silio, qui his adlusionibus e longinquo repetitis delectatur; Ern. nodo omnino legendum putabat etiam Withof. —dextrum κατὰ latus, mammam, nuda Marti, ad pugnam, ut eo expeditius pugnaret. Cf. VV. DD. ad Virg. Æ. I, 492, et Heyne ad Æ. XI, 649; cujus explicatio nostro quoque loco comprobatur. —79. tegmine, pelta, quæ lævum latus tegebat. —80. Thermodontiaca, Amazonia. Vid. ll.cc. in var. lect. —81. Fumantem, ut VIII, 282. Cf. Virg. Ge. III, 107 et Hor. Od. I, i, 4.
Pars comitum bijugo curru, pars cætera dorso
Fertur equi; nec non Veneris jam fœdera passæ
Reginam cingunt: sed virgine densior ala est.
85Ipsa autem gregibus per longa mapalia lectos
Ante aciem ostentabat equos, tumuloque propinquo,
84. virgine densior ala est, quædam mulieres, quæ Asbyten comitabantur, etiam nuptæ erant, sed major pars virgines. Male intp. quidam «major pars virginum equo merebat.»
85. mapalia h.l. sunt forte vici et pagi, qui ex mapalibus constant, ut ap. Sallust. b. Jug. c. 18 et 46. De mapalibus, tuguriis Nomadum, Hamaxobiorum, quæ plaustris inponunt, v. Heyne ad Virg. Ge. III, 340, et Æn. I, 421. —longa, longinqua, remota. —87. Dum tumulum propinquum arci Sagunt. circumequitat, unde gyri efficiuntur: nam campum sequitur (ut apud Virg. Æn. II, 737, v. 629), qui in ipso campo progreditur eumque emetitur; Ern. Vid. var. lect.
Hanc, hasta toties intrantem mœnia, Mopsus
90Non tulit, et celsis senior Gortynia muris
Tela sonante fugat nervo, liquidasque per auras
Dirigit aligero letalia vulnera ferro.
Cres erat, ærisonis Curetum advectus ab antris,
Dictæos agitare puer levioribus annis
9590. Gortinia Tela, h. Cretica: nam Gortyna, seu Gortynæ (nunc Gurtina) urbs Cretæ (Candiæ) ex qua insula Mopsus Saguntum venerat. Conf. mox v. 101. Epitheton simpl. ornat, ut harundo Cydonea X, 261, et Dictæa XIII, 184; XV, 634. Cydon, vel Cydonia (hod. Canea) urbs, et Dicte mons Cretæ. Λύκτιον, seu Λύττιον ἀεμμα ap. Callim. H. in Apoll. v. 3; ubi vid. Spanhem. Poetæ a præstantiore aliquo genere epitheta repetere solent: Cretenses autem nobilissimi olim sagittarii fuere, quorum hinc ope Romani sæpius usi sunt, Cretaque abundabat canna, sagittis aptissima. —91. fugat, jacit, sonante nervo. λίγξε βιὸς, νευρὴ δὲ μέγ᾽ ἴαχεν, Hom. Il. δ, 125. —92. Dirigit vulnera, h. sagittam, vulneris infligendi causa, ut ap. Sen. Herc. Œt. v. 159; Virg. Æn. X, 140; XI, 654; XII, 490. Conf. ad I, 397. —aligero ferro, ut πτερόεντες ὀϊστοὶ, ἰὰ πτερόεντα. Conf. v. 95.
93. Curetum, de quibus vid. loc. class. Strab. X, p. 310, 326, al. p. 465 seq. Conf. Heyne ad Apollod. p. 15, 16. Spanhem ad Callim. H. in Jov. v. 2, 53. —antris, antro Dictæo. —ærisonis, χαλκοφώνοις, χαλκοκτύποις, propter Κνώσσια ὀρχήματα, vel πυῤῥίχην et ἐνόπλιον, quam saltationem armatam invenisse, et nato quoque Jove instituisse feruntur. Vid. Spanhem. l.c. —94. agitare saltus (propr. feras in iis v.c. ap. Virg. Æn. IX, 686) ut fatigare dixit Virg. Æn. IX, 605.
Ille vagam cælo demisit sæpe volucrem,
Ille procul campo linquentem retia cervum
Vulnere sistebat; rueretque inopina sub ictu
Ante fera incauto, quam sibila poneret arcus.
10096. Innuitur dexteritas et impetus, quo telum emittitur. Gron. Diatr. Stat. c. 16, v. 98 per hypallagen interpretatur: ante rueret fera incauta sub inopino ictu. Sed incautum h.l. et ap. Lucan. IV, 719 non modo eum dici, qui sibi non caveat, sed etiam, qui non caveatur, putant Barth. Adv. XXXV, 3, et Drak. ad h.l. ubi multis exemplis probat, plura adjectiva, quæ vim activam habeant, v.c. nescius, ignarus, dubius, incredulus, surdus, cæcus, infestus, passive, et contra ignotus, notus, suspectus, innocuus et alia active sumi. Conf. quos laudat VV. DD. ad Phædr. I, 11, et ad Gell. IX, 12; Gronov. ad Sen. Œd. v. 1; Boxhorn. ad Plaut. Rud. I, v, 17; Heins. ad Ovid. Met. VII, 672; Hottom. ad Cic. Verr. I, 7; Pric. ad Appul. Med. IX, p. 190; Æmil. Port. in Lex. Ion. Vid. Ἄκριτος et al. Add. Intpp. Tac. Ann. I, 50, et Cort. ad Sallust. b. Jug. c. 49, 5. —99. poneret, deponeret, finiret.
100. Nec ullus Cretensium Mopso tum arte jaculandi antecellebat. —101. Eois certet sagittis, de arte sagittandi contendat cum Orientalibus, forte Parthis. Cf. Virg. Æn. XII, 858, et Lucan. VIII, 300, 311.
Verum ut opum levior venatu extendere vitam
Abnuit, atque artæ res exegere per æquor,
Conjuge cum Meroe natisque inglorius hospes
105Intrarat miseram fato ducente Saguntum.
Coryti fratrum ex humeris calamique paterni
Pendebant, volucerque chalybs, Minoia tela.
Hic medius juvenum Massylæ gentis in agmen
Crebra Cydoneo fundebat spicula cornu.
