DE CAESVRIS

Caesura sollemnis est penthemimeres, ut 39; 42; 43; 44; 47; 50 etc., saepe adiuta hepthemimere ut 34; 35; 36; 37; 38 etc. Haec sola invenitur 40; 128; 148; 198; 377; 453; 460; 463; 464; 467; 479; 482; 514; 526; 529; 602; 603; 629; 631; 633; 642; 708; 724; 731; 737; 743; 746; 748; 786; 791; 822; 849; 856; 868 (188; 447; 490; 521; 564; 632; 848); cfr. Schmidt p. 55. Versum caesura carentem 175 iam correxerunt codices deteriores.

Elisiones in ipsa caesura (?) 521; 564.

Monosyllabum ante caesuram penth. habes 146; 446; (447;) 467; [490;] [632;] 636; 858; [441; 458; 472; 478; 492; 523; 582; 839; 848]; duo monosyllaba 154; 169; 174; 179; 454; 553; 581; 621; 760; 823; 825; 827; 840; 872; [188; 848].


DE ELISIONIBVS ET HIATV

In 600 trimetris eliduntur syllabae

breves ante longas, ut 44; 110; 113; 117 etc., in summa 65;

breves ante breves 49; 119; 121; 140; 161; 165; 196; 244; 269; 406; 446; 447; 493; 549; 557; 561; 564; 754; 756; 759; 783; 842 = 22;

mediae ante longas 159; 179; 188; 244; 251; 261; 266; 379; 387; 424; 427; 441; 455; 457; 460; 465; 467; 472; 521; 544; 557; 593; 601; 607; 612; 630; 636 (ter); 640; 707; 728; 750; 790; 847; 859; 865; 869; 876 = 39;

mediae ante breves 178; 435; 540 = 3;

longae ante longas: 36; 103; 104; 110; 129; [133;] 135; 152; 158; 199; 242; 249; 267; 379; 386; 422; 463; 488; 495; 562; 575; 622; 638; 705; 781; 805; 857 = 26; inter quae exempla sunt voces anapaesticae 463; 632; 705; 781; iambica (Nero) 249; quibus accedunt arrosi cretici 104; 158; 495 et choriambus 267; cfr. Schmidt p. 22.

Monosyllabum ne ante vocalem brevem exstat 870; nusquam alibi nec monosyllabum nec longa syllaba cum brevi conglutinatur. Schmidt p. 25

Elisiones hae obviam se dant plerumque in arsibus prima, quarta, quinta, in thesi altera, raro in arsialtera (134; 169; 443; 635; 754; 802), tertia (564; 705), in thesi tertia (521; 564; 705), quarta (121; 493; 870), quinta (49; 110; 165; 244; 426; 429; 474; 549; 561; 624; 639; 703 in particula atque, praeterea 467), nusquam in thesi prima aut in pede sexto.

Bis in eodem versu syllabae coalescunt 104; 196; 244; 379; 474; 493; 557; 564; 638; 705; 805; ter 110; 636.

Aphaereseos exempla in verbo est habes 27, inter quae bis in v. 458, in es 694; 748

In mutatione personarum elisio fit 457 (Ag. 793), in caesura 521; 564.

In canticis eliduntur syllabae

breves ante longas 6; 7 (bis); 8; 9; 23; 25; 29; 85; 99b; (298); 337; (350 in codd.) 353; 356; 763; 884; 921 (bis); 934; 961; 968; 974; 978;

breves ante breves 19; 322; 649; (779; 916;)

mediae ante longas 14; 766; 926; 952; 966;

mediae ante breves 22;

longae ante longas 12; 27.

Fere onmes deprehenduntur in pede primo aut tertio, tres tantum (9; 22; 322) in altero, una in quarto versus 298, de quo dubitatur.

Bis eliditur 7; 921.

Aphaeresis in est 9; 201; 301; 944; 946; 969; 979; in es 358; 964.

Hiatus, quem codices exhibent, in trimetris 173; 516 (cfr. Herc. 1284 Thy. 302; 1021 Herc. Oet. 1201; 1402; Ackermann p. 354) emendandus videtur, in media anapaestorum parte alia versuum distributione loco removendus. Inter singulos canticorum versus in hac editione libertatem illam habes 4; 16; 17; 21; 88; 98; 206; 323; 334; 336; 362; 370; 374; 658; 668; 685; 686; 778; 813b; 897; 907; 936; 969; 976; 978; syllabam et hiantem et brevem in fine 17; 334; 936 (Ag. 79; 646); cfr. Schmidt p. 64; Hoche p. 44.


PROSODIACA

mihĭ 570; 901; 905; 917; 932; mihī 150; tibĭ 482; 771; sibĭ 925; nisĭ 101; egŏ 649; 654.

cernō 727; 907, quaesō 80, restō 71, virgō 297, fundarō 532, perpetuū 548, at cupidŏ 426.

modŏ 37; 84; 118; 120; 168; 205; 206; 764; 766; 892; at modō 273. Cfr. Schmidt p. 30; K. Hartenberger, De o finali apud poetas latinos ab Ennio usque ad Iuvenalem, Bonnae 1911, p. 65.

Claudi 38; Lucreti 302; imperi 483; 601; 790; ingeni 152; consilii 447; petīt (?) 422.

temerĕ 246; 440; 553; 577; 784; 793; 847; tabĕ 512;

ădice 125; sŭbicit 827; cfr. Schmidt p. 16.

hўmenaeus 146; expulĕrunt (-erant codd. meliores) 294.





Frommannsche Buchdruckerei (Hermann Pohle) in Jena—5040