<meta content="OpenOffice.org 2.0 (Win32)" name="GENERATOR"/> <meta content="20060221;15580097" name="CREATED"/> <meta content="Christos Alexandridis" name="CHANGEDBY"/> <meta content="20060221;16082971" name="CHANGED"/> <link href="pgepub.css" rel="stylesheet" type="text/css"/> <meta name="generator" content="Ebookmaker 0.14.2 by Project Gutenberg"/> </head> <body dir="LTR" xml:lang="el-GR" class="x-ebookmaker x-ebookmaker-2"><div class="pgmonospaced"><br/>ακονισμένα κ’ έτοιμα τα όπλα της για μάχη. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Τα χέρια τους πισθάγκωνα δέσετ’ αμέσως Σκύθαι! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Ε, σεις! γυναίκες σύμμαχοι! εβγήτε από κείθε! <br/> αυγολαχανοφασουλομανάβισσες! [τρεχάτε!] <br/> Σκορσοχατζηξενοδοχοφουρνάρισσες! [ελάτε!] <br/> δεν θα μαλλιοτραβήσετε;... <br/> και δεν θα κοπανίσετε; <br/> δεν θα καταξεσχίσετε;... <br/> και δεν θα σκυλλοβρίσετε;... <br/> δεν θα ξετσιπωθήτε; <br/>(Αι γυναίκες εξορμώσιν εκτός των τειχών και συμπλέκονται <br/>με τους Τοξότας, οίτινες τρέπονται εις φυγήν. Η Λυσιστράτη <br/>ηπιώτερον και θριαμβευτικώς προς τας γυναίκας:) <br/> Αρκεί, αρκεί, σταθήτε! <br/>Γυρίστε πίσω· στον εχθρό τα όπλα πάλι δότε. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Αλλοίμονο! τι συφορά μού πάθανε οι Τοξόται! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Τι νόμισες; με δουλικά λοιπόν πως πολεμάς, <br/>ή με χωρίς παλληκαριά μας πέρασες εμάς; <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Πολλή, μα τον Απόλλωνα, και η παλληκαριά σας, <br/>και μάλιστα σαν βρίσκεται και κάπελας κοντά σας. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ <br/> Τι τόσα λόγια χάνεις, <br/>και με τις όχεντρες αυτές κουβέντες τώρα πιάνεις, <br/> Επίτροπε της χώρας; <br/>Δεν ξέρεις πως μας κάνανε λουτρό προ λίγης ώρας <br/>στα ρουχαλάκια μας, χωρίς και μ’ αλυσσίβας σκόνη; <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ (προς τον Χορόν Γερόντων) <br/>Βρε κουτεντέ! το χέρι του δεν πρέπει αν σηκώνη <br/>ο άνθρωπος αυθαίρετα στον άλλον κατ’ επάνω· <br/>σαν το σηκώνης, τούμπανα τα μάτια θα σου κάνω. <br/>Κακό δεν κάνω κανενός· φρόνιμα θα καθήσω, <br/>σαν κοριτσάκι· ούτε κλωνί αχύρου θα κινήσω,-- <br/> ενόσω δεν θελήση <br/>κανείς, σαν τη σφηγκοφωλιά να ρθή να μ’ ερεθίση. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ <br/> Ω Ζευ! έχουμε τάχα χρεία, <br/> από αυτά τα κνώδαλα τ’ αχρεία; <br/>(Στον Πρόβούλο) <br/> Κανείς να υποφέρη δεν μπορεί <br/> αυτό το πράμα το βαρύ. <br/> Λοιπόν να εξετάσουμε τι φτιάσανε, <br/>γιτι’ ήλθανε το φρούριο του Κραναού[30] κ’ επιάσανε, <br/>την άβατη Ακρόπολι, την πέτρα τη μεγάλη <br/>και τον ναό τον Ιερό. Εξέτασε και πάλι-- <br/> και μη πεισθής, <br/>κι όλα τα μέσα που μπορείς, να μεταχειρισθείς. <br/> Γιατί ντροπή θα πάθουμε, <br/>εάν δεν εξετάσουμε τι τρέχει και δεν μάθουμε. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Και, μα το Δία, βέβαια· σεις πρώτες θα μου πήτε <br/>τι τάχα στην Ακρόπολι γυρεύατε να μπήτε <br/>και με μοχλούς την κλείσατε; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Το χρήμα να κρατήσουμε <br/> σωστό, να μην αφήσουμε <br/>για χρήματα στον πόλεμο το αίμα σας να χύνετε. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Θαρρείτε για τα χρήματα ο πόλεμος πως γίνεται; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Και γι’ άλλους λόγους γίνεται αυτό το ανακάτωμα: <br/>Για να μπορεί ο Πείσανδρος,[31] και όλα τ’ άλλα άτομα <br/>που την αρχήν βυζαίνουνε, να βρίσκουν ευκαιρίες <br/>για κλέψιμο, ανοίγοντες στον τόπο φασαρίες. <br/>Ας κάμουν ό, τι θέλουνε και ό, τι τους αρέσει· <br/>να βγάλη χρήμα από δω κανείς δεν θα μπορέση. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Και τι θα κάμης; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Το ρωτάς; τι άλλο δα θα πράξουμε, <br/> παρά να το φυλάξουμε; <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Συ φύλακας στης πόλεως τα χρήματα θα γίνης; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Μπα! δύσκολο το κρίνεις; <br/>Μήπως εμείς δεν είμαστε και φύλακες συνάμα <br/>για του σπιτιού τα χρήματα; <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Δεν είν’ το ίδιο πράμα. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Δεν είν’ το ίδιο πράμα; <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Ναι, μ’ αυτό θα πολεμήσουμε. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Μα και γι’ αυτό τον πόλεμο να γίνη δεν θ’ αφήσουμε. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Την πόλι πώς θα σώσουμε; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Εμείς θα σας γλυτώσουμε. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Σεις, λέει; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Βέβαια εμείς. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Σαν δύσκολο πολύ. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Μα κι αν δεν θέλης, θα σωθής. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Η γλώσσα σου μιλεί <br/>πολύ κακά. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Αγανακτείς; μα θα το κατορθώσουμε. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Άδικο, μα τη Δήμητρα! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Α, πρέπει να σας σώσουμε. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Κι αν ίσως δεν θελήσω; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Να κ’ ένας λόγος πλειότερος το ζήτημα να λύσω. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Αλλά κι αν πρέπ’ ειρήνη <br/> πόλεμος να γίνη, <br/>πώς βγήκατε τη γνώμη σας να δώσετε στη χώρα; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Θα σου τα πούμε τώρα. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Θα κλάψης· λέγε γρήγορα. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Άκου λοιπόν και στάσου, <br/>και μη μας τα παρακουνάς μπροστά μας τα ξερά σου. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Να τα κρατήσω δεν μπορώ· με πιάνουνε κ’ εξάψεις <br/>απ’ το θυμό μου. <br/> <br/>Α΄ ΓΥΝΗ <br/> Ε, λοιπόν περισσότερο θα κλάψης. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ (προς την Α΄ Γυναίκα) <br/>Πες το αυτό καλήτερα, γρηά, στον εαυτό σου. <br/>(Στη Λυσιστράτη) <br/>Για έλα τώρα, λέγε μας εσύ το σχέδιό σου. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Αυτό κ’ εγώ έχω σκοπό, <br/> το σχέδιό μου να σου ειπώ. <br/>Εμείς αυτόν τον πόλεμο, [που τρώει την Ελλάδα], <br/>πρώτες τον ανεχθήκαμε με τόση φρονιμάδα, <br/> κι απ’ τον καιρό που αρχίσατε, <br/>ούτε και να γκρινιάσουμε καθόλου μας αφήσατε· <br/>μα μολονότι είμαστε και δυσαρεστημένες, <br/> κ’ εμέναμε κλεισμένες <br/> στα σπίτια μας, πολλές φορές <br/> σε υποθέσεις σοβαρές <br/>να παίρνετε απόφασι πολύ κακή ακούσαμε. <br/> Κατόπιν σας ρωτούσαμε-- <br/>με γέλιο και με λύπη μας μεσ’ την ψυχή κορυφή: <br/>- «Τι αποφάσισ’ η Βουλή στη στήλη32 να γραφή <br/>για την ειρήνη σήμερα;» - «Είν’ αλλουνού δουλειά» <br/>μου ’λεγε ο άνδρας μου. «Σκασμός!» Δεν έβγαζα μιλιά! <br/> <br/>Α΄ ΓΥΝΗ <br/>Α, να κρατήσω σιωπή ποτέ δεν θα μπορούσα. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Θα ’σκουζες, αν δεν σώπαινες. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Γι’ αυτό κ’ εγώ σιωπούσα. <br/>Και όταν εμαθαίναμε που ’χατε ξαναβγάλη <br/>απόφασι χειρότερη, ρωτούσαμε και πάλι: <br/>-«Μα πώς τα καταφέρατε με τόση κουταμάρα;» <br/>Κ’ εκείνος, μ’ ένα βλέμμα του που σ’ έπιανε τρομάρα, <br/>αν δεν καθήσω, μου ’λεγε, μονάχα με τη ρόκα μου <br/> θα μού ’σπαζε την κόκα μου. <br/>Ο πόλεμος είνε δουλειά και σκέψις ανδρική. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Ω, μα το Δία, στά λεγε καλά. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Ακούς εκεί, <br/> μου τά ’λεγε καλά! <br/>πως τάχα--όταν σκέπτεσθε και σεις χωρίς μυαλά, <br/> πρέπει να σας αφίνουμε <br/> και γνώμες να μη δίνουμε; <br/> και όταν μια φορά <br/>στο δρόμο σας ακούσαμε να λέτε φανερά <br/> πως άνδρας μεσ’ στη χώρα <br/> δεν απομένει τώρα, <br/>κι ο άλλος είπε: «ναι, κανείς, μα το θεό»,--σκεφθήκαμε, <br/>και οι γυναίκες γρήγορα μαζύ εσυναχθήκαμε <br/>και την Ελλάδα σήμερα να σώσουμ’ είνε χρεία. <br/>Πούθε θα περιμέναμε για νά ’ρθ’ η σωτηρία; <br/>Λοιπόν, αν ίσως σήμερα είν’ και δικό σας θέλημα, <br/>άνδρες, ν’ ακούσετε αυτά τα λόγια τα ωφέλιμα, <br/>κι όπως εκάναμε κ’ εμείς το στόμα να βουλλώσετε, <br/>μπορούμε να σας σώσουμε. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Εσείς εμάς να σώσετε; <br/>Βαρύς και ανυπόφορος ο λόγος οπού βγαίνει <br/>από το στόμα σου. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Σκασμός! <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Μωρή καταραμένη! <br/>Εσύ θα δώσης προσταγή σ’ εμέ να σιωπήσω, <br/>με τη μανδήλα που φορείς; Μπα! κάλλιο να μη ζήσω! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Αν μ’ ετούτο σ’ εμποδίζω, <br/> τη μανδήλα σου χαρίζω, <br/> το κεφάλι σου να δένης, <br/> να σιωπαίνης. <br/> Να καλάθι, βαλ’ το μπρος σου, <br/> πάρε και την ρόκα ζώσου, <br/>και κάθησε να τρως κουκκιά[33] και ξαίνε τα μαλλιά. <br/>Α, τώρα είν’ ο πόλεμος των γυναικών δουλειά! <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/> Έλα, γυναίκες, κάθε μιά <br/> αφήστε κάτω τα σταμνιά, <br/> στις φίλες μας να ρθούμε <br/> μαζύ τους να ενωθούμε. <br/> Με δίχως κούρασι μπορώ <br/> να μπαίνω πάντα στο χορό-- <br/> [χωρίς να πέφτω χάμου,] <br/>κι ο κόπος δεν εκούρασε ποτέ τα γόνατά μου. <br/> Θέλω να κάνω κάθε τι <br/> που το προστάζ’ η αρετή, <br/> [και να περάσω από κει] <br/>μαζύ μ’ αυτές να ενωθώ, που ’χουνε χάρι, λογική, <br/>που έχει τόλμη κάθε μιά, κ’ είνε σοφία όλη, <br/>και αγαπάνε μ’ αρετή και φρόνησι την πόλι. <br/> Συ, που ’σαι μια γρηά γερή, <br/> και σαν τσουκνίδα τσουχτερή, <br/> να μη δειλιάσης, τράβα ’μπρός, <br/> γιατ’ είνε πρίμος ο καιρός. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Κι αν ο γλυκός ο έρως επιμένη-- <br/> κ’ η Αφροδίτ’ η Κυπρογεννημένη <br/> πόθο μέσα στους κόρφους μας ν’ ανάψη, <br/> και τα μεριά μας με φωτιές να κάψη, <br/> και αν τους άνδρες απ’ την καύλα λειώση, <br/> και σαν το ρόπαλο τούς την τεντώση,-- <br/> στους Έλληνας, θα μας ειπούν μιά μέρα <br/> πολεμοταλύτρες πέρα ως πέρα! <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Πώς θα το καταφέρνατε και τούτο; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> [Μιά χαρά!] <br/> Να παύσουνε στην αγορά <br/> να βγαίνουν λυσσασμένοι <br/> και πάντοτ’ ωπλισμένοι. <br/> <br/>ΓΥΝΗ Α΄ <br/>Ναι, μα της Πάφου τη θεά! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Κι άλλη δουλειά δεν έχουνε, <br/>παρά σαν τους Κορύβαντας[34] στην αγορά να τρέχουνε, <br/>κ’ εκεί ν’ ανακατώνουνε τα όπλα τα πολεμικά, <br/> με χύτρες και λαχανικά! <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Κ’ έτσι πρέπει, μα τον Δία! <br/> Να, αυτό θα πη ανδρεία· <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Κι όμως είν’ αστείο πράμα, να κρατή κανείς ασπίδες <br/>με Γοργόνες, και να τρέχη ν’ αγοράζη, τι;--μαρίδες! <br/> <br/>ΓΥΝΗ Α΄ <br/> Μα το θεό, είδα κ’ εγώ <br/>καβάλλ’ απάνω στ’ άλογο σπουδαίον αρχηγό, <br/> να βγάν’ υπερηφάνως <br/> το χάλκινό του κράνος <br/> με τα μαλλιά τα μακρυά,-- <br/>να βάλη μέσα έν’ αυγό, π’ αγόρασε από μιά γρηά! <br/> Κ’ ένα άλλο παλληκάρι, <br/>που ήτανε σαν τον Τηρέα[35], με ασπίδα και κοντάρι, <br/>κ’ είχε ’ρθή από τη Θράκη, μιά γυναίκα απειλούσε, <br/> οπού σύκα επουλούσε, <br/> και της έχαφτ’ ένα-ένα <br/> όσα ήσαν γινωμένα. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Και πώς θα ήσθε δυνατές, <br/> τις ταραχές όλες αυτές <br/>όπου στις χώρες γίνονται, εσείς να καταπνίξετε; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Α, είναι τόσο εύκολο. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Μα πώς; να τ’ αποδείξετε. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Σαν κλωστές, που όταν πέφτουν σε μιά μπερδεψιά κακή, <br/>τις τραβούμε με τ’ αδράχτια, μιά από ’δώ και μιά από ’κεί, <br/>έτσι και τον πόλεμό σας θα διαλύσω τον μεγάλο, <br/>στέλνοντας αμέσως πρέσβεις στο ’να μέρος και στο άλλο. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/> Τι μας λέτε, βρε κουτές, <br/> με μαλλιά και με κλωστές <br/> και μ’ αδράχτια σεις θαρρείτε <br/>τέτοια πράγματα μεγάλα πώς να παύσετε μπορείτε; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Αλλ’ αν είχατε σεις γνώσι, κι από τούτα τα μαλλιά <br/>μάθημα θα ’χατε πάρη για την κάθε σας δουλειά. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Πώς λοιπόν; για να το ιδούμε. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Όπως βάζουμε στην πλύσι <br/>πρώτα-πρώτ’ από τη βρώμα το μαλλί να καθαρίση, <br/>έτσι έπρεπ’ οι πολίται τα ραβδιά να πάρετ’ όλοι, <br/>μοχθηρούς και ραδιούργους να πετάξετ’ απ’ την πόλι· <br/>και αυτούς, που κάνουν πάντα μεταξύ τους μιά φατρία <br/> και κολλούν στην εξουσία, <br/>να τους ξύνετε, μαδώντας το [κακό τους] το κεφάλι· <br/>έπειτα μεσ’ στο καλάθι να τους ξάνετ’ όλους πάλι-- <br/>προς ωφέλεια της χώρας· να ’χετ’ ανακατωμένους <br/>εκεί μέσα τους μετοίκους και τους φίλους σας τους ξένους· <br/>αλλ’ αν τύχη και κανένας στο δημόσιο χρωστά, <br/>βάλτε τον κ’ εκείνον μέσα [να μη μένη χωριστά]. <br/>Και οι πόλεις, μα το Δία, όπου είνε μέχρις ώρας <br/> άποικοι αυτής της χώρας, <br/>να το ξέρετε πως είνε σαν κομμάτια χωρισμένα: <br/>πάρετε κάθε κομμάτι, να τα κάμετ’ όλα ένα. <br/>Φτιάστε μιά τρανή τουλούπα μ’ όλ’ αυτά τα μαζωμένα, <br/>κ’ έπειτα μ’ αυτή του Δήμου να υφαίνετε τη χλαίνα. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Δεν είνε ανυπόφορο τέτοια μαλλιά να ξαίνουν <br/>αυτές, οπού στον πόλεμο και μέρος δεν λαβαίνουν; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Και όμως, τρισκατάρατε! [στον πόλεμο δεν πάμε] <br/>μα δίνουμε περισσότερο κι απ’ το διπλό: - γεννάμε <br/> τα τέκνα ημείς πρώτες <br/> που πάνε στρατιώτες. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Μη μου θυμίζεις το κακό! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Δεν πρέπει να χαρούμε <br/>λοιπόν κ’ εμείς τα νηάτα μας; να ευχαριστηθούμε, <br/>που σήμερα κοιμώμεθα μονάχες, εξ αιτίας <br/> αυτής της εκστρατείας; <br/>Κι όσο για μας αφήστε το, [δεν μας πολυπειράζει]· <br/>μα κείνο, όπου το ’χουμε μεσ’ στην καρδιά μαράζι, <br/>είνε που τα κορίτσια μας ανύπανδρα γερνάνε. <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Μήπως κ’ οι άνδρες δεν γερνούν; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Μπα! λες το ίδιο να ’νε; <br/>Ο άνδρας, επιστρέφοντας και γέρος απ’ τη μάχη, <br/>μπορεί λαμπρά να πανδρευθή και νηά γυναίκα να ’χει. <br/>Μα της γυναίκας φεύγουνε τα νηάτα και η χάρι, <br/>κι αν δεν προφθάση γρήγορα, κανείς δεν θα την πάρη, <br/> και κάθεται [στο ράφι] <br/>για να ρωτάη από κει τη μοίρα, τι της γράφει! <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Αλλά γιατί, αφού μπορεί και γέρος να την πάρη, <br/>οπού να του σηκώνεται ακόμα σαν στηλιάρι; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Συ, για πες μου τώρα: τάχα τι να μάθης περιμένεις <br/> που ακόμα δεν πεθαίνεις; <br/> Να σε θάψουν έχεις τόπο· <br/> [λοιπόν κάμε και τον κόπο] <br/>και αγόρασε μιά κάσσα, και για χάρι σου ως τόσο <br/>τα μελομακάρουνά36 σου μοναχή θα σου ζυμώσω. <br/> Να κι αυτό για στέφανό σου· <br/> πάρε το και στεφανώσου. <br/> <br/>(Του ρίπτει άνωθεν στέφανον) <br/> <br/>ΓΥΝΗ Α΄ (ρίπτουσα ταινίας) <br/>Να κι αυτά, δικό μου δώρο. <br/> <br/>ΓΥΝΗ Β΄ (ρίπτουσα στέφανον) <br/> Και στεφάνι θα σου βάλλω. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Πες μου, τι σου λείπει άλλο; <br/> Και τι θέλεις [να σου πάρω;] <br/>Τράβα γρήγορα στη βάρκα... [δεν ακούς, καλέ], το Χάρο;... <br/> σε φωνάζει... σε προσμένει... <br/>Δεν μπορεί να ξεκινήση, [κ’ είν’ η βάρκα του δεμένη!] <br/> <br/>ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ <br/>Δεν είνε πράμα φοβερό; [δεν είναι αηδία] <br/>αυτά που σήμερα εδώ παθαίνω; Μα τον Δία, <br/>θα πάω κ’ οι επίτροποι για να μ’ ιδούν οι άλλοι, <br/>και να με καμαρώσουνε σ’ αυτό το μαύρο χάλι! <br/> <br/>(Φεύγει) <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ (κραυγάζουσα όπισθέν του) <br/>Μη τύχη κ’ εναντίον μας θα φτιάσης κατηγόρια, <br/>που τάχα σου το κρύψαμε το λείψανό σου χώρια;37 <br/>Έννοια σου, σαν περάσουνε τρεις μέρες από σήμερα, <br/>θα ρθούμε να σου κάνουμε πρωί-πρωί τα τρήμερα! <br/> <br/>(Εισέρχεται) <br/> <br/> <br/>ΣΚΗΝΗ Ε΄38 <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ - ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ <br/>Ο ελεύθερος ο άνδρας να κοιμάται δεν του πρέπει. <br/>Ας ξετάσουμε το πράμα· εις αυτό καθένας βλέπει <br/> πως υπάρχει κάτι άλλο <br/> πειό πολύ και πειό μεγάλο, <br/> και μυρίζει τυραννία <br/> σαν κ’ εκείνη του Ιππία.[39] <br/>Είνε φόβος μήπως ήλθαν Σπαρτιάτες στου Κλεισθένη[40] <br/>κ’ εκατάφεραν με δόλο κάθε μιά καταραμένη, <br/>να κρατήσουνε το χρήμα, πού ’χουμε [και πολεμούμε] <br/> και τη σύνταξι που ζούμε. <br/>Είνε τρομερό να βγαίνουν συμβουλές να μας πουλάνε, <br/>και για χάλκινες ασπίδες οι γυναίκες να μιλάνε, <br/>και να μας συμφιλιώσουν με τους Λάκωνας ακόμα, <br/>οπού έχουν τόση πίστι, όση κ’ ένα λύκου στόμα. <br/> [Δεν είν’ αμφιβολία <br/>πως] όλ’ αυτά σκαρώσανε να φτιάσουν τυραννία. <br/>Αλλά να γίνουν τύραννοι καιρό δεν θα τους δώσω, <br/>και μέσα σε μυρτιάς κλαδιά το ξίφος μου θα χώσω,[41] <br/>και θα σταθώ στην αγορά, και θα παραφυλάττω <br/>εκεί στου Αριστογείτονος το άγαλμ’ από κάτω. <br/>Ε, τώρα τούτη τη γρηά μού ’ρχεται να την πιάσω, <br/>και την παληομασέλλα της [με μιά γροθιά] να σπάσω. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/>Όταν καθένας από σας στο σπίτι του γυρίση, <br/>θα τον ιδή κ’ η μάννα του και δεν θα τον γνωρίση. <br/>- Φίλες γρηές! αφήστε τα ετούτα που κρατείτε. <br/>- Για το καλό της πόλεως μιλούμ’ εμείς, πολίται· <br/>και πρέπει, γιατί μ’ έθρεψε με χάδια ζηλευτά, <br/>και με λαμπρότητα πολλή. Από χρονών εφτά <br/> κρατούσα [μιά χαρά] <br/>μεσ’ στις γιορτές της Αθηνάς τα βάζα τα ιερά·42 <br/>στα δέκα χρόνια μ’ έβαζαν και άλεθα [με χάρι] <br/> το ιερό κριθάρι· <br/>και την αρκούδα έκανα με φούστα κροκωτή <br/> στης Βαυρωνίας[43] τη γιορτή· <br/>και όταν πειά εγίνηκα μιά ώμορφη κοπέλλα, <br/>και το κανίστρι εκράτησα και σύκα μιά τσαπέλλα. <br/>Γι’ αυτό λοιπόν πρέπει κ’ εγώ να δώσω μιά καλή <br/> στην πόλι συμβουλή. <br/>Κι αν η δική μου η ψυχή καλό στην πόλι θέλη, <br/>κι αν έτυχε να γεννηθώ γυναίκα, μη σας μέλη,-- <br/>ούτε και αν τα πράματα, που έχουν χάλι τόσο, <br/> εγώ θα διορθώσω. <br/> Δίνω το μερδικό μου <br/> στην πόλι, το δικό μου. <br/>Με άνδρες πάντα κάθε μιά το φόρο της προσφέρει· <br/>δεν είσθε σεις για τίποτε, δυστυχισμένοι γέροι! <br/>παρά ξεκοκκαλίζετε τη σύνταξι που παίρνετε <br/>απ’ τον καιρό των Μηδικών, και τίποτε δεν φέρνετε <br/> και κινδυνεύ’ η χώρα <br/>ολόκληρη, για χάρι σας, να παραλύση τώρα. <br/> Έχεις κ’ αιτία άλλη <br/> για να γκρινιάζης πάλι; <br/>Κύττα καλά, κακόμοιρε γιατ’ αν με πιάσ’ η τρέλλα, <br/>με το σκληρό το τσόκαρο σου σπάζω τη μασέλλα <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ <br/> Ω! μ’ αυτό που λένε πάλι <br/> είνε μιά βρισιά μεγάλη! <br/> κι όλο το κακό ανάβει <br/> κι όλο πέφτουμε στα ίδια-- <br/> Ε! τα μέτρα του ας λάβη <br/> κάθε άνδρας πώχει αρχίδια! <br/> Ας πετάξουμε τας χλαίνας, - <br/> κι όταν άνδρας είν’ κανένας <br/> πρέπει ανδρίκια να μυρίζη, <br/>και δεν πρέπει τυλιγμένος στα πανιά να τριγυρίζη. <br/>Λοιπόν εμπρός, λυκόποδες! εμείς, που νέοι τότε, <br/>πήγαμε στο Λειψύδιον[44] [κρυφά για συνωμόται,] <br/>πρέπει να ξανανηώσουμε και τούτη τη φορά, <br/> νέα να πάρουμε φτερά, <br/> και τα γεράματά μας <br/>μακράν να τα πετάξουμε από τα σώματά μας. <br/> Γιατί αέρα τόσο <br/> και μόνον αν τους δώσω, <br/> μπορούν να βρούνε τον καιρό <br/> να φτιάσουν κάτι τολμηρό: <br/>μπορούν και πλοία μάλιστα στη θάλασσα να ρίξουν· <br/>μπορούν και κατ’ επάνω μας ακόμη να τραβήξουν, <br/> να κάνουν ναυμαχία <br/> σαν την Αρτεμισία.[45] <br/> Κι αν [εύρουν ευκαιρία <br/>μιά μέρα να] το ρίξουνε και στην καβαλλαρία,-- <br/> το ξέγραψα το ιππικό· <br/> γιατί το κάθε θηλυκό <br/> έχει για την καβάλλα <br/> κεφάλαια μεγάλα, <br/>και δεν εγλίστρησε ποτέ να πέση στην τρεχάλα. <br/>Δεν παίρνεις το παράδειγμα κι’ από τις Αμαζόνες, <br/>στη ζωγραφιά του Μύκωνος,[46] που πολεμάνε μόνες <br/>καβάλλα κατά των ανδρών; Λοιπόν μη τις αφήσουμε, <br/>και το λαιμό τους γρήγορα στο φάλαγγα[47] να κλείσουμε. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/>Μα τις δυό θεές! το αίμα κι’ αν μ’ ανάψη πειό πολύ, <br/> θ’ απολύσω τη χολή, <br/> θα σου βγάλω μάτια, μύτες, <br/>που να τρέχης να γυρεύης βοηθούς σου τους πολίτες. <br/>-Κι από μας η κάθε μία το κορμί της τώρ’ ας γδύση, <br/> γυναικίλες να μυρίση. <br/> Κι’ όποιος τώρα του βαστά, <br/> ας ζυγώση εδώ μπροστά, <br/>να του δείξω εγώ, αν σκόρδα του λοιπού θα ξαναφάη <br/> [για τον πόλεμο να πάη] <br/>κι’ αν θα φάη μαυροκούκκια [για να πάη να δικάζη <br/>και να κάθεται στην έδρα δίχως να ξερονυστάζη.] <br/>Μιά το στόμα σου μονάχα λέξιν άσχημη να βγάνη, <br/> και ο θυμός ευθύς με πιάνει, <br/> που θα βγης απ’ τον καυγά <br/>όπως από το σκαθάρι κι ο αητός, - χωρίς αυγά![48] <br/>Μα κι αν στέκεσαι μπροστά μου, δεν με μέλει πειά γι’ αυτό, <br/> όσο είν’ η Λαμπιτώ, <br/> κι όσο βρίσκεται εκεί <br/>κ’ η Θηβαία Ισμηνία, που ’νε κόρη ευγενική. <br/> Κι αν σωστές φορές εφτά <br/>μας ψηφίσης εναντίον, δεν περνούν σ’ εμάς αυτά, <br/> κακομοίρη, που γυρεύεις <br/>σε γειτόνους και σε φίλους συφορές να μαγειρεύης. <br/>Χθές ακόμη με τις άλλες στης Εκάτης τη γιορτή, <br/> τούτη την αγαπητή <br/>επροσκάλεσα κοπέλλα, που ’νε ώμορφη και μέλι <br/> και της Βοιωτίας χέλι. <br/>Και δεν ήθελαν να στείλουν τις γυναίκες τους δω πέρα <br/>από τα ψηφίσμτά σου, [όπου βγάνεις κάθε μέρα.] <br/>Παύτε τα ψηφίσματά σας, πριν κανένας σας αρπάξη <br/>απ’ τα γέρικά σας σκέληα, και το σβέρκο σάς τινάξη! <br/> <br/>ΑΥΛΑΙΑ <br/> <br/> <br/> <br/>ΜΕΡΟΣ Γ΄ <br/> <br/>{Η Σκηνή όπως και εις την Β΄πράξιν.} <br/> <br/> <br/>ΣΚΗΝΗ Α΄ <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ, ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ, και μετ’ ολίγον ΓΥΝΗ Γ’, Δ΄. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/>Συ, αρχηγέ της πράξεως, για πες μας τι συμβαίνει, <br/>που βγαίνεις τόσο σκυθρωπή και τόσο λυπημένη; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Των γυναικών των πρόστυχων τα έργα τα κακά <br/>και τα μυαλά τα θηλυκά <br/>[που φρόνησι τους λείπει]- <br/>ε, να, αυτά μ’ εκάμανε να περπατώ με λύπη. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/>Τι λες; τι λες; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Αλήθεια, ναι. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/> Τ’ είν’ το κακό που εστάθη; <br/>Πες το στη φιλαινάδα σου, [που θέλει να το μάθη.] <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Κι αν σας το πω θα είν’ αισχρό, <br/> κι αν δεν το πω κακό-ψυχρό. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/>Μη μας το κρύβης το κακό, και πες το ίσα-ίσα. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Κοντολογίς, μας έπιασε για το γαμήσι λύσσα! <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/>Ω Ζευ! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Τι να σου κάνη ο Ζεύς; Αυτό ζητούν να φτιάσουν, <br/>και να τις κάνω δεν μπορώ τους άνδρες να ξεχάσουν. <br/>Και κατορθώνει κάθε μιά με τρόπο να μου φύγη. <br/>Τη μία, τρύπα μυστική την τσάκωσα ν’ ανοίγη-- <br/> μεσ’ στου Πανός το ιερό· <br/> [κ’ η άλλη με σχοινί γερό] <br/>κατέβη, απ’ του πηγαδιού δεμένη το μαγκάνι· <br/>η άλλη πάει στον εχθρό κι αυτομολία κάνει· <br/>κι άλλη καβάλλα ήθελε να πάρη ένα σπουργίτι, <br/>να πέση στου [πορνοβοσκού] Ορσίλοχου[49] το σπίτι,-- <br/>ως που την εξεμάλλιασα. Και όλες μου ζητάνε <br/>προφάσεις, να το σκάσουνε, στ σπίτια τους να πάνε. <br/>Θα ιδήτε· κάποια έρχεται και πλησιάζει· να τη! <br/>-Παρακαλώ, πού τό ’βαλες του λόγου σου τρεχάτη; <br/> <br/>( Εισέρχεται η Γυνή Β΄) <br/> <br/>ΓΥΝΗ Β΄ <br/>Θέλω να πάω σπίτι μου. Άφησα στο κατώι <br/>από τη Μίλητο[50] μαλλιά, κι ο σκόρος μου τα τρώει. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Ποιος σκόρος; άφησέ τ’ αυτά· [τράβα και γύρνα πίσω!] <br/> <br/>ΓΥΝΗ Β΄ <br/>Στις δυό θεές ορκίζομαι, αμέσως θα γυρίσω· <br/> θα πεταχτώ τρεχάτη, <br/>να το ξαπλώσω μιά στιγμή απάνω στο κρεββάτι. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Δεν φεύγεις, ούτε το μαλλί θ’ απλώσης τώρα· ας’ το! <br/> <br/>ΓΥΝΗ Β΄ <br/>Μα θα το χάσω το μαλλί! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Ε, δεν πειράζει· χάσ’ το! <br/> <br/>ΓΥΝΗ Γ΄ (εισερχομένη) <br/>Η δύστυχη! η δύστυχη! και τώρα τι να κάνω, <br/>που το λινάρι τ’ άφησα με δίχως να το ξάνω! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Να κι ‘ άλλη, που μας κόπιασε το δρόμο της να πάρη, <br/>γιατί άφησεν ακτύπητο στο σπίτι το λινάρι! <br/>Πήγαινε μέσα γρήγορα! <br/> <br/>ΓΥΝΗ Γ΄ <br/> Μα θα γυρίσω πίσω, <br/>μα την Εκάτη, στη στιγμή, αρκεί να το κτυπήσω! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Ας λείψουν τα κτυπήματα· γιατ’ έτσι αν αρχίση, <br/>κι άλλη θα μας κουβαληθή το ίδιο να ζητήση. <br/> <br/>(Εισέρχεται η Γυνή Δ΄ έχουσα εξωγκωμένην την γαστέρα) <br/> <br/>ΓΥΝΗ Δ΄ <br/>Ω συ, θεά Ειλείθυια![51] κράτει [με κάθε τρόπο,] <br/>για να προφθάσ’ η γέννα μου να γίνη σ’ άλλον τόπο, <br/>χωρίς την ιερότητα που έχει τούτος να ’χει. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Τι ψέλνεις συ μονάχη; <br/> <br/>ΓΥΝΗ Δ΄ <br/>Κύττα! στην ώρα βρίσκομαι της γέννας η καϋμένη. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Ε, μα καλά· συ όμως χθές δεν ήσουν ’γγαστρωμένη. <br/> <br/>ΓΥΝΗ Δ΄ <br/>Τι τάχα; είμαι σήμερα. Στείλε με στη στιγμή <br/>να πεταχθώ στο σπίτι μου να φέρω τη μαμή. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Μα για ποιο λόγο;τούτο δω μου φαίνεται πολύ σκληρό. <br/> <br/>ΓΥΝΗ Δ΄ <br/> Α, είν’ αρσενικό μωρό. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Μα τη θεά! εδώ παιδί δεν φαίνεται για νά ’χη· <br/>για τεντζερέδι φαίνεται· στάσου, θα ιδώ μονάχη, <br/>(Ερευνά υπό τον χειτώνα της Γυναικός Δ΄ και εξάγει <br/>χαλκήν περικεφαλαίαν). <br/>Το κράνος έχωσες εδώ, ανόητη! της Αθηνάς, <br/> και λες ότι κοιλοπονάς; <br/> <br/>ΓΥΝΗ Δ΄ <br/>Μα το θεό, κοιλοπονώ. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Καλά, κ’ εδώ στη ζώνη <br/>το κράνος γιατί τό ’βαλες; <br/> <br/>ΓΥΝΗ Δ΄ <br/> Γιατί αν μού ’ρθουν πόνοι <br/>απάνω στην Ακρόπολι, να κάτσω χέρι-χέρι <br/>να κάνω μέσα το παιδί καθώς το περιστέρι. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Τι λες! ωραία πρόφασι! μια είνε φανερό! <br/>Γιατί εδώ δεν κάθεσαι να κάνης το μωρό, <br/>και στη δεκάτη μέρα του απάνω ίσα-ίσα, <br/>μέσα στο κράνος του παιδιού να κάνης τα βαφτίσα;[52] <br/> <br/>ΓΥΝΗ Δ΄ <br/>Α, όχι· στην Ακρόπολι εγώ δεν θέλω νά ’μαι <br/> και [μόνη] να κοιμάμαι· <br/> με πήγε ριπιτίδι <br/>την ώρα που αντίκρυσα της Αθηνάς το φίδι.[53] <br/> <br/>ΓΥΝΗ Ε΄ (εισερχομένη) <br/>Ωχ, ωχ! η κακορρίζικη! απ’ την αγρύπνια θα χαθώ· <br/> ούτε στιγμή να κοιμηθώ <br/>οι κουκουβάγιες μ’ άφησαν! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Παύτε τα παραμύθια, <br/>δαιμονισμένες! θέλετε τους άνδρες σας στ’ αλήθεια· <br/>θαρρείτε πως δεν θέλουμε να είμεθα μαζύ τους; <br/>δεν ξέρουμε το τι τραβούν τις νύχτες μοναχοί τους; <br/> Μα λίγο κρατηθήτε <br/> και στενοχωρηθήτε, <br/>γιατί το είπε κι ο χρησμός: η νίκ’ είνε δική μας <br/>αν γκρίνιες δεν ανοίξουμε και στάσι μεταξύ μας. <br/> Αυτός λοιπόν είν’ ο χρησμός... <br/> <br/>ΓΥΝΗ Β΄ <br/>Για πες να τον ακούσουμε. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ <br/> Ακούστε και σκασμός! <br/> -«Όταν οι χελιδόνες[54] <br/>θα μαζευθούν σε μιά μεριά και θα καθήσουν μόνες <br/>από τους τσαλαπετεινούς55 μακράν κι από αρσενικά, <br/> θα αταματήσουν τα κακά. <br/>Κι ο Ζευς όπου βροντά ψηλά [με το τρανό του χέρι,] <br/> τα πράματα θα φέρη, <br/>που τ’ από πάνω θα βρεθή στο κάτω πλακωμένο». <br/> <br/>ΓΥΝΗ Α΄ <br/>Θα πέφτουμ’ από πάνω τους εμείς;--[καταλαβαίνω.] <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>«Οι χελιδόνες δε αυτές αν τσακωθούν καμμιά φορά <br/>κι από τον ιερό ναό φύγουν και κάνουνε φτερά, <br/>όρνιο ποτέ δεν θα φανή [στον κόσμο γεννημένο] <br/>πειό πουτανιάρικο απ’ αυτές και πειό ξεκωλιασμένο!......» <br/> <br/>ΓΥΝΗ Α΄ <br/>Α, μα τον Δία! ο χρησμός τα λέει παστρικά. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Θεοί! ας μη δειλιάσουμε από τούτα τα κακά. <br/>Περάστε μέσα, φίλες μου, [τα χέρια μας να σφίξουμε] <br/>και προδοσία στο χρησμό θα ’ναι κακό να δείξουμε. <br/> <br/>(Εισέρχινται όλαι εντός των πυλών και τας κλείουν). <br/> <br/> <br/>ΣΚΗΝΗ Β΄[56] <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ - ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ (ΓΡΑΙΩΝ) <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ <br/>Άκουσ’ ένα παραμύθι από το δικό μου στόμα, <br/>που ’χα μιά φοράν ακούση, πού ’μουνα παιδί ακόμα. <br/>Λοιπόν ήταν ένας νέος, Μελανίων[57] τ’ όνομά του, <br/>μια φορά, όπου το γάμο δεν τον ήθελ’ η καρδιά του, <br/>και την ερημιά επήρε και τα όρη εκατοικούσε· <br/>είχε και σκυλλί και δίχτυ και λαγούς εκυνηγούσε. <br/>Λοιπόν έτσι, τις γυναίκες είχε τόσο σιχαθή, <br/>που σε πόλι και σε σπίτι δεν μπορούσε να σταθή,-- <br/>μα κοντεύω κι από κείνον πειό πολύ να σε μισήσω· <br/>μολαταύτα σαν να θέλω, βρε γρηά, να σε φιλήσω. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/>Αλλ΄ανάγκη πειά δεν θα ’χης από κρομμυδιού κομμάτια <br/> να σου κλάψουνε τα μάτια. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ <br/> Και το πόδι θα σηκώσω <br/> με κλωτσιές να σε φορτώσω. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/> Βλέπω που ’χεις κρεμασμένη <br/> γενειάδα φυτρωμένη. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ <br/>Μα κι αυτός ο Μυρωνίδης[58] τους εχθρούς εφόβιζ’ όλους <br/> με τους μαύρους του τους κώλους <br/>και με την τραχειά του όψι,--όπως κάνει κι ο Φορμίων. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/>Αφού είπες συ εκείνο, που ’καμεν ο Μελανίων, <br/> έχω και εγώ σκοπό <br/> ένα μύθο να σου ειπώ; <br/>Κάποιος Τίμων[59] είχε ζήση, με μορφή σκουντουφλιασμένη, <br/>λες και ήτανε μ’ αγκάθια γύρω-γύρω της φραγμένη, <br/>όπως βράχος Ερινύων. Ε, λοιπόν, αυτός ο Τίμων <br/>έφυγεν από το πλήθος των κακών και των ατίμων. <br/>Τους αχρείους, όπως είσθε, είχε σιχαθή κι αυτός,-- <br/>κι όμως ήταν στις γυναίκες τρυφερός κι αγαπητός.-- <br/> Τη μασσέλα θα σου σπάσω! <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ <br/>Καλέ σώπα! μην το κάνης,--κι απ’ το φόβο θα τα χάσω. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/>Να, τα σκέλια θα σηκώσω και θα σε κλωτσήσω. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ <br/> Κτύπα! <br/> να σου ιδούμε και την τρύπα. <br/> <br/>ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br/>Τώρα στα γεράματά μου δεν θα ιδής αυτήν τη χάρι, <br/>γιατί τό ’χω μαδημένο σαν να τό ’καψε λυχνάρι. <br/> <br/> <br/>ΣΚΗΝΗ Γ΄ <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ, ΓΥΝΗ Α΄και ΜΥΡΡΙΝΗ <br/> <br/>(επί του τείχους) <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Ε, ε! γυναίκες! γρήγορα ελάτ’ εδώ! <br/> <br/>ΓΥΝΗ Α΄ <br/> Τι τρέχει; <br/>ποιος είν’ αυτός ο θόρυβος, και ποιάν αιτίαν έχει; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Να! βλέπω άνδρα που τραβά εδώ στο τείχος ίσα· <br/>τον έχει πιάση, φαίνεται, για τις γυναίκες λύσσα. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Συ, των Κυθήρων η θεά, [η αφρογεννημένη,] <br/>που ’σαι στην Πάφο [λατρευτή], στην Κύπρο [δοξασμένη], <br/>σ’ αυτόν τον δρόμο που άνοιξες, δύναμι τώρα δίνε <br/>να πάρη τον ανήφορο. <br/> <br/>ΓΥΝΗ Α΄ <br/> Ποιος έρχεται; πού είνε; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Εκεί στης Χλόης[60] το ιερό επρόβαλε τρεχάτος, <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/> Ω, μα το Δία! να τος! <br/> <br/>ΓΥΝΗ Α΄ <br/>Ποιος να ’νε; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Τον γνωρίζετε καμμιά από σας; για ιδήτε. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/> Τον ξέρω· για αταθήτε· <br/>αυτός είνε ο άνδρας μου, ο Κινησίας.[61] <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Έλα, <br/>ψήσε τον, στριφογύριστ’ τον, δείξε πως έχεις τρέλλα <br/>γι’ αυτόν, πως δεν τον αγαπάς κατόπιν, κι ό,τι άλλο, <br/>όξ’ απ’ αυτό που δώσαμε τον όρκο τον μεγάλο. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Α! μη σε μέλη κ’ έννοια σου· κουνούπι θα του γίνω. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Κ’ εγώ μαζύ θα μείνω <br/>να του σηκώσω τα μυαλά και να τον ξεροψήσω. <br/>(Προς τας λοιπάς) <br/> Πηγαίνετε πειό πίσω. <br/> <br/>(Άπασαι αι επί του τείχους γυναίκες και η Μυρρίνη κρύπτονται). <br/> <br/> <br/>ΣΚΗΝΗ Δ΄ <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ - ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ (ερχόμενος κάτωθεν του τείχους): <br/>Πω, πω, πω! ο κακομοίρης! τι σπασμός που μ’ έχει πιάση, <br/>λες και στον τροχό με δέσαν. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Ε! τις ει! που ’χεις περάση <br/>μεσ’ στους φύλακας; <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Εγώ, είμαι! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Άνδρας είσαι; <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Άνδρας, πώς; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Δεν θα φύγεις; <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Τ’ είσαι τάχα συ που μου το λες; <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Σκοπός <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Φώναξέ μου τη Μυρρίνη να βγή έξω, στο θεό σου! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Άκου! θέλει τη Μυρρίνη να φωνάξω! σε καλό σου! <br/>Και του λόγου σου ποιος είσαι, [όπου προσταγές μας δίδεις;] <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Είμ’ ο άνδρας ο δικός της, - Κινησίας Πεονίδης.[62] <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Συ ’σαι, φίλτατέ μου; Γειά σου! <br/> κάθε μιά μας τ’ όνομά σου, <br/>όχι και με δίχως δόξα εδώ πέρα το γνωρίζει· <br/>η γυναίκα σου στο στόμα το ’χει και το πιπιλίζει, <br/> κ’ είτ’ αυγό καρτεί στο χέρι <br/>είτε μήλο, το φυλάει πάντοτε να το προσφέρη <br/>στον καλό της Κινησία, [που τον άφησε στο σπίτι.] <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Αχ! για το θεό! [χρυσό μου!] <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Ω, ναι, μα την Αφροδίτη! <br/>Κι αν συμβή καμμιά κουβέντα για τους άνδρες μας να γίνη, <br/> πάντοτε μας λέει εκείνη: <br/> «[όλ’ αυτά που λέτ’ αλήθεια], <br/>μα μπροστά στον Κινησία είνε όλοι κολοκύθια!». <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Τρέχα, τρέχα φώναξέ τη! <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/> Κάτι τι δεν θα θελήσης <br/> και σ’ εμένα να χαρίσης; <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ (χειρονομών καταλλήλως)63 <br/>Άκου λέει! Μα τον Δία, να το θέλης μόνο φθάνει· <br/>τούτο μού ’τυχε να έχω, - σου το δίνω [αν σου κάνει]. <br/> <br/>ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ <br/>Στάσου λίγο· κατεβαίνω να σου την φωνάξω τώρα. <br/> <br/>(Εισέρχεται) <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Τρέχα γρήγορα και φερ’ τη· γιατί αχ! από την ώρα <br/>που μου έφυγε απ’ το σπίτι [κι από μένα μένει χώρια], <br/>στη ζωή δεν βρίσκω χάρι... μπαίνω μέσα, στενοχώρια... <br/>όλα έχουνε ρημάξη... <br/>άνοστο και το φαΐ μου... κι απ’ την καύλα έχω λυσσάξη! <br/> <br/>(Εξέρχεται η Μυρρίνη εις το τείχος) <br/> <br/> <br/>ΣΚΗΝΗ Ε΄ <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ - ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ (ωσεί μονολογούσα) <br/>Τον αγαπώ, τον αγαπώ, κι όμως αυτός δεν θέλει <br/>καθόλου την αγάπη μου· λοιπόν σαν δεν τον μέλη, <br/>τι μ’ έφερες εδώ γι’ αυτόν; <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Γλυκό μου Μυρρηνάκι! <br/>Γιατί μου κλείσθηκες αυτού; [έλα μ’ εμέ λιγάκι]. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Κάτω εγώ;! μα τον θεό, ούτε στο νου το βάζω. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Μυρρίνη! πώς; δεν έρχεσαι σ’ εμέ, που σε φωνάζω; <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Ανάγκες από μένα συ δεν έχεις πειά πολλές. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Δεν έχω ανάγκη εγώ για σε; [Μα τ’ είν’ αυτά που λες;] <br/>Εγώ εκαταστράφηκα χωρίς εσέ. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/> Θα φύγω. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Στάσου ακόμα λίγο. <br/>(Σπεύδει εις τα παρασκήνια και οδηγεί υπηρέτην φέροντα παιδίον.) <br/>Άκουσε το παιδάκι μας. <br/>(Προς το παιδίον) <br/> Τι στέκεσαι, βρε βλάκα; <br/>φώναξε τη μαμάκα σου. <br/> <br/>ΤΟ ΠΑΙΔΙΟΝ <br/> Μαμάκα μου! μαμάκα![64] <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Βρε συ! μα ούτε το παιδί λυπάσαι, σαν μητέρα, <br/>που ’ν’ άπλυτο και αβύζαχτο για έκτη τώρα μέρα; <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Εγώ λυπάμαι το παιδί· μα ’κείνος όπου μένει <br/>σκληρός, είν’ ο πατέρας του. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Μωρή δαιμονισμένη! <br/>κατέβα χάριν του παιδιού! <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/> Η μάννα δεν ξεχνάει <br/>το σπλάχνο της· ας κατεβώ· τι τάχα θα μου κάνη; <br/> <br/>(Εισέρχεται) <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Μωρέ, αυτή μου φαίνεται πειό νηά ότι τη βρήκα, <br/>και τώρα έχει πειό πολλή μεσ’ στη ματιά της γλύκα· <br/>κι όσο μου κάνει αντίστασι, κι όσο μου κάνει νάζι, <br/>τόσο του πόθου τις φωτιές μεσ’ στην καρδιά μου βάζει. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ (εξέρχεται εκ του παρασκηνίου και σπεύδει προς το παιδίον) <br/>Γλυκό παιδί, ενός μπαμπά με διεστραμμένη φύσι! <br/>έλα στη μητερίτσα σου να σε γλυκοφιλήση. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ (συλλαμβάνων αυτήν) <br/>Παληογυναίκα συ! γιατί σε πείσανε οι άλλες, <br/>και φασαρίες άνοιξες στον άνδρα σου μεγάλες, <br/>που έτσι βλάπτεσαι και συ, κ’ εκείνος υποφέρει; <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Παρακαλώ! μη ακουμπάς επάνω μου το χέρι! <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Κι άφησες τόσα πράγματα έρμα στο σπίτι χάμου <br/> δικά σου και δικά μου; <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Μπά, δε με μέλει τέσσερα. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Βρε μίλα λογικά· <br/>και τα κοκκόρια που τρυπούν τα [δόλια] πανικά; <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Ας τα τρυπούν. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Τόσον καιρό που λείπεις απ’ το σπίτι, <br/>θυσία πειά δεν έκαμες καμμιά στην Αφροδίτη. <br/>Λοιπόν δεν θα ρθης σπίτι σου; <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/> Α, τούτο δεν θα γίνη, <br/>εάν δεν παύση ο πόλεμος κι αν δεν κλεισθή ειρήνη. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Ησύχασε παρακαλώ· <br/>κι αυτό θα γίνη γρήγορα, αν μας φανή καλό. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Ε, όταν σας φανή καλό, θα ρθω κι εγώ καντά σου· <br/>μα όρκο τώρα έκανα [και κάτω τα ξερά σου!] <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Καλά· μα έλα μιά στιγμή να πέσουμ’ εδώ πάνω. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Δεν λέγω πως δεν σ’ αγαπώ,--μα όχι δεν το κάνω. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Αχ, μ’ αγαπάς; λοιπόν γιατί δεν πέφτεις, Μυρρινάκι, <br/> μαζύ μ’ εμέ λιγάκι; <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Γελοίε! τέτοια πράγματα, και στο παιδί μπροστά;! <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Μα το θεό! πολύ σωστά! <br/>(Προς τον υπηρέτην) <br/>- Μωρέ Μανή![65] παρ’ το παιδί και πήγαινε στη χώρα <br/>(Ο υπηρέτης απέρχεται) <br/>- Να, έφυγε και το παιδί, ε, δεν θα πέσης τώρα; <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Δύστυχε! πού θα κάνουμε λοιπόν τέτοια δουλειά; <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Θα ’νε καλά μες στου Πανός να πάμε τη σπηλιά. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Και απ΄αυτό τ’ αμάρτημα ποιος θα με καθαρίση; <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Και στης Κλεψύδρας[66] μια στιγμή δεν πλύνεσαι τη βρύση; <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Βρε δυστυχή! ωρκίσθηκα και θα γενής αιτία <br/>να γίνω και επίορκος. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Σ’ εμέ κ’ η αμαρτία. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Στάσου τουλάχιστον να βρω κανένα κρεββατάκι. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Μπα! δεν βαρυέσαι; πέφτουμε και χάμου για λιγάκι. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Τι λες; Μα τον Απόλλωνα, σαν το δικό σου σώμα <br/>ποτέ δεν θα παραδεχθώ να κυλισθή στο χώμα. <br/> <br/>(Απέρχεται) <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Τούτ’ η γυναίκα η καψερή <br/> μου έχει αγάπη φοβερή. <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ (κατερχομένη με δυο δίποδα ηνωμένα δια πανίου) <br/> Να, πέσε και ξαπλώσου, <br/>και τώρα θα γδυθώ κ’ εγώ [και θά ρθω στο πλευρό σου]. <br/>(Προσποιείται ότι εκδύεται και αίφνης ανακόπτεται) <br/>Μπα! είδες που εξέχασα να φέρω τα ψαθί; <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/>Αφ’ το κι ας λείψη το ψαθί· ας πάη να χαθή! <br/> <br/>ΜΥΡΡΙΝΗ <br/>Α, όχι μα την Άρτεμι· αυτό δεν θα το κάνω <br/> μεσ’ στο πανί απάνω. <br/> <br/>ΚΙΝΗΣΙΑΣ <br/> Έλα να σε φιλήσω! <br/>(Η ΜΥΡΡΙΝΗ πλησιάζει και την φιλεί) <br/>Μπω, μπω! τρομάρες!..... γρήγορα να μου γυρίσης πίσω! <br/> <br/>Η ΜΥΡΡΙΝΗ απέρχεται και επανέρχεται αμέσως κομίζουσα ψάθαν <br/>Να ψάθα· πέσε, να γδυθώ. <br/>(Προσποιείται ότι εκδύεται και ανακόπτεται) <br/> Ω η οργή να πάρη! </div></body></html>