102. levior opum, ut contra largus opum. —103. artæ res, ut angustæ ap. Hor. Od. II, x, 21. —104. inglorius ut ap. Virg. Æn. XI, 793 ubi v. Heyne.
106. Cozytus in Gloss. ap. Reines. Inscr. p. 106; θήκη δερματινὴ βέλων, adeoque pharetra, ut ubivis fere ap. poetas, etsi propr. arcuum, non sagittarum theca est, si fides habenda Schol. ad Hom. Od. φ, 54; Lutat. ad Stat. Th. IX, 730, et Serv. ad Virg. Æ. X, 169; ubi vid. Heyne in V.L. —fratrum, Dorylæ et Icari, filiorum Mopsi. Cf. v. 126 et 133 sq. —107. tela, arma, Minoia, Cretensia.
108. medius juvenum, inter filios. —Massylæ gentis conf. ad I, 101. —109. Cydoneo vid. ad v. 90, et conf. Virg. Ecl. X, 59, et Æ. XII, 858 ubi vid. Heyne.
Jam Garamum, audacemque Thyrum, pariterque ruentes
Gisgonem, levemque Bagam, indignumque sagittæ,
Inpubem malas, tam certæ obcurrere Lyxum
Fuderat, et plena tractabat bella pharetra.
Tum, vultum intendens telumque in virginis ora,
115111. levis penult. longa, propr. politus, λεῖος, non asper tactu; hinc mollis, tener, inberbis, inpubes. Cf. Tibull, I, viii, 31, et Hor. Od. II, ii, 6, ubi vid. Jani. Drak. putat, Bagam fingi inpilem, qui barbam sibi vellat exemplo mollium virorum, quod et Cæsarem aliosque fecisse constat. —112. et Lyxum, inpubem κατὰ malas, ideoque indignum occurrere (græce pro, ut, vel qui occurreret) sagittæ tam certæ, cujus ictus tam certus erat, quæ non fallebat et aberrabat, adeoque digna erat, quæ virum fortiorem majoremque natu interimeret. Cf. Virg. Æn. XI, 767; Hor. Od. I, xii, 23 al. ἰοὺς ἀφύκτους adpellat Sophocl. Phil. 105. Vid. Valcknar. ad Eurip. Hipp. p. 317. —113. Fuderat humi, pro straverat, ut ap. Virg. Æ. I, 193, κέχυνται Hom. Il. ε, 141. —114. vultum intendens, τιτυσκόμενος D. Heins. —vultum intendens telumque ut ap. Virg. Æn. V, 508. —115. per vota vocabat ut votis, et in vota ap. Virg. Ge. I, 42. et Æ. V, 234, ubi v. Heyne. Frustra invocabat opem Jovis, ab ipso contemti, quoniam Cretam, natale hujus Dei solum, deseruerat. Conf. v. 141. Ita Cell. et Dausq. quem... nescio quare... nihil h.l. vidisse pulabat N. Heins. ad Ov. Met. XIII, 707. Nil potius vidit Barth. Adv. VI, 25, ubi intelligit Jovem desertum Hannibali ejusque militiæ, ut sæpe temeratus dicitur violato foedere; per vota non grata, quia puella erat Asbyte, et Jupiter magnus mulierum amator.
Namque ut fatiferos converti prospicit arcus,
Obposito procul insidiis Nasamonias Harpe
Corpore præripuit letum, calamumque volantem,
Dum clamat, patulo excipiens tramisit hiatu,
120Et primæ ferrum a tergo videre sorores.
At comitis frendens casu labentia virgo
Membra levat, parvaque oculos jam luce natantes
Inrorat lacrimis, totisque adnisa doloris
Viribus intorquet letalem in mœnia cornum.
125Illa volans humerum rapido transverberat ictu
Conantis Dorylæ, junctis jam cornibus arcus,
Et ducti spatium nervi complente sagitta,
116. converti scil. in Asbyten. —117. Cf. XIII, 657. —insidiis, ictui clandestino Mopsi. —Nasamontas, vid. V.L. et ad I, 408. —118. letum reginæ intentatum præripuit, telum suo corpore recipiens.
121. virgo, Asbyte. —122. oculos natantes, dubio motu fluctuantes, modo labentes, modo iterum se aperientes, ut dormitantium ebriorum et moribundorum oculi esse solent. Cf. VV. DD. ad Virg. Ge. IV, 496, et Æn. IV, 691 (oculis errantibus Quæsivit lucem); V, 856; Ov. Met. V, 71, et Fast. VI, 673; Stat. Th. II, 638. —123. totisque adnisa, etc. Drak. Conf. inf. v. 627; V, 325; Virg. Æ. IX, 744, et Ovid. Met. V, 32, 33. —124. cornus, hasta, ut alia quoque belli instrumenta ex corno, quæ arbor bellis adcommoda dicitur: Claud. R. P. II, 107. Vid. Virg. Ge. II, 447.
126. Conf. Virg. Æ. IX, 622 sq. et inpr. XI, 859 seq. Hom. Il. δ, 122 seq. —Conantis excutere in ventos, h. qui in eo jam erat, ut sagittam emitteret. Similiter intento jam arcu occiditur Cleades VII, 659. —127. complere et implere artis sagittatoriæ vocabula esse docent a Drak. laudati Savar. ad Sidon. Apollin. I, 2, eoque præeunte Cerda ad Virg. Æn. XI, 860. —ducti vid. V.L. —128. resoluto, sublato, pollice relaxante nervum, quem adstrinxerat.
Tum subitum in vulnus præceps devolvitur altis
130Aggeribus muri, juxtaque cadentia membra
Effusi versa calami fluxere pharetra.
Exclamat paribus frater vicinus in armis
Icarus, ulciscique parat lacrimabile fatum:
Atque illum, raptim promentem in prælia telum,
135Hannibal excussi prævertit turbine saxi.
129. in vulnus devolvitur conf. Virg. Æn. X, 488, ubi vid. Heyne. —131. Sagittæ ex pharetra, quum de muro decideret, versa effluxere. —fluere et defluere, decidere. Vid. si tanti est, N. Heins. et Ind.
132. paribus in armis, pariter armatus, ut in ferro, in Tyriis, in Cois, in hasta, vel in toga laxa esse; Drak. laudat IV, 380; Virg. Æ. V, 550, Appul. Met, III, p. 46; Val. Flacc. I, 641; V, 463; Stat. Th. IV, 221; Salmas. ad Pollion. Tyrann. XXX, 32; Gronov. in Gustu ad Stat. Achill. I, 558; Broukh. ad Prop. IV, ii, 28, et ad Tibull. I, ix, 70, et II, iii, 78; ubi cf. Heyne. —134. Atque pro atqui positum videtur, ut in periodorum initiis et transitionibus, ap. Cic. Arch. 7; Phil. III, 9, et Catil. III, 2; ap. Terent. Andr. I, iii, 20; v, 65; IV, i, 16, et ap. Plaut. Cas. II, vi, 12, et Bacch. I, i, 53; V, ii, 68; nisi potius his locis cum Cl. Schellero in Lex. atqui legendum censeas, ut et ap. Virg. Æ. VI, 162. —promentem ex pharetra. —135. turbine saxi, ut ap. Virg. Æn. XII, 531. Vid. Heyne.
137. remisit, reddidit tela, nondum depromta.
At pater in gemino natorum funere Mopsus
Conreptos arcus ter moesta movit ab ira:
140Ter cecidit dextra, et notas dolor abstulit artes.
Pœnitet heu! sero, dulces liquisse penates,
Adreptoque avide, quo concidis, Icare, saxo,
Postquam ævum senior percussaque pectora frustra
Sentit, et, ut tantos compescat morte dolores,
145Nil opis in dextra, vastæ se culmine turris
138. Eximia suavitas et δεινότης horum versuum, qui summum amoris paterni adfectum animique perturbationem spirant. Sed præivit Virg. Æn. VI, 32 seq. ubi vid. Heyne. —139. ab ira, ira motus. Vid. Ind. et si tanti est, Drak. ad XI, 246; ubi præter alios laudat Gronov. ad Liv. XXIV, 30; XXVI, 1. —140. notas artes v. sup. v. 96 sq.
141. penates, patriam, Cretam. —Apta nunc patriæ cogitatio: si in patria mansissem, filios non perdidissem; sed absonum videtur, quemquam, ut sibi ipse mortem consciscat, saxum adhibere: ergo ad doloris perturbationem, et mortis adcelerandæ cupiditatem Mopsi consilium referendum est; Ern. —147. explicat, extendit, in longum porrigit.
Dum cadit externo Gortynius advena bello,
Jam nova molitus stimulato milite Theron,
150Alcidæ templi custos aræque sacerdos,
Non exspectatum Tyriis effuderat agmen,
Et fera miscebat reserata prælia porta.
Atque illi non hasta manu, non vertice cassis,
Sed fisus latis humeris et mole juventæ
155Agmina vastabat clava, nihil indigus ensis.
148. Cf. Virg. Æn. X, 317 seq. (ubi vid. Heyne) et Hom. Il. η, 136 sq. Gortynius advena Mopsus Cretensis vid. ad v. 90. —150. Sacerdotes pugnantibus quoque intersunt, ut V, 175 sq. et ap. Virg. Æn. X, 637, et XI, 768, ubi vid. Heyne. —custos, minister, antistes, sacra curans, ut v. 237, et ap. Virg. Æ. VIII, 270; coll. Macrob. Sat. III, 6. —151. Non exspectatum Tyriis, (h. Pœnis) junge et conf. X, 301. —effuderat, catervatim emiserat, ut ap. Virg. Æn. VII, 522. Proprie agmina effundunt se, vel effunduntur, ἐκχύονται, ἐκχέονται, seu ἐπιχύονται Hom. Il. θ, 158; ubi v. Schol. π, 295; Od. θ, 515, al. h. instar fluvii et torrentis cum impetu ruunt, ut IV, 520 sq. et XII, 185. Conf. Ind. et loca a Drak. congesta. Sic et simpliciter fundi, seu fundere se VI, 572, 648; Val. Fl. I, 610; II, 662.
153. Imitat. Hom. Il. η, 140. —154. mole juventæ, h. corporis juvenilis. Cf. Virg. Æ. V, 430 sq. —155. Theron, qui Herculis sacerdos est, ejus quoque arma gerit, ut Aventinus, Herculis filius, ap. Virg. Æn. VII, 655 sqq. quem locum Silius imitatione expressit. —155. clava etiam omnino heroes utuntur, quibus poeta insignes et Herculeas vires tribuunt. Comparant Hom. Il. η, 141; Virg. Æ. X, 318; Stat. Th. XI, 45.
Exuviæ capiti inpositæ tegimenque leonis
Terribilem adtollunt excelso vertice rictum.
Centum angues idem Lernæaque monstra gerebat
In clipeo, et sectis geminam serpentibus Hydram.
160Ille Jubam, Thapsumque patrem, clarumque Micipsam
Nomine avi, Maurumque Sacen, a mœnibus actos
Palantesque fuga præceps ad litora cursu
Egerat, atque una spumabant æquora dextra.
156. Utebatur rictu leonis pro galea, ut alii aliarum ferarum exuviis. Cf. IV, 559; V, 132; VIII, 493; Stat. Th. VII., 276, et Virg. Æ. VII, 666 sq. ubi vid. Heyne. Pelle autem ferina cingebatur, more barbarorum et heroum. Conf. VII, 288; VIII, 523, 570; Virg. Æn. II, 722; V, 37; VIII, 553; Hom. Il. κ, 23, 29, 326, al. vid. ad I, 415, et Burm. ad Val. Fl. I, 34. —tegimen leonis nihil differt ab exuviis. Conf. VV. DD. ad Virg. Æ. I, 275, 323; VII, 666.
158. Verba Virg. Æn. VII, 657, 658. De forma clipei v. ad I, 407. In numero autem anguium capitumque quæ tribuuntur hydræ L., quam Silius tribus loquendi formis designat, veteres variare, satis notum est. Vid. Heyne ad Virg. l.c. et ad Apoll. II, v, 2, p. 345; Heins. ad Ovid. Met. IX, 70; Schol. et VV. ad Hesiod. Theog. v. 312, et quos Drak. laudat, Tristan. Comment. hist. T. II, p. 301, et Spanhem. de V, et P. N. Diss. III, p. 233 sq. —159. geminam, quia uno capite reciso duo renascebantur.
162. Palantes fuga Egerat, ut IV, 571, et ap. Virg. Æ. V, 265; XI, 734. —163. æquora, h.l. vel campus, vel mare.
Nec contentus Idi leto, letoque Cothonis,
165Marmaridæ nec cæde Rothi, nec cæde Jugurthæ,
Asbytes currum et radiantis tegmina lænæ
Poscebat votis, gemmataque lumina peltæ,
Atque in belligera versabat virgine mentem.
Quem ruere ut telo vidit regina cruento,
170Obliquos detorquet equos, lævumque per orbem
Fallaci gyro campum secat, ac, velut ales,
Adverso rapitur sinuata per æquora curru.
Dumque ea se ex oculis aufert, atque ocior Euro,
Incita pulveream campo trahit ungula nubem,
175166. læva radians est splendens auro intertexto, ut sup. v. 79 fulgens tegmine læva, et ap. Val. Fl. III, 98 stellantia tegmina; Ern. —lænæ, χλαίνης, radiantis, purpureæ, ut Tyrio ardebat murice læna ap. Virg. Æn. IV, 262. —167. lumina, pulchritudinem et splendorem v.c. clipei ut mox v. 211 et ap. Claud. Cons. Prob. el Ol. v. 95; vel ferri ap. Val. Fl. III, 100; ubi vid. Burm. —lumina peltæ, splendidam, fulgentem peltam. —gemmata lumina peltæ, peltam gemmis fulgentem, in margine vel ὀμφαλῷ, umbilico.
170. Lævam in partem equos flectit, ut hoc fallaci gyro ictum Theronis effugeret, simulque lævam pelta tectam, et dextram ad tela in hostem conjicienda expeditam haberet. Conf. Virg. Æn. X, 885 ibique Heyne. —171. secare campum, æthera, viam, τέμνειν ὁδὸν, τρίβον, κέλευθον, ἀέρα, θάλασσαν, formæ loquendi a sulcis agrorum petitæ. —velut ales, celeriter, rapitur per æquora sinuata, per campum, quem sinuosis flexibus percurrit. Ita campus sinuatur ap. Tac. Ann. II, 16.
174. pulveream nubem, ut et νέφος et ὁμίχλη κονίης ap. Hom. Conf. ad I, 311.
Hic cecidere Lycus, Thamyrisque, et nobile nomen
Eurydamas, clari deductum stirpe parentis,
Qui thalamos ausus quondam sperare superbos,
180Heu demens! Ithacique torum, sed enim arte pudica
Fallacis toties revoluto stamine telæ
Deceptus, mersum pelago jactarat Ulixem:
Ast Ithacus vero ficta pro morte loquacem
Adfecit leto, tædæque ad funera versæ.
185Gens extrema viri campis deletur Iberis
Eurydamas Nomados dextra; superinstrepit ater,
178. Eurydamas ille, a quo noster originem ducit, unus ex procis Penelopes erat, quorum principes Antinous et Eurymachus notiores sunt: unde Dausq. hunc Eurydamanta ex stirpe Eurymachi fuisse suspicatur. Sed Eurydamantis quoque mentionem facit Hom. Od. ς, 296 et, quem locum a Drak. jam notatum video, Od. χ, 283; ubi Ulyssis manu periisse traditur. —parentis, cujusdam ex majoribus. —180. Ithaci, Ithacii Ulyssis, ut ap. Virg. Æ. II, 104 et 128. Cf. ad I, 14, et App. —arte, quæ notissima est ex Hom. Od. β, 93 seqq. et τ, 149. —pudica, pudicæ Penelopes. —181. Fallacis toties telæ, quæ toties procorum spes fallebat. —revoluto, retexto. Cf. ad I, 115; Heins. ad Ovid. Metam. II, 654, et VV. DD. ad Prop. IV, vii (al. 8.), 51. —182. Id tamen non nisi de Eurymacho memoratur Homer. Od. β, 182 sqq. —Quum non sit credibile, lectionem bis depravatam fuisse, existimo Silium memoria lapsum Eurydamantem pro Eurymacho, de cuius cæde vid. Odyss. χ, 81 seqq., posuisse; Ern. —184. tædæque ad funeta versæ, faces nuptiales in sepulcrales mutatæ, h. in ipso nuptiarum adparatu occisus est. Conf. XIII, 547.
185. Gens extrema, h. ultima proles, soboles, progenies, γένος (ut ap. Virg. Æn. X, 228; XI, 305 et aliis locis, quæ tam in Ind. quam a Drak. ad h.l. et a Gronov. ad Sen. Hippol. 900 laudantur) adeoque ultimus ex posteris viri, Eurydamantis illius, ab Ulysse interemti, campis Iberis, in Hispania. —186. Nomados, Asbytes, Afræ.
Jamque aderat remeans virgo, inter prælia postquam
Distringi Therona videt, sævamque bipennem
190Perlibrans mediæ fronti, spolium inde superbum
Herculeasque tibi exuvias, Dictynna, vovebat.
Nec segnis Theron tantæ spe laudis in ipsos
Adversus consurgit equos, villosaque fulvi
Ingerit objectans trepidantibus ora leonis.
195Adtoniti terrore novo rictuque minaci
Quadrupedes jactant resupino pondere currum.
Tum saltu Asbyten conantem linquere pugnas
Occupat, incussa gemina inter tempora clava,
Ferventesque rotas turbataque frena pavore
200Disjecto spargit conlisa per ossa cerebro,
189. bipennem, quam Camillæ etiam tribuit Virg. Æn. XI, 651. —191. Herculeasque exuvias, h. leonis, quales gerebat Hercules. Conf. v. 150 et 156. —Dictynna vid. ad v. 71.
198. Occupat, prævenit, antevertit, vel obprimit. —199. turbata frena, frena equorum turbatorum, adtonitorum.
Necdum iræ positæ: celsa nam figitur hasta
Spectandum caput; id gestent ante agmina Pœnum
205Inperat, et propere currus ad mœnia vertant,
Hæc cæcus fati, divumque abeunte favore,
Vicino Theron edebat prælia leto.
Namque aderat toto ore ferens iramque minasque
Hannibal, et cæsam Asbyten, fixique tropæum
210Infandum capitis furiata mente dolebat.
Ac simul ærati radiavit luminis umbo,
Et concussa procul membris velocibus arma
Letiferum intonuere, fugam perculsa repente
206. cæcus, ignarus, fati, mortis sibi imminentis. —divumque abeunte favore: Comparant Virg. Æn. VII, 584, et Stat. Th. II, 540. —207. Vicino, ipsi instante.
210. furiata mente, ut ap. Virg. Æ. II, 407.
211. umbo ærati luminis, h. clipeus, bractea ærea inductus et fulgurans. Conf. ad v. 167. —214. agmina Saguntinorum, qui cum Therone eruperant.
Sicut agit levibus per sera crepuscula pennis
E pastu volucres ad nota cubilia Vesper;
Aut, ubi Cecropius formidine nubis aquosæ
Sparsa super flores examina tollit Hymettos,
Ad dulces ceras, et odori corticis antra
220Mellis apes gravidæ properant, densoque volatu
Raucum connexæ glomerant ad limina murmur.
Præcipitat metus adtonitos, cæcique feruntur.
Heu blandum cæli lumen! tantone cavetur
Mors reditura metu, nascentique addita fata?
215. Conf. Virg. Ge. IV, 434. —217. Comparant Hom. Il. β, 87 sqq. π, 259 seq. Add. Virg. Æn. I, 430 sq. VI, 707 sq. et Apollon. I, 879 sq. —Cecropius, mons Atticæ, qui cum dilectu ponitur. —217. formidine nubis aquosæ conf. VV. DD. ad Virg. Ge. IV, 166 et 191 seqq. —218. tollit, propr. aves se tollunt ex monte. —219. corticis vid. Intpp. Virg. Ge. II, 453, et IV, 33. —antra, alvearia, caveas. —221. Conf. Virg. Ge. IV, 257.
222. feruntur, φέρονται, fugiunt. —223. Poeta h.l. ex Stoicorum disciplina, qua imbutus mortem sibi ipse tædio vitæ adceleravit, de stulto vitæ amore et fato philosophatur. Cf. XIII, 883 seq. et Virg. Æn. XII, 646. —Heu blandum cæli lumen ut XVI, 73, conf. Virg. Æn. III, 600; VI, 363. —224. reditura, συνθετὸν ἀντὶ ἁπλοῦ, pro ventura, (quam metus et fuga non remorantur) D. Heins. refrag. Dausq. qui hæc habet: «Mors fugacium istarum oculis obversabatur, advenerat, jam fugitant: verum (certior paratiorque per fugam et metum) reventura est.» —fata, fatum, μοῖρα, mors addita nascenti, cuivis homini, dum nascitur, jam destinata, ut III, 134, 135, et ap. Manil. IV, 16, a Barth. Adv. VI, 25 citatum: Nascentes morimur, finisque ab origine pendet. Conf. Clark. ad Hom. Odyss. δ, 208, et Spanhem. ad Callim. H. in Lav. Pall. v. 104.
Consilium damnant, portaque atque aggere tuto
Erupisse gemunt: retinet vix agmina Theron,
Interdumque manu, interdum clamore minisque,
«State, viri: meus ille hostis: mihi gloria magnæ,
State, venit pugnæ! muro tectisque Sagunti
230Hac abigam Pœnos dextra: spectacula tantum
Ferte, viri: vel, si cunctos metas acer in urbem,
228. Cum ipso animi fervore incalescit oratio, et homini conturbato auxiliumque præsentissimum efflagitanti egregie convenit. Cf. Val. Fl. VI, 29, et inf. V, 636 sq.
At Pœnus rapido præceps ad mœnia cursu,
Dum pavitant trepidi rerum fessique salutis,
235Tendebat: stat primam urbem murosque patentes
Postposita cæde et dilata invadere pugna.
Id postquam Herculeæ custos videt inpiger aræ,
Emicat, et velox formidine prævenit hostem.
Gliscit Elissæo violentior ira tyranno.
240234. trepidi rerum, ut ap. Liv. XXXVI, 31, et Virg. Æ. XII, 589; ubi vid. Heyne, et ad Æn. I, 178, 462, conf. inf. XII, 13. Similiter fessi salutis sc. defendendæ causa. —fessi rerum ap. Virg. Æ. I, 178. —fessi bellique viæque ap. Stat. Th. III, 398. —235. stat scil. consilium, seu sententia, ut III, 68; VI, 510, et ap. Virg. Æn., II, 750; XII, 678.
237. Herculeæ custos aræ, Theron. cf. v. 150. —238. Emicat, prosilit, et subito se ostentat.
239. Gliscit, crescit, augetur, ira, ut ap. Virg. Æn. XII, 9; ubi vid. Heyne, et Burm. ad Val. Fl. II, 278. —Elissæo tyranno Hannibali, Pœnorum duci vid. ad I, 81.
240. bone janitor ironice, ut ap. comicos bone vir, bone custos, bona libertas, Drak. qui conf. I, 342; VIII, 269; XI, 570; Stat. Th. II, 460; Add. Ter. Andr. III, v, 10; Cic. Rosc. Am. 2, et Verr. V, 6; Virg. Æn. XI, 344. Theron autem ad portam urbis stabat.
Nec plura effari sinit ira, rotatque coruscum
Mucronem: sed contortum prior impete vasto
Daunius huic robur juvenis jacit; arma fragore
245Icta gravi raucum gemuere, alteque resultant
Ære inlisa cavo nodosæ pondera clavæ.
At viduus teli, et frustrato proditus ictu,
Pernici velox cursu rapit incita membra,
Et celeri fugiens perlustrat mœnia planta.
250244. Daunius juvenis, Theron: nam Saguntini ab Ardeatibus, quorum rex olim Daunus fuisse dicitur, originem trahunt. Vid. ad I, 291 seq. —huic, in hunc Hannibalem. —robur, clavam. conf. v. 155 et mox 246; Virg. Æn. VIII, 220. —245. alteque resultant, etc. pro vulgari, clava resilit ab ære cavo, hoc est, clipeo, ut ap. Virgilium Æneid. lib. III, vers. 286.
247. viduus teli ut III, 601; XII, 370, et Lucret. V, 841. —prodere, decipere, deserere, rem sibi creditam destituere; unde ictus prodit, quum non perficit, quod intendebat is, qui inferebat. Ita N. Heins. et Drak. ad XVI, 621; ubi id firmant ex V, 571; XV, 712; XVI, 433; XVII, 138, 450; Virg. Æn. XII, 42, et al. conf. Heins. ad Ovid. Fast. III, 113; IV, 715, et. Met. XII, 596; Gronov. Obss. III, 20; Muncker ad Hygin. fab. CCL. et Gesner in Thess. —248. Luxuriantis ingenii verba.
Conclamant matres, celsoque e culmine muri
Lamentis vox mixta sonat: nunc nomine noto
Adpellant, seras fesso nunc pandere portas
Posse volunt: quatit hortantum præcordia terror,
255Ne simul adcipiant ingentem mœnibus hostem.
Incutit umbonem fesso, adsultatque ruenti
Pœnus, et ostentans spectantem e mœnibus urbem,
«I, miseram Asbyten leto solare propinquo.»
Hæc dicens, jugulo optantis dimittere vitam
260Infestum condit mucronem, ac regia lætus
Quadrupedes spolia abreptos a mœnibus ipsis,
251. Cf. Virgilium Æneid. lib. XI, v. 77 sqq. 891 sq. Feminæ viros pugnantes e muris prospectant, prisco more, satis noto vel ex Homero Il. γ, 141 seq. 383. Confer Burmannum ad Valerium Flaccum, lib. VI, vers. 484.
256. umbo, ὀμφαλὸς ἀσπίδος, quo hostes propellebantur. —257. urbem, cives, ut πόλις, Ἄργος, Ἑλλὰς, etc. Conf. Cl. Facius ad Eurip. Orest. v. 46. —258. solare, ejus cædem expia; vel eo, quod te tam cito visura sit in locis inferis.
260. regia Quadrupedes spolia, equos currumque Asbytes, quos Theron ad urbem duci jusserat sup. v. 205.
At Nomadum furibunda cohors miserabile humandi
265Deproperat munus, tumulique adjungit honorem,
Et rapto cineres ter circum corpore lustrat.
Hinc letale viri robur tegimenque tremendum
264. Nomadum, Afrarum, cohors, exercitus Asbytes. —265. Deproperat, σπεύδει, properanter perficit. —honorem tumulique ut ap Virg. Æ. V, 58; X, 493. —266. rapto corpore Theronis circum cineres Asbytes ter, ut ap. Hom. Iliad. ω, 14 sqq. et Virg. Æn. I, 483. —lustrat, circumit, ut in lustratione fieri solebat.
267. De Theronis clava et exuviis leonis cf. v. 50, 155, 244.
Pœnorum interea quîs rerum summa potestas,
Consultant bello super, et quæ dicta ferantur
Ausoniæ a populis, oratorumque minaci
Adventu trepidant: movet hinc fœdusque, fidesque,
Et testes Superi, jurataque pacta parentum;
275Hinc popularis amor cœptantis magna juventæ;
Et sperare juvat belli meliora: sed olim
Ductorem infestans odiis gentilibus Hannon,
Sic adeo increpitat studia incautumque favorem:
«Cuncta quidem, Patres, (neque enim cohibere minantum
280270. Confer Liv. XXI, 18. —275. juventæ, Hannibalis. —276. Hanno, qui jam olim censuerat, Hannibalem militari disciplina non imbuendum, nedum in Hispaniam mittendum esse, nunc auctor est, ut Romanis dedatur. cf. Liv. XXI, 3 et 9 sqq. Idem odium in H. expromit inf. IV, 770 seqq. et XI, 542 sq. Duæ factiones, in quas senatus Carthag. divisus erat, Barcina et Hannonis, satis notæ sunt vel ex Livio, XXI, 2 sqq. —278. Juvenes comparent Liv. XXI, 10, ut intelligant, quantum poeta ab historico scriptore differat. —studia et favorem, quo Barcina factio Hannibalem amplectebatur, ut v. 275 amor c. m. j. —279 sqq. Recte conferunt Virg. Æ. XI, 344, 350.
Haud tamen abstiterim, mortem licet arma propinquent.
Testabor Superos, et cælo nota relinquam,
Quæ postrema salus rerum patriæque reposcit.
Nec nunc obsessa demum et fumante Sagunto
285Hæc serus vates Hannon canit: anxia rupi
Pectora; ne castris innutriretur et armis
Exitiale caput, monui, et, dum vita, monebo,
Ingenitum noscens virus, flatusque paternos;
Ut, qui stelligero speculatur sidera cælo,
290281. propinquent ut ap. Virg. Æn. X, 254; ubi vid. Heyne.
282. cælo, diis, nota reliniquam, silentio prætermittam (ut ap. Cic. Verr. III, 44, et Provinc. 3.) —283. Quæ, etc. Silius expressit Maroniana Æn. XI, 343 seq. «Rem nulli obscuram, nostræ nec vocis egentem... Quid fortuna ferat populi», etc.
284. Cf. Liv. XXI, 3 et 10. —288. virus, propr. vis odoris, seu saporis et vini, h.l. animi vis, æstus, vehementia. Conf. IX, 476 et XI, 560. —flatus, arrogantiam, elatos spiritus, ut tumor, (vid. Ind. hh. vv.) et φύσημα, φυσίωσις, (2 Cor. XII, 20; ubi vid. Intpp.) ὄγκος, οἴδημα, οἰδαίνειν, Apollon. III, 383; πνοαὶ Euripid. Phœniss. 457. Conf. Burm. ad Val. Fl. III, 631, et Intpp. ad Virg. Æn. XI, 346. —289. Præclara comparatio, cui fere similem legimus I, 687 sq. Sed ab adfectu et indole æstuantis animi, qui impetum suum sequi, neque ornatum sectari solet, aliena videri potest.
Consedit solio, rerumque invasit habenas.
Ergo armis fœdus, fasque omne abrumpitur armis:
Oppida quassantur, longeque in mœnia nostra
295Æneadum adrectæ mentes, disjectaque pax est.
Exagitant Manes juvenem furiæque paternæ,
292. Invidiam Hannibali conciliaturus, regiam dicit potestatem adfectare; Cellar.
293. fasque omne abrumpitur armis ut ap. Virg. Æ. III, 55; ubi vid. Heyne. —296 sq. Furorem Hannibali et insanam cæcamque bellandi cupiditatem injiciunt Manes, etc. Cf. I, 78 sq., 101 et 119 sq. —296. furiæ, bellandi furor, vel ira in Romanos. Cf. ad I, 32.
An nunc ille, novi cæcus caligine regni,
300Externas arces quatit? haud Tirynthia tecta,
(Sic propria luat hoc pœna, nec misceat urbis
299. novi cæcus caligine regni, ut XIV, 89. —Vir doctus in Algem. litt. Zeit. a. 1796, n. 139, p. 276, emend. Heu, nunc ille, novi cæcus c. regni, E. a. quatiens, Tirynthia tecta, etc. ut congruant verba Liv. XXI, 10. «Juvenem, flagrantem cupidine regni ad exercitus misistis... Saguntum vestri circumsident exercitus, unde arcentur fœdere: mox Carthaginem circumsidebunt Romanæ legiones.» Withof. conj. «Haud nunc ille, novi c. c. regni, E. a. quatit, haud T. tecta, sed (propria luat... Fata suis) nunc hoc, hoc inquam t.m., etc.» Ernesti tuetur vulgatam lect. «Exagitant manes Massylaque vates. Annuit. Ille novi c. c. r. E. a. q. ut T. tecta, sic propria... Fata suis: nunc hoc, etc.» hoc sensu: adnuit, sequitur Hannibal furorem, quo manes paterni, funesta sacra, et ira Deorum eum exagitant: sed quemadmodum propria novi regni libidine motus Saguntum vexat, ita etiam fas est, ut eam libidinem propria pœna luat; iniquum autem, ut pœnam, quam ipse meruit, in Carthaginem convertat. At quis poetæ tam scabram obtrudet orationem? —302. hoc in tempore N. Heins. adcipit, ut in tempore tali VII, 228, et XII, 311. —303. Ut sup. I, 270.
Lavimus Hennæas animoso sanguine valles,
305Et vix conducto produximus arma Lacone.
Nos ratibus laceris Scyllæa replevimus antra,
Classibus et refluo spectavimus æquore raptis
304. Campos Siciliæ (ubi princeps b. Punici I, theatrum fuit) milites nostri animosi sanguine suo inbuerunt. Hæc cladium olim adceptarum commemoratio spectat ad Pœnos a novo bello absterrendos. —Hennæas vid. ad I, 93. —305. produximus arma, bellum duximus, traximus. —Lacone, Xanthippo. Cf. VI, 301 sq.
306. Hæc spectant ad pugnas navales, quibus victi sunt Pœni in freto Siculo, in quo Scylla et contra eam Charybdis, quæ naves refluo æquore raptas suisque vorticibus in gyrum tractas absorbet, et fractas earum partes ad litus Tauromenitanum, quod inde Copria, Κοπρια, dicebatur, evomit. cf. inf. ad XIV, 254 sqq. Lucan. IV, 455, et Hom. Od. μ, 73 seqq. de Scylla et Charybdi Heyne ad Virg. Æ. III, 420 sq. et Hermanni Mythol. Hom. et Hes. p. 373 sq. de ipsa vero re Polyb. I, 21, 23, 24, 25, 28, 60, 61, et Flor. II, 2, 36. —antra, κοῖλον σπέος, ἐνθα δ᾽ ἐνὶ Σκύλλη ναίει, etc. Hom. Od. μ, 84 sq. 93 sq. —spelunca ap. Virg. Æn. III, 424. —307. spectavimus tantum, non malum etiam depulimus, Dausq. perperam. Ipsum potius Hannonem his præliis interfuisse putabat Drak. coll. V, 322 sq. Ne hoc quidem necessarium existimem, quia Hannon oratoris partes agit, et fortunæ civium suorum particeps est. Sed conf. v. 322. Verba classibus raptis ad ferreas manus et corvos, quibus classis Pœnorum a Romanis, Duillio duce, tam dilata, quam dilacerata sit, male refert Dausq. cui Charybdis indoles parum nota fuisse videtur, quam multis poetarum locis citra necessitatem declarat Drak.
309. Æstuantis animi adfectu abreptus ipsum Hannibalem, tanquam præsentem, adloquitur. —pectus inane Deorum, religionis fœderumque contemtor.
Ægates, Libyæque procul fluitantia membra.
Quo ruis? et patriæ exitio tibi nomina quæris?
Scilicet immensæ, visis juvenalibus armis,
Subsident Alpes! subsidet mole nivali
Alpibus æquatum adtollens caput Apenninus!
315Sed campos fac, vane, dari; num gentibus istis
Mortales animi? aut ferro flammave fatiscunt?
Haud tibi Neritia cernes cum prole laborem.
Pubescit castris miles, galeaque teruntur
310. Ægates, h. cladem, ad has insulas adceptam. conf. I, 34. —membra Libyæ, corpora Pœnorum e Libya. Sed. vid. V.L. Membra Libyæ egregie classem adpellat, in qua Carthaginis vis omnis et robur consistebat, N. Heins. Ita vocat Pœnos, in classe militantes, Drak. qui male provocat ad I, 670; nam cives reipubl. quidem, tanquam corporis, non terræ membra dici solent.
312. Acerba irrisione perstringit audax juvenis consilium, Alpes et Apenninum transeundi. —Scilicet, num utique subsident Alpes? Sed præstat, puto, ironice et cum vi dictum adcipere, ut ap. Virg. Æn. IV, 379; Hor. Od. III, v, 25; Cic. Sull. 24; freylich, es versteht sich! Hinc notas exclam., non interrog. posui. —313. mole niuali, etc. ut ap. Virg. Æn. XII, 703. —subsidet, decrescet quasi, et se submittet, ut expeditius sit iter tuum.
315. Sed fac, campos et in iis pugnandi facultatem tibi dari, montibus superatis, num Romanos timidi humilisque animi esse putas? —316. Mortalis, oppos. τοῦ divinus, egregius; vel, qualis mortalium esse solet; vel ejus, qui vinci potest. conf. mox v. 338. —fatiscere, lassescere, fatigari, hinc debilitari, vi, cui impar sis, cedere.
317. Cernes tibi non cum Saguntinis rem esse. —Neritia proles, Saguntini, coloni a Zacyntho aliisque insulis, quibus Ulysses imperabat, deducti. Cf. I, 290 seq. Neritos, Ithacæ mons et vicina maris Ionii insula. Vid. VV.DD. ad Virg. Æn. III, 271; Strab. X, p. 312 seq. Hom. Il. β, 632; Ovid. Metam. XIII, 712, 318, 319; Comparant IV, 425 seq. X, 64 seq. Virg. Æn. X, 324.
Nec requies ævi nota, exsanguesque merendo
Stant prima inter signa senes, letumque lacessunt.
Ipse ego Romanas perfosso corpore turmas
Tela intorquentes conrepta e vulnere vidi;
Vidi animos mortesque virum, decorisque furorem.
325Si bello absistis, nec te victoribus obfers,
320. ævi, senectutis, requies et otium a bello ac negotiis non nota Romanis res est. —exsangues merendo, militiæ laboribus fracti et debilitati. —321. letum lacessunt, mortem ultro adeunt, se ei obferunt. Vid. Heyne ad Virg. Æn. X, 10. —322. Ipse ego vidi, cum emphasi, ut v. 340, et ap. Stat. Silv. V, ii, 113; Drak. —323. Tela e corpore suo tracta, quum alia deficerent, in hostem mittentes vidi. —324. decoris, του κλέους, gloriæ furorem. Vid. ad I, 32.
Gestar ad hæc: namque inpatiens asperque coquebat
Jamdudum inmites iras, mediamque loquentis
Bis conatus erat turbando abrumpere vocem:
330«Concilione, inquit, Libyæ, Tyrioque Senatu,
Pro Superi! Ausonius miles sedet? armaque tantum
Haud dum sumta viro? nam cetera non latet hostis.
327. Turni exemplum Drancem refutantis ap. Virg. Æn. XI, 376 seqq. sequutus est poeta: Livius XXI, 11; aliique historici non definiunt, quinam Hannoni nominatim contradixerint; Ern. —Gestar, aliquis ex Barcina factione, quæ apud milites plebemque plurimum valebat. Ipsum nomen a poeta effictum. —asper, τραχὺς, iratus. —coquere iram eleganter pro lente parare eam, ut v. 540; VII, 404; πέπτειν, seu πέσσειν χόλον Hom. Il. δ, 513; πέσσειν κήδεα μυρία Il. ω, 639. Contra dolor, vel ira decoqui, h. defervescere, deflagrare dicitur ut χόλον καταπέπτειν Hom. Il. α, 81; ubi v. Schol. et Kœppen Drak. laudat Claud. in Eutrop. II, 350; Isean. bell. Troj. III, 131, et Gronov. Diatr. Stat. c. 14. Hinc etiam coquere consilia, bellum, extrema cœpta, pro parare et clam moliri, inf. X, 430; XVI, 3; et ap. Liv. III, 36; VIII, 3; XL, 11. Exquisitius vero ipsa ira nos coquere, h. vexare dicitur, ut IV, 538; XIV, 103, et Virg. Æ. VII, 345; ubi vid. Heyne. Ratio harum locutionum in eo quærenda, quod gravis ira acerrimum motum ebullientis sanguinis, et in primis oleosarum ejus partium, a quibus bilis in jecore secernitur, excitat, quo fit, ut bilis largius ex jecinore effluat. Vid. inf. ad v. 626; in V.L., Platner’s Briefe ein. Arztes über d. menschl. Körper, T. II, p. 460. et Jani ad Hor. I, xiii, 4. —330. Num concilio nostro Romanus interest, qui tantum non arma cepit? nam quoad ceterea, alioquin hostis speciem satis manifestam præbet Hannon. τά γὰρ ἄλλα ἐχθρός οὐ λανθάνει ὤν; quæ solemnis Græcorum locutio. D. Heins.
Nunc geminas Alpes, Apenninumque minatur,
Nunc freta Sicaniæ, et Scyllæi litoris undas;
335Nec procul est, quin jam Manes umbrasque pavescat
Dardanias: tanta adcumulat præconia leto
Vulneribusque virum, ac tollit sub sidera gentem.
Mortalem, mihi crede, licet formidine turpi
Frigida corda tremant, mortalem sumimus hostem.
340Vidi ego, quum, geminas artis post terga catenis
Evinctus palmas, vulgo traheretur ovante,
Carceris in tenebras, spes et fiducia gentis
Regulus Hectoreæ: vidi, quum robore pendens,
Hesperiam cruce sublimis spectaret ab alta.
333. geminas Alpes Dausq. perperam exponit fissas ab Hannibale, quasi duas ex unis factas: sed melius N. Heins. et Drak. Alpes ipsas et Pyrenen, ut ap. Sidon. Apoll. V, 593, et binæ A. ap. Prudent. Pass. Laurent. v. 38. —335. Nec multum abest, quin Romanos etiam occisos pertimescat. —336. adcumulat præconia leto, ut ap. Ovid. Fast. II, 122.
338. Mortalem... hostem: cf. sup. v. 316; Virg. Æn. X, 375; Hom. Il. π, 622; φ, 568, 569. Gestar oratoria arte singula fere Hannonis argumenta adsertaque refellit, et iisdem sæpe verbis utitur. —340 seq. Hæc obponit iis, quæ Hannon v. 322 seq. dixerat, et vim virtutemque hostium non magnopere extimescendam esse, probat ex eo, quod Pœni Regulum, summum Romanorum ducem, captivum duxerint. —342. gentis Hectoreæ, Trojanæ, et hinc Romanæ, ab illa oriundæ. —343, 344. Vide notas Argum. Lib. VI, subnexas.
Nec vero terrent puerilia protenus ora
Sub galea et pressæ properata casside malæ.
Indole non adeo segni sumus! adspice; turmæ
Quot Libycæ certant annos anteire labore,
Et nudis bellantur equis! ipse, adspice, ductor,
350Quum primam tenero vocem proferret ab ore,
Jam bella et lituos, ac flammis urere gentem
Jurabat Phrygiam, atque animo patria arma movebat.
345. Refutat et irridet verba Hannonis sup. v. 18 seq. —346. properata, ante justam militaremque ætatem sumta.
348. annos anteire labore plus laboris et ante, quam ætas patiatur, suscipere. Drak. conf. IV, 426; Stat. Theb. XI, 34, et Silv. V, ii, 13 seq. —349. nudis, infrenatis, equis. Vid. ad I, 215. —forte etiam, sine stragulis. Conf. inf. XVII, 64, 65. —Conf. I, 78 sq. et XIII, 744 seq. ubi tamen decimo ætatis anno Hannibal jurasse dicitur, ut nono Liv. XXI, 1; Polyb. II, 1; III, 11 al. —350. primo ab ævo inf. v. 428. —352. patria arma, bellum adversus Romanos, quod pater jam meditabatur, animo movebat. Conf. ad VII, 586.